♫ ♥●••·˙ထြက္ရွိၿပီးေသာ စာအုပ္အခ်ိဳ႕˙·••●♥♫
မိုင္တိုင္၂၀
20.jpg
ၾကယ္စင္ဆယ္႔တစ္
11.jpg
လမင္းရိႈက္သံ
 moon1.jpg
ဆုံမွတ္
11.jpg
မိေတာ
mitaw2.jpg
moon2.jpg သက္တံ ၁၀စင္း
rainbow.jpg
ကႀကိဳးႏွစ္ဆယ္႔တစ္
21.JPG
yellowflowersfront.jpg မိေတာ
mitaw2.jpg
moon2.jpg
စာအုပ္မ်ားကို အြန္လိုင္းမွ ၀ယ္ယူလိုလွ်င္..

♫♥●••·˙က်မစာေရးသူသည္... ျဖစ္ရပ္မွန္၊ စိတ္ကူးယဥ္၊ မွ်ေ၀ခံစားမႈ မ်ားႏွင့္... ေကာင္းကင္ၾကယ္အေၾကာင္းမ်ားလည္း ေရးပါတယ္ရွင္..˙·••●♥♫

♫♥●••·˙My story telling is reshaped by your attentive imagination˙·••●♥♫

November 29, 2016

ကေနဒါ - အေမရိကားႏွင့္ ရန္ကုန္ ( ၂ )

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — မေလး @ 2:03 am

 train.jpgေနာက္တစ္ေန႔ျဖစ္ေသာ ႏို၀င္ဘာ ၁၈ရက္တြင္ ၁၇ရက္ေန႔က အစီအစဥ္ဆြဲထားသည့္အတိုင္း မေလးတို႔ႏွင့္ ခ်ိန္းဆိုထားရာ ရန္ကင္း ေက်ာက္ကုန္းအနီးမွ ေဘာက္ေထာ္မွတ္တမ္းရံုးနားသို႔ ကၽြန္ေတာ္ သြားေလသည္။ မေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ရွိစဥ္တြင္ ဖုန္းဆက္၍ သူေရာက္ခါနီးၿပီျဖစ္ေၾကာင္း လွမ္းေျပာေလ၏။ သူသည္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေန႔လယ္စာေကၽြးေနတာကို အမုန္းဆြဲၿပီးမွ လာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာေသး၏။

ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမေရာက္ေလာက္ေသးဟုထင္ကာ ေက်ာက္ကုန္းမီးပိြဳင့္တြင္ ဘတ္စ္ကား ပိြဳင့္မိသြားခိုက္ ႏိုင္ငံႀကီးသားပီသစြာ ကားေပၚမွ ခုန္ဆင္း၍ မွတ္တမ္းရံုးဘက္သို႔ ေဆးလိပ္တဖြာဖြာျဖင့္ ေအးေဆးလမ္းေလွ်ာက္မိေတာ့၏။ ေန႔ခင္း ဆယ့္ႏွစ္နာရီေက်ာ္အခ်ိန္မို႔ ေနက ပူလြန္းလွသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ တတ္ႏိုင္သမွ် လမ္းေဘးကပ္ကာ သစ္ပင္ရိပ္မ်ားကို ခိုလံႈရင္း ေလွ်ာက္မိေလ၏။ ေလွ်ာက္ရင္း လမ္းတစ္ဖက္မွ ဆိုင္ခန္းမ်ားကိုေလွ်ာက္ေငးကာ မေလးလာလွ်င္ ဘယ္ဆိုင္မွာထိုင္ၾကရင္ ေကာင္းမလဲဟု စဥ္းစားမိလာေသး၏။

ထိုသို႔ ေလွ်ာက္လာရင္း ခ်ိန္းထားၾကသည့္ ျမ၀တီမဂၢဇင္းတိုက္ရွိရာ အ၀င္အ၀ ဂိတ္ေနရာကို အမွတ္တမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာ္သြားမိသည္။ ထိုစဥ္ အေနာက္မွ…

ကိုဏီ ကိုဏီ ဟု ေခၚသံၾကား၍ လွည့္ၾကည့္မိရာ ျမန္မာအက်ႌ၊ ခ်ိတ္လံုခ်ည္တို႔ျဖင့္ မေလးကို ေတြ႔ရေလေတာ့၏။ မေလးသည္ ဂိတ္၀႐ွိ နားေနေဆာင္ေလးထဲမွေန၍ ကၽြန္ေတာ့္ကိုျမင္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကိုမျမင္ဘဲ ေက်ာ္သြားမိသျဖင့္ အေနာက္မွ ပ်ာပ်ာသလဲ လိုက္ေခၚရရွာျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲတြင္လည္း မေလးမေရာက္ေလာက္ေသးဘူးဟု ထင္ထားမိတာလည္း ပါပါသည္။

ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမာင္ႏွမသည္ လွည္းတန္းမွ လာၾကမည့္ မေဟမာန္တို႔သားအမိကို ေစာင့္ရန္ သေျပရိပ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲသို႔ ခဏ၀င္ေစာင့္ၾကေလ၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဆိုင္ထဲေရာက္၍ ထိုင္ရံုရွိေသးသည္။ မေဟမန္ႏွင့္ နတ္ရဲတို႔သားအမိႏွစ္ေယာက္ပါ ေရာက္လာေလေတာ့၏။ သူတို႔သည္ ဖုန္းမဆက္ ဘာမဆက္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထိုင္မိေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကို တန္းတန္းမတ္မတ္ ေရာက္လာၾကသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က အံ့ၾသသင့္စြာ ေမးမိေတာ့ မေဟမာန္က…

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

ကေနဒါ - အေမရိကားႏွင့္ ရန္ကုန္ (၁)

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — မေလး @ 2:00 am

ႏို၀င္ဘာ ၁၇ ရက္ေန႔ ေန႔လယ္ပိုင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ Facebook မွ မက္ဆင္ဂ်ာထဲသို႔ ကေနဒါမွ ျမန္မာျပည္သို႔ စာအုပ္မိတ္ဆက္ပြဲကိစၥေလးျဖင့္ ခဏျပန္လာေတာ့မည့္ မေလး ( အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ ) က မက္ေဆ့ေလးတစ္ေစာင္ ပို႔ထားခဲ့သည္။

ကိုဏီ… မေလး ေရာက္ၿပီ။ ညေနက်ရင္ လာေခၚၾကပါ။ ေတာသားကို ပစ္မထားၾကပါႏွင့္ ဟူ၍။

ထို႔ေနာက္ သိပ္မၾကာခင္တြင္ စာအုပ္မိတ္ဆက္ပြဲေၾကာင့္ပင္ အေမရိကားမွေန၍ မေလးထက္ ႏွစ္ရက္သံုးရက္ခန္႔ ျမန္မာျပည္ေစာေရာက္ေနေလေသာ ထုတ္ေ၀သူ မေဟမာန္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖုန္းေခၚလာျပန္သည္။

ကိုဏီ၊ ေဟမာန္နဲ႔ သားနဲ႔ အခု စာအုပ္ပြဲတစ္ပြဲသြားေနတယ္။ မေလးကလည္း ေရာက္ၿပီလို႔ ေျပာတယ္။ ႏွစ္နာရီေလာက္ ဆံုၾကမလားဟူ၍။

ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္က ခပ္ေငါ့ေငါ့ ျပန္ေျပာမိေတာ့၏။

“ ေအာင္မာ… ခင္ဗ်ားက ရန္ကုန္ကို ဘာထင္ေနလို႔တုန္း။ တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ သြားရတာ ဒီေလာက္ ကားေတြ က်ပ္က်ပ္ေနတတ္တဲ့ဟာႀကီးကို။ ခ်က္ခ်င္း ဘယ္လိုလာရမွာတုန္းဗ်။ ခုပဲ တစ္နာရီထိုးေတာ့မယ့္ဟာ။ ၿပီးေတာ့လည္း ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ေနပူက်ဲတဲႀကီး နည္းနည္းစဥ္းစားဦး။ ေနပါ့ေစ။ ညေနေစာင္း ေလးနာရီေက်ာ္ ငါးနာရီေလာက္က်မွ က်ဳပ္တို႔ဆံုၾကမယ္။ မေလးကို က်ဳပ္သြားေခၚၿပီး ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔ဆံုမယ့္ေနရာကို လာခဲ့မယ္ ”

“ အိုေက အိုေက။ ဒါဆို ညေနက်ရင္ ေဟမာန္တို႔ ဆူးေလမွာ ဆံုၾကမယ္ေနာ္ ”

ဟု မေဟမာန္မွ ကေသာကေမ်ာေျပာ၍ ဖုန္းခ်သြားေလေတာ့၏။

ညေန ေလးနာရီေက်ာ္ေလာက္တြင္ မေလးအား သူခဏတည္းေသာ ဟိုတယ္လ္မွသြားေခၚဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပင္ဆင္ေလေတာ့သည္။ ဒါကို အိမ္မွ ကၽြန္ေတာ့္မိဘႏွစ္ပါးက လိုက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ၀ရန္တာမွ ဖိနပ္ခၽြတ္ေနရာတြင္ ဖိနပ္ႀကိဳးထိုင္ခ်ည္ေနဆဲ အေမက မေအာင့္ႏိုင္ဟန္ျဖင့္ ေမးလာသည္။

“ ဟဲ့… မင္းက ေန၀င္ခါနီးမွ ဘယ္သြားမလုို႔တုန္း ”
“ ဆီဒိုးနား ခဏသြားမလို႔အေမ ”
“ ေအာင္မာ၊ မင္းကမ်ား။ ဆီဒိုးနားမွာ မင္းကိစၥ ဘာရွိလို႔တုန္း ”

ထိုကဲ့သို႔ေနရာမ်ားအား ကၽြန္ေတာ္ သြားေလ့သိပ္မရွိ။ ထို႔ျပင္ တစ္ခါတေလတြင္ အေမက ဘယ္ကျပန္လာသလဲဟု ေမးလာပါက ကၽြန္ေတာ္က အင္းလ်ားလိပ္မွာ လက္ဖက္ရည္သြားေသာက္တာ၊ ဆီဒိုနားမွာ မုန္႔ဟင္းခါးသြားစားတာ စသျဖင့္ ေပါက္ပန္းေဆး ေလွ်ာက္ေနာက္တတ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္စကားကို အေမသိပ္မယံုတာ မဆန္းပါ။။ ထို႔ေၾကာင့္ ရယ္ရင္း …

“ မေလးက ဒီကေန႔မနက္ကပဲ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ေနၿပီေလ အေမရဲ႕။ သူ ခုတစ္ခါ ျပန္လာတာ စာအုပ္မိတ္ဆက္ပြဲနဲ႔ သူ႔ညီမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ၀ယ္ဒင္အတြက္ပဲမို႔ သူတစ္ေယာက္တည္းရယ္။ အဲဒါ သူက ဒီညေန ဆရာတခ်ိဳ႕ဆီသြားၿပီး ဖိတ္စာဘာညာ ေပးခ်င္လို႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔ သားတို႔က အေဖာ္လိုက္ေပးရမွာ။ သူတစ္ေယာက္တည္း ၿမိဳ႕ထဲမွာ လည္ေနမွာစိုးလို႔ သားက ဟိုတယ္ကေန သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတဲ့ေနရာကို ေခၚသြားေပးရမွာ ”

ဟု ေသခ်ာေျပာျပရေတာ့၏။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

November 13, 2016

♫ ♥●••·˙ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ လြမ္းရတဲ႔ေနရာ˙·••●♥♫

Filed under: စာစု — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 1:20 am

 painting.jpgဒီေန႔….
ကိုယ္အၾကာႀကီး ပစ္ထားတဲ႔ေနရာေလးကို ျပန္ေရာက္တယ္။ တစ္ကယ္က ကဗ်ာေဟာင္းေလးေတြျပန္လာရွာတာပါ။ စာအုပ္မိတ္ဆက္ပြဲမွာ ကိုယ္႔လက္နဲ႔လုပ္ထားတဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို ေလလံတင္မယ္ေပါ့။ ကဗ်ာဆိုလို႔ တစ္ကယ္က ကိုယ္က ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ကဗ်ာေရးတယ္လို႔ေတာင္ မသတ္မွတ္ပါဘူး၊ ကဗ်ာဆရာမလို႔လည္း မသတ္မွတ္ဘူး။ ရင္ထဲရွိတာေရးခ်မိတဲ႔ စာတိုေပစေလးေတြေပါ့။ အဲဒါေလးေတြကို သစ္ရြက္ေလးေတြနဲ႔ decorate လုပ္ထားတဲ႔ စာအုပ္ေလးထဲမွာ ေရးမယ္စိတ္ကူးနဲ႔ ကဗ်ာေဟာင္းေတြျပန္လာရွာရင္း ကိုယ္ေမ႔ထားမိတဲ႔ ဒီစာမ်က္ႏွာေလးကို ျပန္ေရာက္လာခဲ႔တယ္။

ဒီစာမ်က္ႏွာေလးဟာ တစ္ကယ္ေတာ႔…. တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းတဲ႔ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ထဲကို ျဖတ္စီးဆင္းေနတဲ႔ စမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးက လူသူကင္းရွင္းတဲ႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးလိုပဲ။ သီခ်င္းသံေတြဆူဆူညံညံ မရွိဘူး။ အေရာင္ေတာက္ေတာက္ ျဖတ္ေလွ်ာက္မယ္႔ မိန္းကေလးေတြ မရွိဘူး။ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ေအာင္ေျပာတတ္တဲ႔ ေယာကၤ်ားေတြ မရွိဘူး။

ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ လက္ဘက္ရည္ကိုေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေဖ်ာ္တတ္တဲ႔ ဆိုင္ရွင္အဘိုးႀကီးေၾကာင့္ လူရွင္းတဲ႔ဆိုင္ကေလးမ်ိဳးေပါ့။
ေအးခ်မ္းတယ္………..၊
တိတ္ဆိတ္တယ္…………၊
နားေအးတယ္…………၊
အေတြးေတြကို ကြန္႔ျမဴးေစႏိုင္တယ္……..။

ကိုယ္ဟာ…
ဆိုင္ကေရာင္းတဲ႔ လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္အတြက္လာတာ မဟုတ္ဘူး…
စကားမ်ားလြန္းတဲ႔ ေယာကၤ်ားေတြရဲ႕ စကားေတြကို နားေထာင္ဖို႔လည္း လာတာမဟုတ္ဘူး၊
လမ္းမေပၚျဖတ္သြားျဖတ္လာ အေရာင္စုံမိန္းကေလးေတြကို ၾကည္႔ဖို႔လာတာလည္း မဟုတ္ဘူး။

တစ္ကယ္ဆို………
ကိုယ္က..
စမ္းေခ်ာင္းေလးရဲ႕စီးဆင္းသံအတြက္..
ေပါလစ္ေရာင္ေမႊးတဲ႔ ခုံေတြမွာထိုင္ရင္းေသာက္မယ္႔ ခပ္ညံ႔ညံ႔လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္အတြက္…
တေငြ႔ေငြ႔ေလာင္ကၽြမ္းေနမယ္႔ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္အတြက္…
ေအးခ်မ္းမႈအတြက္……
တိတ္ဆိတ္မႈအတြက္….
ကြန္႔ျမဴးေနမယ္႔ ကိုယ္႔အေတြးေတြအတြက္……..
အဲဒီဆိုင္ေလးမွာ ထိုင္ျဖစ္သလိုမ်ိဳး….။

ဟုတ္တယ္..။
ဒီေနရာေလးဟာ…. .အဲသလိုေနရာေလးမ်ိဳးေပါ့။

ဒါတင္ပဲလားဆိုေတာ႔ မဟုတ္ေသးဘူး။
ေပ်ာက္ဆုံးေနတဲ႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ျပန္ရွာေတြ႔တဲ႔ ေနရာေလး။

ကိုယ္႔ရဲ႕အႏုပညာ…
ကိုယ္႔ရဲ႕ရင္ခုန္သံ…
ကိုယ္႔ရဲ႕ႏူးညံ႔မႈ….
ကိုယ္႔ရဲ႕အတိတ္… ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အနာဂတ္ကို ျပန္ရွာေတြ႔လိုက္တဲ႔ ေနရာေလးေပါ့။

pic credit: telas e quadros

September 27, 2016

♫ ♥●••·˙ တိုး၍ညွိဳးေသာမိုး ˙·••●♥♫

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 11:04 am

ကားတံခါးကိုဖြင့္ထြက္လိုက္ေတာ႔ သည္းသည္းမည္းမည္းရြာေနတဲ႔ မိုးေပါက္ေတြက တစ္ကိုယ္လုံးကို ဝါးမ်ိဳေတာ႔မလို အုံလိုက္က်င္းလိုက္ အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ခုန္ဆင္းလာၾကေတာ႔တယ္။ ဆံပင္ေတြကလည္း မိုးေရေတြေၾကာင့္ နစ္လို႔ရႊဲလို႔။ သံေခ်းအထပ္ထပ္တက္ေနတဲ႔ ၿခံစည္းရိုးတံခါးနားကို အေျပးသြား၊ အားနဲ႔ တြန္းဖြင့္အၿပီး ကားဆီကိုျပန္ေျပး အျမန္ဝင္ထိုင္လိုက္တယ္။ ကားကိုအရွိန္ျပင္းျပင္းေမာင္းၿပီး ၿခံထဲဝင္လာ ခ်ိန္မေတာ႔ ေနာက္ၾကည္႔မွန္ကေန ျမင္လိုက္ရတာ ဟင္းလင္းဖြင့္ထားမိခဲ႔တဲ႔ ၿခံတံခါးႀကီး။

ေရေတြဝပ္ေနတဲ႔ လမ္းအတိုင္း ဆက္ေမာင္းလာေတာ႔ မိုးသံေလသံေတြၾကားထဲမွာ တက်ည္က်ည္ငိုေနတဲ႔ သစ္ပင္ႀကီးေတြ။ လမ္းအဆုံးက အိမ္အိုေလးကေတာ႔ ညေနခင္းဆည္းဆာေအာက္မွာ ေမွာင္ပိန္းလို႔။ အိမ္အိုေလးရဲ႕ အေပၚထပ္ညာဘက္ေထာင့္ စာၾကည္႔ခန္းကေတာ႔ မီးမွိန္မွိန္ေလး လင္းေနေလရဲ႕။

အိမ္ေရွ႕မွာကားထိုးရပ္လိုက္ေတာ႔ ကားဘီးေအာက္မွာ ေရေတြဖြာကနဲလြင့္ပ်ံသြားသံ၊ ကားေပၚကအဆင္းမွာ ဝတ္ထားတဲ႔ လည္ရွည္ဖိနပ္ေျခမ်က္စိအထိ ေရထဲျမဳပ္ဝင္သြားသံ၊ မိုးေရစိုတဲ႔ ထင္းရူးပင္ေပၚကေန ညေနခင္း ဌက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြး တြန္က်ဴးသံ၊ ၿခံစည္းရိုးက ပင္လယ္ကဗြီးပင္ေတြ တရွဲရွဲျမည္ဟီးေန သံေတြ၊ ကားေခါင္မိုးေပၚကို မိုးေရစက္ေတြ က်ေနသံေတြ။

အေပၚထပ္ညာဘက္ခန္းကိုေမာ႔ၾကည္႔လိုက္မိေတာ႔ ျပတင္းေပါက္မွာရပ္ၾကည္႔ေနတဲ႔ အရိပ္တစ္ခု။ မီးေရာင္ ကိုေက်ာေပးၿပီးရပ္ေနတာမို႔ ျမင္ေနရတဲ႔ ေကာက္ေၾကာင္းက စြဲမက္ဖြယ္ရာ။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

August 10, 2016

ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားမႈ

Filed under: ကဗ်ာ (Poems) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 11:34 am

ဒီအတိုင္းေလးပဲ
ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္လို႔ေနပါ။

အသစ္ေမြးဖြားလာတဲ႔ ၾကယ္ျပာေတြကို
ၾကယ္နီေတြက ႀကိဳဆိုေနသံကို ၾကားရလိမ့္မယ္။
ထာဝရဆိတ္ၿငိမ္ရာ ေကာင္းကင္ထဲက
နက္ေမွာင္ျခင္းရဲ႕ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားမႈကို
ျမင္ရၾကလိမ့္မယ္။

တိုးတိတ္စြာေနေပးပါကြယ္…၊
စကားလုံးေတြရယ္….
အသက္ျပင္းျပင္းရႈသံေတြရယ္ေၾကာင့္….
ေဟာဟိုက နဂါးေငြ႔တန္းႀကီး
လြင့္ပါးေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာစိုးရတယ္….။

milky-way.jpg

August 9, 2016

ႏွင္းဆီ

Filed under: ကဗ်ာ (Poems) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 1:39 pm

rose2.jpg

ႏွင္းဆီရနံ႔က
ေလထဲမွာသင္းပ်ံ႕လာေတာ႔
သူ…
ပြင့္ျပန္ၿပီေပါ့။

ကိုယ္႔ႏႈတ္ခမ္းက….
ၿပဳံးသြားတယ္
ရင္မွာလည္း….
ခ်ိဳပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔…
ႏွင္းဆီရွိရာ
ကိုယ္…
မသြားေတာ႔ပါဘူးကြယ္။

အိမ့္ခ်မ္းေျမ့

9th August 2016

July 29, 2016

ငါ၏ဦးေခါင္းသည္ ေသြးတို႔ျဖင့္ ရဲရဲနီ၏ ညြတ္ကား မညြတ္

Filed under: ကဗ်ာ (Poems) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 2:59 pm

William Ernest Henley (1849-1903) ရဲ႕ Invictus ကဗ်ာကို က်မ အဂၤလိပ္လိုပဲ ဖတ္ဖူးခဲ႔တယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း ႏွစ္သက္မိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဘာသာျပန္ၾကည္႔ဖို႔ စိတ္မကူးခဲ႔ (ရဲ) ဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ႔ ကိုယ္ဘာသာျပန္လိုက္မွ မူရင္းအႏွစ္အရသာ ပ်က္သြားမွာကို စိုးရိမ္တာလည္းပါပါတယ္။ ဝတၳဳအက္ေဆးက ျပန္ရလြယ္ေပမယ္႔ ကဗ်ာကိုျပန္ဖို႔ (က်မအတြက္) ပိုခက္တယ္။ ကဗ်ာကနက္နဲတယ္။ ကဗ်ာဆရာေတြက တစ္ခါတစ္ရံမွာ ဆိုလိုရင္းအဓိပၸာယ္ေတြကို ကဗ်ာေတြထဲမွာ ဖြက္ထားခ်င္ၾကေသးတာ မဟုတ္လား။ ကဗ်ာဆရာေတြက ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ခ်ျပတာနဲ႔ စာေရးဆရာေတြက စာတစ္ပုဒ္ခ်ျပတာ ဘာကြာလဲဆိုရင္ စာေရးဆရာေတြက စာဖတ္သူေတြကို ငွားငွားစြင့္စြင့္ပြင္႔ေနတဲ႔ ပန္းတစ္ပြင့္ကို လက္ေဆာင္ေပးတာမ်ိဳး ျဖစ္ေနတတ္ၿပီး၊ ကဗ်ာဆရာေတြကေတာ႔ ဖူးငုံေနတဲ႔ ႏွင္းဆီပန္းတစ္ပြင့္ကို စာဖတ္သူေတြလက္ထဲ ထည္႔လိုက္သလို။

ဒီလိုနဲ႔ Invictus ကို ဘာသာျပန္ထားၿပီးတာရွိတာ ရွိသလား လိုက္ရွာရင္းနဲ႔ေတြ႔လာခဲ႔တယ္။ ဘာသာျပန္ထားသူဟာ ခရစ္ယာန္ေတြရဲ႕ the gate တို႔ the scroll တို႔ စတဲ႔စာလုံးေတြနဲ႔လည္း အက်ြမ္းဝင္ပုံရတယ္လို႔ ဖတ္ေနရင္း ေတြးလိုက္မိေသးတာ။ the gate မွာေတာ႔ analysis လုပ္သူေတြအခ်ိဳ႕က John Bunyan ရဲ႕ The Strait Gate ကို ေျပာတာျဖစ္ႏိုင္သလို၊ အခ်ိဳ႕ကလည္း ဝင္ဖို႔ခက္တဲ႔ ေကာင္းကင္တံခါး (Great Difficulty of Going to Heaven(1676), or the the scripture Bunyan got his title from Matthew 7:13, 14) ကို ညႊြန္းတာလို႔ ဆိုၾကတယ္။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ဒီကဗ်ာကို ဘယ္သူ ျပန္ထားခဲ႔တယ္ဆိုတာ က်မ မသိခဲ႔ဘူး။ ဖတ္ေနရင္းနဲ႔ေတာင္ ဘယ္သူ ျပန္ထားတယ္ဆိုတာ မသိေသးဘူး။ က်မက ေအာက္ဆုံးကိုမဖတ္ေသးဘူး။ တစ္ေၾကာင္းခ်င္းစီဖတ္ရင္း ေအာက္ဆုံးေရာက္မွ ဘယ္သူျပန္ထားတာလဲ ဆိုတာ သိလိုက္ရတာ။ မူရင္းကိုေကာ ဘာသာျပန္ကဗ်ာေလးကိုပါ ႏွစ္သက္လို႔ မူရင္းနဲ႔ဘာသာျပန္ တစ္ပိုဒ္စီ ယွဥ္တြဲဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ေရးတင္ေပးလုိက္ပါရေစရွင္။

Invictus

Out of the night that covers me,
Black as the pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.
ငါ့အားဖုံးလႊမ္းထားေသာ လကြယ္သန္းေခါင္
ဤအေမွာင္အတြင္းမွေန၍
အႏိုင္မခံအရႈံးမေပးတတ္ေသာ ငါ၏စိတ္ဓာတ္ကို ဖန္ဆင္းေပးသည္႔
နတ္သိၾကားတို႔အား ငါေက်းဇူးတင္၏။

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.
ေလာကဓံတရားတို႔၏ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ လက္ဆုပ္တြင္းသို႔
က်ေရာက္ေနရေသာ္ျငားလည္း ငါကား မတုန္လႈပ္ မငိုေၾကြး
ကံတရား၏ ရိုက္ပုတ္ျခင္းဒဏ္ခ်က္တို႔ေၾကာင့္
ငါ၏ဦးေခါင္းသည္ ေသြးတို႔ျဖင့္ ရဲရဲနီ၏ ညြတ္ကား မညြတ္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

June 5, 2016

ရိႈက္ခဲ႔ဖူးေသာ…

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 2:05 am

 rooftop.jpg သာယာတဲ့ေႏြညတစ္ည….။
နားထဲကို နားၾကပ္ထိုးထည္႔ၿပီး လမ္းေလ်ွာက္ထြက္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။

တစ္ကယ္က… လမ္းေလ်ွာက္ထြက္ရင္း အိမ္တစ္အိမ္ဘက္ကိုသြားတာ။
အဲဒီအိမ္က အေကြ႔သုံးေကြ႔ေလာက္ေကြ႔ရင္ ေရာက္တယ္။

အဲဒီအိမ္မွာ ဟိုးတုန္းကေတာ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေနတယ္။ ေကာင္မေလးကို စေတြ႔တဲ့ေန႔က ေႏြေန႔လည္ခင္းတစ္ခု။ ေကာင္မေလးရဲ႕ အိပ္ခန္းက ေလသာေဆာင္ မ႐ွိပါဘူး။ ျပတင္းေပါက္ခပ္ေသးေသးတစ္ေပါက္ပဲ႐ွိတယ္။ ျပတင္းေပါက္ကလည္း အမိုးစြန္းတစ္ခုရဲ႕အေပၚမွာ။ ေကာင္မေလးကရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ကထြက္ၿပီး အဲဒီအမိုးစြန္းကေန ေနာက္ထပ္အမိုးစြန္းတစ္ခုကို ထပ္တက္လို႔ ရႏိုင္ေသးတယ္။ ထပ္တက္လို႔ရတဲ႔ အမိုးစြန္းကေတာ႔ သူတို႔အိမ္မွာ အျမင့္ဆုံး အမိုးစြန္းျဖစ္လိမ့္မယ္။

ေကာင္မေလးကို စေတြ႔တဲ႔ေန႔က ေကာင္မေလးက အေပၚဆုံး
အမိုးစြန္းမွာ ထိုင္ေနတာ။ သူ႔ကို လမ္းေပၚကလူေတြက ေတာ္႐ုံ မျမင္ရႏိုင္ဘူး။ ေကာင္မေလးရဲ႕ အိပ္ခန္းျပတင္းေပါက္ကကို ေတာ္ေတာ္ေလးျမင့္ေနၿပီ။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီေနရာက ေဘးလမ္းၾကားေလးထဲကေနမွ ျမင္ရႏိုင္တဲ႔ေနရာ။

ေကာင္မေလးကို အဲဒီေန႔က စေတြ႔တယ္၊ ဟုတ္တယ္။ ေကာင္မေလးကို ေက်ာင္းမွာအၿမဲေတြ႔ေနရတာပဲ။ အတန္းခ်င္းမတူလို႔ အျမဲတမ္း မေတြ႔ရတတ္ေပမယ္႔ ေကာ္ရစ္ဒါေတြမွာ၊ ခမ္းမႀကီးထဲမွာ၊ ေက်ာင္းေဘာလုံးကြင္းထဲမွာ အားကစားလုပ္ၾကရင္း ေတြ႔ေနရတာပါပဲ။ တစ္ကယ္ကေတာ႔ သူအမိုးစြန္းမွာ တက္တက္ထိုင္တတ္တယ္ဆိုတာ သိခဲ႔ရတဲ႔ေန႔ကမွ ေကာင္မေလးကို ႏွလုံးသားနဲ႔ စေတြ႔ခဲ႔တယ္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

May 4, 2016

မိခင္ဧရာဝတီအတြက္ ေရးတဲ႔စာ

‘မငိုပါနဲ႔ ဧရာဝတီ’ ဒုတိယပိုင္းလို႔ ဆိုလို႔ရပါတယ္။
Sunday Special -April 24th 2016

mirrordaily.JPG

i.jpg

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

April 6, 2016

When inner conifer needles turn yellow or brown

Filed under: personal - for my garden — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 3:37 pm

DON’T PANIC: Nothing’s wrong, and they’re not all dying in unison, I promise. Though we commonly call them “evergreens,” conifers such as pine, arborvitae, spruce and Hinoki cypress (above) lighten their load of old needles in late summer and fall, with a show of yellowing or browning that can scare a gardener at first.This phenomenon should not be confused with browning at the tips or overall yellowing or browning that can happen at other times—such as from winter desiccation; from the effects of roadside salts; from pests and diseases (including diplodia tip blight in some pines or phomopsis in spruce and non-resistant junipers); or from drought. (See what road-salt damage and winterburn look like by comparison in these photos.)

The browning I noticed in late July on my Eastern red cedar in the front yard (Juniperus virginiana) is suddenly showing up as gold or rusty-brown or a progression from one to the other on many other conifer species. The Eastern white pines (Pinus strobus), above, with their long needles, are always the most dramatic, turning what looks like mostly gold. Hard to believe the plant will be OK.

But in fact needle-drop is a normal part of the life cycle, though the rate varies by species, and can also accelerate if environmental stresses like dry conditions or pest infestation have affected the tree or shrubs in a given season.

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

March 6, 2016

ကိုယ္ႏွင့္ကိုယ္သာ ယွဥ္ၿပိဳင္ရာ

Filed under: အေတြးအျမင္, ေဆာင္းပါး, ဓာတ္ပုံ (Pictures) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 10:08 am

  me.jpg

ဒီမွာက အစိုးရ ေက်ာင္းေတြမွာ က်မတို႔ငယ္စဥ္ကလို ေရႊတံဆိပ္၊ ေငြတံဆိပ္၊ ေၾကးတံဆိပ္ခ်ီးျမင့္တဲ့ ပညာရည္ခြၽန္ဆုေပးပြဲေတြ မ႐ွိပါဘူး။
ၾကဳံလုိ႔ေျပာရမယ္ဆိုရင္.. ဆရာကန္ေတာ့ပြဲေတြလည္း မ႐ွိပါဘူး (မ႐ွိရဘူး မဆိုလိုပါဘူး။ သူ႔တိုင္းျပည္နဲ႔သူ ႐ွိသင့္ပါတယ္။ မ႐ွိေၾကာင္းသာ ေျပာျပျခင္းပါ.. အဖြားေတြ အေဒၚရင္းေတြကိုိယ္တိုင္ ဆရာမမ်ား၊ ေက်ာင္းအုပ္မ်ားျဖစ္ပါတယ္)
အတန္းေတြထဲမွာလည္း အေတာ္ဆုံးဆိုတာ မ႐ွိသလို အညံ့ဆုံးဆိုတာလည္း မ႐ွိပါဘူး။ ဘာသာရပ္တစ္ခုခ်င္းစီမွာ Grade A, B, C စသည္ပဲ ခြဲပါတယ္။ ကိုယ္က သခ်္ာမွာ A ရေသာ္လည္း Health မွာ C ရခ်င္ရမယ္။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက သခ်္ာမွာ B ရေသာ္လည္း သိပၸံမွာ A ရခ်င္ရမယ္။

ရီပို႔ကဒ္ေပးရင္လည္း စာအိတ္ေလးကိုယ္စီနဲ႔ ေပးပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲ A ေတြခ်ည္းပဲရသလား၊ B ဘယ္ႏွစ္ခုလည္း C ဘယ္ႏွစ္ခုလည္း အခ်င္းခ်င္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ႐ွဲခ်င္႐ွဲၾကေပမယ့္၊ အတန္းထဲမွာကေတာ့ ဘယ္သူအေတာ္ဆုံးဆိုတာ မ႐ွိပါဘူး။
႐ွိခဲ့ရင္ေတာင္ ဆရာ/ဆရာမေတြမွာ ကေလးေတြ စိတ္ႀကီးဝင္ေအာင္ သို႔မဟုတ္ စိတ္အားငယ္ေအာင္ ျပဳမူေျပာဆိုျခင္း မ႐ွိ/မ႐ွိရပါဘူး။

အတန္းသားအခ်င္းခ်င္း သူတစ္လူငါတစ္မင္း စာၿပိဳင္တာ မ႐ွိေတာ့ပါဘူး။ ၿပိဳင္မယ့္ၿပိဳင္ ကိုယ့္ေပပါနဲ႔ကိုယ္ၿပိဳင္ ရတာျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္တီထြင္ႏိုင္တဲ့ ဥာဏ္နဲ႔ကိုယ္ ၿပိဳင္ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ကိုယ္သာ ၿပိဳင္ျခင္း ျဖစ္သြားပါၿပီ။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

March 3, 2016

တန္းစီျခင္း

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — မေလး @ 11:58 am

လူေတြ တန္းမစီတဲ႔ အေၾကာင္းေတြဖတ္ေနရလို႔ ရယ္စရာအေၾကာင္းေလးေတြ မိေတာ သတိရမိတယ္။

(၁)
ရန္ကုန္ Ocean မွာ အသီးအႏွံ၊ သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္ စသည္.. မၾကာခဏဝယ္ျဖစ္ေတာ႔ checkout counter မွာ တန္းစီေနတဲ႔တစ္ရက္ ေရွ႕မွာတစ္ေယာက္ရွိေနေတာ႔ space ေပးတဲ႔အေနနဲ႔ နည္းနည္းခပ္ခြာခြာ ရပ္ေနမိတယ္။ အဲဒါအေနာက္က ရပ္ေနတဲ႔တစ္ေယာက္က အရမ္းလိုက္ကပ္ေနေတာ႔ မေနတတ္ေတာ႔လို႔ ေရွ႕ကိုနည္းနည္းတိုးေပးတယ္။ တိုးေပးတိုင္း ေနာက္က အရမ္းလိုက္ကပ္၊ ေရွ႕ကိုတိုးေပးလိုက္၊ ေနာက္ကကပ္လာလိုက္နဲ႔ ေရွ႕ကတန္းစီေနသူနဲ႔ထိေတာ႔မယ္။ ေနာက္က အစ္မႀကီးကို မိေတာ လွည္႔ၾကည္႔ၿပီး အရမ္းကပ္ေနၿပီဆိုတာကို အမူအယာနဲ႔အခ်က္ျပမိတာမွာ ပိုဆိုးသြားတယ္။ မိေတာရဲ႕ ခါးကိုလာကိုင္ၿပီး ေရွ႕ကိုတိုးဖို႔သူက လုပ္ေသးတာ။ တစ္ခါမွ ခါးကိုကိုင္တာ မႀကဳံဖူး၊ ယားကလည္း ယား။ သူ႔ကို မ်က္လုံးျပဴးၿပီး တစ္ခ်က္ထပ္လွည္႔ၾကည္႔တယ္။

အဲဒီအစ္မႀကီးကို မိေတာက အမူအယာနဲ႔ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း အခ်က္ျပတာ၊ အဲဒါလည္း မရဘူး။ ေရွ႕ကတစ္ေယာက္ၿပီးသြားလို႔ ေကာင္တာက တစ္ေယာက္ လုပ္လက္စေလးေတြ လက္စသပ္ပါေစဦးဆိုၿပီး မိေတာ ေစာင့္၊ လက္ထဲက ပစၥည္းေလးေတြ ေကာင္တာေပၚတင္ဖို႔ ဟန္ျပင္ရုံရွိေသးတယ္။ သူက မိေတာကိုေက်ာ္ၿပီး သူ႔ပစၥည္းႏွစ္ခုကို တင္လိုက္တယ္။
မိေတာလည္း ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ သူ႔ကို ၾကည္႔ေနေတာ႔.. အံမယ္.. သူက ဆတ္ကနဲေမးေငါ့ျပေသးတာ.. တင္ေလေပါ့.. မင္းပစၥည္းနဲ႔ ငါ့ပစၥည္း အတူတူေရာတင္ၾကမယ္ဆိုတဲ႔ ပုံစံ။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

February 23, 2016

ေႏြဦးေပါက္ရင္…

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 3:00 pm

♪♫~ ယဥ္ေက်းစြာနဲ႔ အျငင္းအခုံမ႐ွိ သံေယာဇဥ္ျဖတ္တဲ့နည္း..~♪♫

car.jpg

လမ္းပဲေလ်ွာက္ေတာ့မယ္..

car2.jpg

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

February 18, 2016

ပညာတတ္ - မိေတာ

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 12:21 pm

ထိုေန႔က ကိုရင္ႏွင့္မိေတာသည္ ကားဆီအကပ္ေလးႏွင့္ ေက်ာက္တန္းဘက္မွ ျပန္လာၾကေလသည္၊။ ဆီအကပ္ဆို၍ မိေတာသည္ ဆီကုန္ေနေၾကာင္းအခ်က္ျပမီး လင္းေနသည္တိုင္ ႏွစ္ရက္ခန္႔ေမာင္းတတ္သည့္ အက်င့္ေလးက ႐ွိတတ္ေသးသည္။

တစ္ခါကလည္း ကေနဒါအေနာက္အလယ္ပိုင္း ေဒသမွ ကမ္း႐ိုးတန္းဘက္သို႔ ဟိုင္းေဝးလမ္းႀကီးေပၚ စကားတေျပာေျပာေမာင္းလာၾကရာဝယ္ ေနာက္ခုံမွ ဂ်ဴနီယာေတာ၏ အသံကထြက္လာေလသည္။

`ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ဆီတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ဦးေနာ္´

သူေျပာမွ ဆီကိုၾကည့္ရာ အကပ္ေလးပဲက်န္ကာ မီးနီျပေနသည္ကို သတိထားလိုက္မိေလသည္။

`ဆီဆိုင္က ေနာက္ကၿမိဳ႕မွာ က်န္ခဲ့ၿပီ..
လမ္းေဘးက ဆိုင္းပုဒ္မွာေရးထားတာ ေနာက္ထပ္ဆီဆိုင္ေရာက္ဖို႔ ××××ကီလိုမီတာ လိုဦးမယ္ဆိုရင္ ခုႏႈန္းတိုင္းေမာင္းမယ္ဆို
ေနာက္ထပ္ဆီဆိုင္ေရာက္ဖို႔ အနည္းဆုံး ေလးငါးနာရီေမာင္းရဦးမယ္၊ ေလာက္မယ္မထင္ဘူး´

မိဘႏွစ္ပါးကို ျပန္လည္တြက္ခ်က္ျပေနသျဖင့္ စကားေကာင္းေနၾကသည္မွာ ဆီကုန္မွန္းေတာင္ မသိလိုက္သျဖင့္ ႐ွက္သလိုလိုျဖစ္႐ုံမက၊ သူမကို စိတ္ထဲက ခ်ီးက်ဴး၊ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ စိတ္ေတြပူကာ ေ႐ွ႕ဆက္ေမာင္းရမလား၊ ေနာက္ျပန္လွည့္ရမလား တြက္ေနမိသည္။ ေနာက္တစ္ဆိုင္ထိေရာက္ဖို႔ အကြာအေဝးႏွင့္ က်န္မည့္ဆီ၊ လမ္းကလည္း တဝက္နီးနီးကို လြန္လာသည္မို႔ ျပန္လွည့္လ်ွင္ၾကာမည့္အခ်ိန္ႏွင့္ က်န္မည့္ဆီကို တြက္ရေတာ့သည္။

ကိုရင္လည္း မိေတာကဲ့သို႔တြက္ခ်က္အၿပီး ေနာက္ျပန္လွည့္ရန္ ဆုံးျဖတ္ၾကရာဝယ္၊ ျပန္လွည့္စရာလမ္းမ်ားပင္မ႐ွိ၊ အလယ္တြင္ ေခ်ာက္ႀကီးမ်ားသာ႐ွိေသာ တစ္လမ္းသြားမ်ား ျဖစ္ေနေလသည္။

ေနကလည္းဝင္ေတာ့မည္။ ကေနဒါညေနခင္း၏ အေအးဓာတ္ကလည္း တိုးဝင္လာ၊ ေတာေကာင္တို႔ အရိပ္အေရာင္မ်ားပင္ ျမင္ေနရသည္။ ယခင္ကဆို ေနဝင္ရီတေရာ ေရေသာက္ဆင္းေသာ ဒရယ္ႀကီးမ်ား သမင္၊ ေခ် စသည္မ်ား၊ လမ္းကူးေနေသာ ဝက္ဝံႀကီးမ်ားကို အ႐ွိန္ေလ်ာ့ခ်ၿပီး ရင္သပ္႐ွဴေမာ ၾကည့္ရသည္မွာ အေမာ။

ယခုေတာ့ ေၾကာက္ေနမိသည္။
ဒီညဆီကုန္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဝက္ဝံေတြၾကား အိပ္ရေလေတာ့မလား မသိဟု ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ ေတြးမိေတြးရာ ေတြးရင္း ကိုရင္သင္ေပးသည့္အတိုင္း ကေနဒါေခ်ာက္ႀကီးမ်ားကို ရင္တမမျဖင့္ ဖရီး႐ိုက္ဆင္းရင္း ျပန္ေကြ႔ႏိုင္မည့္ လမ္းကို ႐ွာရေသးသည္။

ေနာက္ဆုံး ဝက္ဝံမ်ား ေတာေကာင္မ်ား လမ္းျဖတ္ကူးရန္ ေဆာက္ေပးထားေသာ လိႈင္ေခါင္းထဲမွတဆင့္ ေကြ႔ပတ္ကာ လာရာလမ္းအတိုင္း ျပန္လွည့္ကာ ဆီျပန္ထည့္ရေသာ အျဖစ္။

ထိုေန႔ကလည္း ေက်ာက္တန္းဘက္ကအျပန္၊ မိေတာနားမလည္ေသာ ဂ်ပန္လား၊ ကိုရီးယားသံလား မိန္းမအသံတစ္သံက ကားထဲတစ္ေနရာမွ ေတာက္ေလ်ာက္ ထြက္ေနသျဖင့္ ကိုရင့္ကို ေမးရာဝယ္…

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

December 15, 2015

မိေတာႏွင့္ ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိမေလးမ်ား

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 5:30 am

 tharnge.jpgရုံးခြင့္ယူေသာၾကည္လင္သာယာေသာ နံနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ဂ်ဴနီယာေတာႏွင့္ ဂ်ဴနီယာသာေအးကို မိေတာ ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ေလသည္။
ေက်ာင္းမပို႔ခင္တြင္ အိမ္ေနာက္ဘက္မွ ႏို႔ပုံးအေဟာင္းမ်ား၊ စကၠဴကတ္ထူဘီစကြတ္ပုံးေလးမ်ား၊ သတင္းစာမ်ားထားသည္႔ ‘ျပန္လည္သုံးစြဲမည္႔’ recycle ပုံးျပာကို တစ္ခ်က္ၾကည္႔မိေသးသည္။ ပုံးထဲတြင္ ထားသည္႔ ပစၥည္းမ်ားမွာ စီစီရီရီေျခရာလက္ရာမပ်က္ျဖစ္ရွိေနသျဖင့္ ေက်နပ္သြားေလ၏။ ထုိပုံးအျပာထဲသို႔ထည္႔မည္႔ ပစၥည္းမ်ားကို မထည္႔ခင္တြင္ မိေတာသည္ ေရျဖင့္ ေသခ်ာစြာေဆးေၾကာတတ္သည္။ စားစရာအနံ႔အသက္မ်ားရလွ်င္ Raccoon ဟုေခၚေသာ ေတာေၾကာင္ကဲ႔သို႔ အေကာင္နက္ႀကီးမ်ားက ဘီစကြတ္စကၠဴပုံးေဟာင္းမ်ားကို လာလာဆဲြတတ္ေသာေၾကာင့္ပင္။ ႏို႔ပုလင္း၊ ႏို႔ပုံးမ်ားကို ေသခ်ာစြာေရစင္ေအာင္ ေဆးေသာ္လည္း ထိုအေကာင္ႀကီးမ်ားက တစ္ခ်ိန္လုံးလာလာဆြဲေနသျဖင့္ ေနာက္ဘက္တြင္ ပြယထေနကာ ရွင္းရလင္းရအလုပ္ရႈပ္သျဖင့္ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္လာေသာ တစ္ေန႔တြင္ မွ်ဥ္ခ်ဥ္ပုလင္းေဟာင္းတစ္လုံးကို ဆပ္ျပာျဖင့္ ေသခ်ာစြာ မေဆးေတာ႔ဘဲ၊ အဖုံးေလးကိုအသာဟကာ ပုံးထဲတြင္ ထည္႔ထားလိုက္သည္။ ထို႔ေန႔မွစၿပီး မွ်ဥ္ခ်ဥ္နံ႔ကိုခံႏိုင္ရည္ရွိပုံမရေသာ ကေနဒီယန္ raccoon မ်ားသည္လည္း မိေတာ၏ recycle ပုံးအနားကို မကပ္ရဲေတာ႔။

ထိုသို႔… အိမ္ေနာက္ဘက္မွာ ရွင္းလင္းေနသျဖင့္ စိတ္ခ်မ္းသာေနေသာ မိေတာသည္ ဂ်ဴနီယာေတာႏွင့္ ဂ်ဴနီယာသာေအးကို လက္ဆြဲကာ ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ေလသည္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

October 28, 2015

မက္

Filed under: ကဗ်ာ (Poems) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 11:36 am

လေရာင္…
ညေလ…
ရြက္ေၾကြ….

ဂီတ
တေယာ…
ေစာင္းညွင္း…
ေရခပ္ဆင္း..

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

September 22, 2015

စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေအာက္ ႏွင္းဆီသီးစားသုံးသူမ်ား

Filed under: အေတြးအျမင္, ေဆာင္းပါး — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 12:39 pm

st3.jpg 

စာေရးသူလည္း စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေအာက္က စာေရးဆရာမကိစၥ စိတ္စြဲေနလို႔၊ အိပ္မက္ထဲထိေတာင္ ထည့့္မက္မိတယ္။ ေနာက္ရက္မွာေတာ႔ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ရိပ္ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သတင္းရလာတာက အဲဒီစေတာ္ဘယ္ရီပင္ရိပ္ဟာ အထင္ကရ ဆရာႀကီးတစ္ဦးရဲ႕ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ထဲကလို႔ ၾကားသိလာရပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ျမန္မာျပည္မွာ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ႀကီး မရွိႏိုင္ဘူးဆိုတဲ႔ အဆိုေတြကိုလည္း ၾကားေနရေတာ႔ အဲဒီကိစၥကို ပိုလို႔စိတ္ဝင္စားလာမိျပန္တယ္။
စာေရးသူလည္း စေတာ္ဘယ္ရီပင္အေၾကာင္း ဆရာႀကီးဘယ္လိုမ်ားေရးထားသလဲ သိခ်င္ေဇာနဲ႔ သူေရးခဲ႔တဲ႔ ဂႏၱဝင္ဝတၳဳ ႀကီးကို က်ည္ဆန္ရထားထက္ျမန္တဲ႔ႏႈန္းနဲ႔ ဖတ္ပါေတာ႔တယ္။ ဟုတ္ကဲ႔ စာေရးသူ စကားခံထားတဲ႔အတိုင္း အလုပ္တစ္ဘက္နဲ႔မို႔ က်ည္ဆန္ရထားထက္ျမန္တဲ႔ႏႈန္းနဲ႔ တစ္ပုဒ္ထဲေတာင္ မဟုတ္၊ ႏွစ္ပုဒ္၊ တစ္ပုဒ္ကို ႏွစ္ေခါက္စီ ဖတ္ပစ္လိုက္တာ၊ စေတာ္ဘယ္ရီပင္မေျပာနဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီေစ႔နဲ႔တူတာေတာင္ မေတြ႔ခဲ႔ရပါဘူး။

စာေရးသူဖတ္လိုက္တဲ႔ ဝတၳဳေတြကေတာ႔ `ေမ ´.. နဲ႔ .. `ၿမိဳင္´… ပါ။
‘ေမ’ ဝတၳဳဟာျဖင့္ ရန္ကုန္ နဲ႔ ပဲခူးၿမိဳ႕မ်ားမွာ အေျခခံလို႔ စေတာ္ဘယ္ရီပင္နဲ႔ အလွမ္းေဝးေနေသးတယ္လို႔မွတ္ၿပီး အားေလ်ာ႔မိတယ္။ ‘ၿမိဳင္’ ကေတာ့ လား႐ိႈးတစ္ဝိုက္မွာ ဇာတ္လမ္းအေျခတည္လို႔ စေတာ္ဘယ္ရီနဲ႔ နီးစပ္လာသလိုရွိေပမယ္႔လည္း ဝတၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြဟာ စေတာ္ဘယ္ရီသစ္ပင္ေအာက္ ခ်ိန္းေတြ႔စရာမလိုေအာင္ ေခတ္ေ႐ွ႕ေျပးလို႔ ျမန္မာဂႏၲဝင္အခ်စ္ဝတၳဳေတြ မ်ားမ်ားစားစားသိပ္မဖတ္ဖူးတဲ႔ စာေရးသူမွာ အနည္းငယ္႐ွက္သလိုလို ဘာလိုလို ျဖစ္ရေပမယ္႔လည္း ဆရာႀကီးရဲ႕ စာေတြဟာ ဆြဲေဆာင္မႈ႐ွိလြန္းလွတာကို စိတ္ထဲကႀကိတ္ၿပီး ခ်ီးက်ဴးလိုက္မိမလိုျဖစ္သြားေသးတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ကိုယ္လိုစာေရးသူတစ္ဦးက ဆရာႀကီးလို စာေရးသူတစ္ဦးကို ခ်ီးက်ဴးသင့္မသင့္ ယဥ္ေက်းမႈအစဥ္လာေတြၾကား ေတြ ကနဲ.. တစ္ခ်က္ျဖစ္သြားလိုက္ေသးသည္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

September 9, 2015

က်မ မသိေသာ..စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေအာက္က စာေရးဆရာမသို႔

Filed under: အေတြးအျမင္, စာစု — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 3:35 pm

စာေရးသူက ငယ္စဥ္ကတည္းက သရက္သီးေလာက္ပဲ ႀကိဳက္ေတာ႔ စေတာ္ဘယ္ရီသီးကို ဂရုမစိုက္မိခဲ႔ဘူး။ စေတာ္ဘယ္ရီခ်ယ္ရီ သီခ်င္း မူရင္း Summer Wine ကိုေတာ႔ ေဖေဖနဲ႔ေမေမက ဖြင့္ရင္ေတာ႔ ႀကဳံလို႔နားေထာင္ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ စေတာ္ဘယ္ရီခ်ယ္ရီေရာရင္ အေတာ္အတန္ ဘာျဖစ္တယ္ဆိုလည္း … အဲဒီသီခ်င္းကို ခံစားလို႔ မရခဲ႔ဘူး။

ရန္ကုန္က အခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေယာကၤ်ားေလးေတြကိုယ္တိုင္ကလည္း ခ်ယ္ရီသီးဆိုတာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမျမင္ဘူးခဲ႔ေတာ႔ စေတာ္ဘယ္ရီခ်ယ္ရီဆိုတာ ကာရန္မိေအာင္ ေရာခ်ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ သီခ်င္းလုပ္ေရးထားတာ၊ စေတာ္ဘယ္ရီနဲ႔ ခ်ယ္ရီကို ေရာၿပီး အရည္ေသာက္လုပ္လို႔ မရဘူးေတာင္ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္း အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔ကို ဆိုခဲ႔ၾကေသးတာ။

ဒီလိုနဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီေတြ၊ ခ်ယ္ရီေတြ အၿပဳံလိုက္ေပါက္တဲ႔ တိုင္းျပည္ကို ေရာက္လာတယ္ဆိုပါေတာ႔။ စာေရးသူအရင္အိမ္ရဲ႕ၿခံေနာက္မွာတင္ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေတြ၊ ခ်ယ္ရီပင္ေတြ အစုလုိက္အၿပဳံလိုက္။ ေျမၾသဇာကလည္း လႊတ္ေကာင္းေတာ႔ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေတြဆိုတာ အျမစ္ကေလးက်တာနဲ႔ အတန္းလိုက္ကို ေပါက္ေတာ႔တာ။ မႏိုင္ႏိုင္ေအာင္ပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔မွာ အိမ္ေနာက္က စေတာ္ဘယ္ရီခင္းထဲမွာ စေတာ္ဘယ္ရီပင္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ ေဆြးေႏြးပြဲေလးတစ္ခုကို နားစြန္နားဖ်ားၾကားလိုက္တယ္။ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေအာက္မွာ စာေရးဆရာမတစ္ေယာက္က ထိုင္တယ္ဆိုလား။ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ဆိုတာက ပုပုေသးေသးေလးကို ဘယ္လိုထိုင္မွာလဲ၊ အဲဒီအခ်စ္ဝတၳဳေရးတဲ႔ စာေရးဆရာမက မဟုတ္တာေတြေရးသလားမသိဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းေျပာေနတာကို နားစြန္နားဖ်ား ၾကားလိုက္တာပါ။

စာေရးသူကလည္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အခ်စ္ဝတၳဳကို သိပ္ဖတ္ဖူးခဲ႔သူ မဟုတ္ဘူးဆိုေတာ႔ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေအာက္က ခုံမွာထိုင္တယ္လို႔ ေရးတဲ႔ စာေရးဆရာမကို ယခုထိ ဘယ္သူမွန္းမသိသလို၊ ဘယ္ဝတၳဳမွန္းလည္း မသိဘူး။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

September 7, 2015

မခ်စ္သင့္ေတာ႔ေပမယ္႔လည္း…

Filed under: ကဗ်ာ (Poems) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 11:48 pm

မခ်စ္သင့္ေတာ႔ေပမယ္႔လည္း…
ခ်စ္ေနမိေသးတာ..၊

မင္းရွိေနတဲ႔ ဒီေနရာေလးကို မလာသင့္ေတာ႔ဘူးဆိုတာ သိေနေပမယ္႔လည္း..
မင္းအရိပ္အေရာင္ေလး ရွိေနရာေနရာေလးကို မၾကာမၾကာ လာလာၾကည္႔ေနမိတာ..၊

ကိုယ္႔ဘဝနဲ႔ကိုယ္ ေပ်ာ္ေနႏိုင္ပါရဲ႕နဲ႔…
မင္းကိုပဲ တစြဲတလန္း တမ္းတေနေသးတာ….၊

ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္လွည္႔မၾကည္႔ဘူးဆိုတဲ႔ အေတြးေတြနဲ႔ စြန္႔လာခဲ႔ေသာ္လည္း…
ႏွစ္ေတြၾကာေနတာေတာင္မွ မေမ႔ႏိုင္ေသးတာ….၊

မင္းေပးလိုက္တဲ႔…
မင္းနဲ႔သက္ဆိုင္ေၾကာင္းသက္ေသျဖစ္တဲ႔..
အနီေရာင္စာအုပ္ကေလးကိုလည္း …
ခုထိ မစြန္႔ပစ္ႏိုင္ေသးတာ….၊

အရင္က ဆိုင္ခဲ႔ဖူးတယ္ဆိုေပမယ္႔…
အခု… မဆိုင္ေတာ႔ဘဲ..လို႔ ကိုယ္႔ကိုကုိယ္တရားခ်ေနရတာေတာင္မွ….
လြမ္းလို႔.. ခ်စ္လို႔…. အားမရႏိုင္ေသးတာ…

ဟုတ္တယ္….
မင္းအေပၚမွာ
မၿပီးႏိုင္မစီးႏိုင္ျဖစ္ေနေသးတဲ႔
ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုပဲ..
ပက္ပက္စက္စက္ကို…
မုန္းတာ……..။

အိမ့္ခ်မ္းေျမ့
(စက္တင္ဘာ ခုႏွစ္ရက္၊ ႏွစ္ေထာင့္တစ္ဆယ္႔ငါး)

August 29, 2015

ဆန္အိတ္ကြဲတစ္လုံး

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 11:45 pm

ဒီေန႔ ေစ်းသြားတယ္။ အာ႐ွဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုပါ။ ဆန္အိတ္တန္းထဲမွာ ဆန္အိတ္မ်ိဳးစုံကို လိုက္ၾကည့္မိတယ္။

တိုင္းျပည္အမ်ိဴးမ်ိဴးက လာတဲ့ဆန္ေတြ။ အိနိ§းယဆန္၊ ထိုင္းဆန္၊ ဗီယက္နမ္ဆန္၊ အာဖရိကဆန္… စသည္။

ဆန္အမ်ိဳးမွာလည္း ဆန္သစ္၊ ဆန္ေဟာင္း၊ ေကာက္ညႇင္းဆန္၊ ဘာစမာတီ၊ ဆန္ညိဳ၊ ဆန္ျဖဴ၊ ဆန္ဝါ၊ဆန္႐ွည္၊ ဆန္တို… စသည္။

အိမ္မွာ ဆန္႐ွိေနေသးေပမယ့္ ၾကဳံတုန္းတစ္အိတ္ဝယ္သြားရင္ေကာင္းမလားဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔… ဆန္မ်ိဳးစုံကို လိုက္ၾကည့္ရင္း…ဆန္အိတ္တန္းအလယ္ေလာက္မွာ ၾကက္တံဆိပ္ထိုင္းဆန္တစ္အိတ္ျပဳတ္က်ေနတာေတြ႕လိုက္တယ္။ ခ်ဳပ္႐ိုးကလည္း အနည္းငယ္ ေျပသြားပုံရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဆန္ေတြ ထြက္က်ေနတယ္။

ကိုယ္လည္း…
ၾကက္တံဆိပ္ ဆန္ထဲက ေကာင္းတဲ့တစ္အိတ္ယူသြားရမလား စဥ္းစားရင္း ရပ္ေနတုန္း ျဖတ္သြားျဖတ္လာအခ်ိဳ႕က ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ ၾကည့္သြားတယ္။ သမံတလင္းေပၚက်ေနတဲ့ ဆန္အိတ္ကိုတစ္လွည့္.. ကိုယ့္ကိုတစ္လွည့္…။
ဒီဆန္အိတ္ျပဳတ္က်တာ ကိုယ္လုပ္တာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ႐ွင္းျပမယ္လို႔ေတာ့ စိတ္ကူးမ႐ွိပါဘူး။

အဲဒီခ်ိန္မွာ… လက္တြန္းလွည္းကို တုန္ခ်ိစြာတြန္းရင္း အဘြားတစ္ဦးက ဆန္တန္းထဲဝင္လာတယ္။
ဆန္အိတ္က လမ္းမအလယ္တည့္တည့္မွာမို႔ လက္တြန္းလွည္းတစ္စင္းနဲ႔ သြားေနတဲ့ အဘြားမွာ အခက္ခဲျဖစ္ေနလို႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေနပဲ ျပန္လွည့္သြားတယ္။

သူ႔လိုအသက္ႀကီးတဲ့ အျခားေစ်းဝယ္လာသူေတြ ဆန္တန္းထဲ ထပ္ဝင္လာရင္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ လက္ထဲကျခင္းကိုေဘးခ်ၿပီး လဲေနတဲ့ဆန္အိတ္ႀကီးနား ငုပ္တုပ္ထိုင္ခ်၊ ဆန္အိတ္ကို တန္းနားျပန္ေထာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ဆန္အိတ္က အိတ္ႀကီးဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးအားယူဆြဲရတယ္။

အဲဒီမွာ.. လင္းယုန္ေျခသည္းမ်ားကို အနီေရာင္ဆိုးေဆးတင္ၿပီး အလွေပါင္းတင္ထားသလား ထင္မွတ္မွားေစေသာ ေျခသည္းခြၽန္းမ်ား႐ွိတဲ့၊ ျဖဴေဖြးသြယ္လ်ွလွပတဲ့ ေျခႏွစ္စုံကေပၚလာတယ္။

ဆန္အိတ္ကို တန္းမွာေထာင္ထားၿပီး မတ္တပ္ထစဥ္မွာပဲ.. ခုနက ေျခေထာက္အလွပိုင္႐ွင္၊ ဆန္စားသူအာ႐ွသူ ႏွစ္ဦးက ၾကမ္းေပၚမွာလည္း မင္းလုပ္လို႔ဆန္ေတြက်ေနေသးတယ္လို႔ ေျပာတယ္။

ဒီေလာက္ပဲ ေတြးတတ္သူေတြမို႔
ဆန္အိတ္ျပဳတ္က်ေနတာ.. တို႔လုပ္တာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေတာ့ ႐ွင္းျပဖို႔စိတ္ကူး မ႐ွိေပမယ့္… သူတို႔ကို ကိုယ္ဖ်တ္ကနဲေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။ သူတို႔က ေဒါက္ျမင့္သံ တခြပ္ခြပ္ေပးလို႔ အနားကထြက္သြားၿပီ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္ေတာ့
က်ေနတဲ့ ဆန္ေတြကို သမင္လည္ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ မိဘေတြေစ်းအဝယ္ အေပ်ာ္လိုက္လာပုံရတဲ့ ကေလးႏွစ္ဦးက ဆန္တန္းထဲ ေဆာ့ရင္းကစားရင္း ေျပးဝင္လာတယ္။ တစ္ေယာက္က ၾကဲျပန္႔ေနတဲ့ ဆန္ေစ့ေတြကို နင္းမိၿပီး ေခ်ာ္လဲမလိုျဖစ္သြားတယ္။

ကိုယ္လည္း မျဖစ္ေခ်ဘူးဆိုႁပီး
ဆန္ေစ့ေတြကို ႐ွင္းလင္းမယ့္သူတစ္ဦးဦး႐ွိေလမလား ဆိုင္တစ္ဆိုင္လံုး တစ္တန္းဝင္တစ္တန္းထြက္လိုက္႐ွာတာ… ေနာက္ဆုံးမွာ ဆိုင္အလုပ္သမားတစ္ဦး သြားေတြ႔တယ္။

မၾကာခင္ကမွ ေရာက္လာပုံရၿပီး၊ အဂ္လိပ္စာ ေကာင္းေကာင္းမတတ္ေသးသူတစ္ဦး
ျဖစ္လို႔ ဆန္အိတ္အေၾကာင္း မနည္း႐ွင္းျပလိုက္ရတယ္။
သူ႔ကိုေတာ့.. ဒီဆန္အိတ္ျပဳတ္က်ၿပီးကြဲတာ.. ကိုယ္လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကိုပါ ေျပာျပလိုက္တယ္။

သင္ခန္းစာေတြရလိုက္တယ္။
အိမ္မွာလည္း ဆန္႐ွိေနေသးတယ္။ တစ္ကယ္ဆို ကိုယ္ဟာ ဆန္တန္းနားေတာင္ သြားစရာ မလိုသူ။
သူ႔ဟာသူ ဆန္အိတ္ျပဳတ္က်တာ တစ္ကယ္ဆို အေနသာႀကီး.. ဒါကို ထပ္ၿပီးဝင္ပါမိျပန္တယ္။ အဲဒီမွာ အေရာင္စုံအေတြးေတြနဲ႔ ကြက္ၾကည့္ၾကည့့္သြားတဲ့လူမ်ိဴးေတြ၊ ဆန္အိတ္ကြဲနားရပ္ေနလို႔ အဲဒီနားကလူရဲ႕ ပေရာဂ ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေတြ႐ွိတတ္ၿပီး တန္းစြပ္စြဲတတ္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ၾကဳံရတယ္။

ဆန္အိတ္ကြဲတစ္လံုးက ကိုယ့္ကို သင္ခန္းစာေတြ ေပး႐ုံမက၊ အေတြးေတြကိုလည္း မ်ားေစခဲ့တယ္။

ေနာက္တစ္ခါဆိုတာ႐ွိခဲ့ရင္
ဒီလိုမ်ိဳး လမ္းေပၚကဆန္အိတ္ကြဲတစ္လုံးကို မျမင္ဟန္ေဆာင္ ေ႐ွာင္သြားခဲ့သင့္လား.. ဆိုတဲ့အေတြး…။

တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ..
အသက္ႀကီးႀကီးေစ်းဝယ္တဲ့ အဘြားႀကီးေတြနဲ႔ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားတဲ့ ကေလးေလးေတြတြက္ အက်ိဳးမမဲ့ႏိုင္ဘူး မဟုတ္လား…. ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ။

ကိုယ္ဘာကို ေရြးဦးမွာလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ။

အိမ့္ခ်မ္းေျမ့

အေဟာင္းေလးေတြဖတ္ခ်င္ရင္.. »

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-Share Alike 2.5 Canada License.

က်မစာေလးေတြကို အခ်ိန္ေပးလာေရာက္ဖတ္ရႈေသာ သူမ်ားအားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...လို႔ ေျပာၾကားလိုပါတယ္ရွင္။

♫ ♥●••·˙My story telling is reshaped by your attentive imagination˙·••●♥♫
သည္စာမ်က္နွာေပၚတြင္ရွိေသာ ... ဖန္တီးထားေသာ စာေပ၊ ေဆာင္းပါး စေသာ အနုပညာနွင္႕ ပတ္သက္ေသာစာမ်ား၊ က်မကိုယ္တိုင္ဆြဲေသာ မေတာက္တေခါက္ပန္းခ်ီမ်ား၊ ဓာတ္ပုံမ်ားကို အျခားေနရာတြင္ ကူးယူေဖာ္ျပသည္႔အခါတြင္ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့အမည္ႏွင့္ ဆိုက္အမည္ကို "ျမင္သာထင္ရွားေသာေနရာတြင္" ေဖာ္ျပေပးပါရန္ ေလးစားစြာျဖင္႕ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္ရွင္။

♥♥ ...... ♥♥

တစ္ခ်ိန္တုန္းက အမွတ္တယေလးေတြ....

myfeet4.gif

♥♥ ...... ♥♥

myfeet5.gif

---------------