တနင္းလာေန႔ဆိုရင္.. မင္းနဲ႔ကိုယ္ ခြဲရျပီ အိတ္ကေလး…..။

ဒီအိတ္ေလးကို ရုံးကစားပြဲေပၚမွာ တင္ထားမိတဲ႔ေန႔ကစျပီး လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ မ်က္စိက်မႈကို ခံရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က အျပန္မွာ သူတို႔ေတြအတြက္ လက္မႈအနုပညာေလးေတြ၊ အေျခာက္အျခမ္းစားစရာေလးေတြ၊ အျခားလက္နဲ႔လုပ္ထားတဲ႔ အိတ္ေလးေတြ၊ အလွပစၥည္းေလးေတြ လက္ေဆာင္အေနနဲ႔ေပးျပီးပါျပီ။ ဒါေပမယ္႔ မမမ်ားက မေက်နပ္နို္င္ေသးပဲ ဒီအိတ္ေလးကိုပဲ မ်က္စိက်ေနၾကတယ္။

ဒီအိတ္ေလးနဲ႕ က်မ စေတြ႔ပုံကေတာ႔….

ျမက္ေျခာက္ေျခာက္ကြင္းျပင္ထဲမွာ ေရာင္စုံမီးေတြ ထိန္လင္းေနတဲ႔ ညေနခင္းတစ္ခု။ ေစ်းဆိုင္တန္းေတြရဲ႕ထိပ္စည္းေတြမွာ ရြာမလူငယ္မ်ားရဲ႕ မုန္႔ဟင္းခါး၊ မုန္႔တီ၊ နန္းၾကီးသုတ္၊ ၾကည္႔ျမင္တိုင္နွစ္ျခင္းအသင္းေတာ္ရဲ႕ ဒန္ေပါက္၊ ကန္ဘဲ႔လူငယ္မ်ားရဲ႕ အေအးစုံ၊ အျခားအျခားေသာ လူငယ္အသင္းမ်ားရဲ႕ ပလာတာ၊ ထမင္းေပါင္း၊ ၀က္သားတုတ္တိုး စသျဖင္႔ စားစရာေတြ အစုံအလင္ေရာင္းခ်ေနတဲ႔ M.I.C.T (Myanmar Institute of Christian Theology) ရန္ပုံေငြ ေစ်းေရာင္းပြဲေတာ္ရဲ႕ ညေနခင္းတစ္ခု။ လူေတြၾကိတ္ၾကိတ္တိုးၾကားမွာ ဟိုေငးဒီေငးနဲ႔ ဘာစားရမလဲ စဥ္းစားရင္း၊ လမ္းေပၚမွာ ဥဒဟိုသြားလာေနတဲ႔ အနွစ္နွစ္အလလ ေ၀းကြာေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္ေတြကို ဟိုျပဳံးျပ၊ သည္ျပဳံးျပ၊ ေခါင္းညိတ္ေခါင္းခါလုပ္ေနတုန္း အစ္မတစ္ေယာက္က သူ႔ဆိုင္ထဲက အိတ္ကေလးဆြဲလာျပီး အနားမွာလာရပ္လိုက္တယ္။

“ညီမေလး.. ဒီအိတ္ေလးအားေပးသြား၊ က်န္တဲ႔ ဒီဇိုင္းလွလွေတြ အကုန္ပါသြားျပီ။ ဒီတစ္လုံးထဲက်န္ေနလို႔”

“ဟုတ္ကဲ႔၊ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ မမနီ”

“နွစ္ေထာင္”

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

ဒီ၀တၳဳက ဧၿပီလထုတ္ ေငြတာရီမဂၢဇင္းမွာေဖာ္ျပထားတာျဖစ္ၿပီး တြင္းႀကီးသားတင္၀င္းဦး ရဲ႕ ၀တၳဳတို ျဖစ္ပါတယ္ရွင္……

စာဖတ္သူမ်ားနဲ႕ ေ၀မွ်ခ်င္လို႕ တင္ထားေပးပါတယ္

က်မ ေတာ့ စိတ္မေကာင္းလို႕ အကုန္အစင္ မဖတ္ပါဘူး……

အစရယ္၊ ___ အလယ္ကို ______ ဟိုေက်ာ္၊ ဒီေက်ာ္ နဲ႕ .. ..

အဆံုးသတ္ ကို ပင့္သက္ရႈိက္ၿပီး ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္….

အသည္းငယ္သူေတြလည္း က်မလို ၾကဳိးစားၿပီးဖတ္ၾကပါလို႕………………………

(ေငြတာရီ ကိုေတာ့ ေမးလ္ ပို႕ၿပီး က်မ ဆိုက္မွာ ေ၀မွ် ထားေၾကာင္း အသိေပးထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္)

အသက္ငါးဆယ္မွာ တကယ္ကို သူ ေသဆုံးသြားပါျပီ။ ေသဆုံးပုံက ရိုးရိုးေလးပါပဲ။ ခုန္ေနတဲ႔နွလုံးသား ရပ္တန္႔သြားတာပါပဲ။ သူ႔ရဲ႕ ပရိတ္သတ္တစ္ေယာက္မဟုတ္လို႔ သူ႔ရဲ႕သီခ်င္းေတြနဲ႕ သိပ္မရင္းနွီးပါဘူး။ ဒီကေရဒီယုိေတြကလည္း သူ႔သီခ်င္းကို သိပ္ျပီးမလႊင္႔ၾကပါဘူး။ Beat It နဲ႔ Billie Jean ကိုေတာ႔ၾကိဳက္နွစ္သက္ပါတယ္။ Lionel Richie နဲ႔အတူ သူစပ္ဆိုခဲ႔တဲ႔ အာဖရိကမွ မြတ္သိပ္ေခါင္းပါးေနသူေတြအတြက္ ေဒၚလာသန္းေျခာက္ဆယ္ ရေစတဲ႔

We Are the World

ကိုလဲၾကိဳက္နွစ္သက္ပါတယ္။

အသားျဖဴေအာင္ ခၽြတ္ေဆးေတြနဲ႔အေရာင္ခၽြတ္ထားတဲ႔သူ႕ကို လူမည္းေတြရဲ႕သိကၡာကို ထိပါးေစသူအေနနဲ႔ လူမည္းအခ်ဳိ႕က မၾကိဳက္ၾကပါဘူး။ လူမမယ္ ေယာကၤ်ားေလးေတြနဲ႔ လုိအပ္တာထက္ ပိုရင္းရင္းနွီးနွီးေနတဲ႔သူ ဆိုျပီးေတာ႔လည္း တရားခြင္တက္ရတဲ႔ သူလည္းျဖစ္ပါတယ္။

သိပ္ျပီးခ်မ္းသာတဲ႔၊ နာမည္ၾကီးတဲ႔ လူတစ္ေယာက္နားမွာ ၀ိုင္းရံေနသူေတြဟာ ဘယ္ေလာက္စစ္မွန္လဲ မစစ္မွန္လဲ သူပဲ အသိဆုံးျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။

ေျခာက္နွစ္သားေလာက္ကတည္းက ေအာင္ျမင္မႈေတြ၊ ေငြေတြၾကားထဲမွာ ၾကီးပ်င္းလာရတဲ႔သူဟာ ကေလးဘ၀ကို ဆုံးရႈံးခဲ႔သူတစ္ဦးလို႔ က်မ ေကာက္ခ်က္ခ်မိပါတယ္။ ျဖဴစင္တဲ႔ကေလးဘ၀ကို ေငြေတြ၊ နာမည္ၾကီးမႈေတြနဲ႔ လဲလွယ္လိုက္ရတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဆုံးရႈံးလိုက္ရတဲ႔ ကေလးဘ၀ကို ျပန္လိုခ်င္မိမွာပဲ။ ကေလးဘ၀ကိုလဲ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပန္ျပီ းအသက္ရွင္ၾကည္႔မိမွာပါပဲ။ ဒီေတာ႔ သူ႔ျခံၾကီးထဲမွာ ကေလးေတြအတြက္ ေဆာက္ထားတဲ႔ ကစားကြင္းမွာ၊ ကေလးေတြကိုေခၚျပီး ကေလးေတြနဲ႔အတူ ဆုံးရႈံးခဲ႔ရတဲ႔ကေလးဘ၀ကို ျပန္အသက္သြင္းမိတဲ႔အခါလဲ ရွိပါလိမ္႔မယ္။

ေလာကထဲမွာ လူေတြနဲ႔သိပ္မထိေတြ႕ဖူးသူေတြဟာ လူေတြအေၾကာင္းကို သိပ္မသိတတ္ၾကပါဘူး။ အိမ္ရယ္၊ စင္ျမင္႔ရယ္၊အနားမွာ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနတဲ႔ သူ႕ေအာင္ျမင္မႈကို ကိုးကြယ္သူေတြေလာက္နဲ႔ပဲ က်င္လည္ရတဲ႔သူဟာ ေလာကၾကီးရဲ႕ လွည္႔စားမႈေတြကို ရင္ဆိုင္ရမွာပါပဲ။ သူ႔ရဲ႕ေငြေတြကိုေလ်ာ္ေၾကးအေနနဲ႔လိုခ်င္တဲ႔ လူအခ်ိဳ႕ေၾကာင္႔ ကေလးေတြနဲ႔ အရင္းနွီးလြန္စြာေနထိုင္တတယ္ဆိုတဲ႔ ျပစ္မႈကို သူမက်ဴးလြန္ပဲနဲ႔ မတရားစြပ္စြဲခံရျပီး တရားခြင္တက္ရတယ္ဆိုရင္ေတာ႔ သူ႔ဘ၀ဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး ရင္နာစရာေကာင္းမွာပါပဲ။ သူတစ္ကယ္က်ဴးလြန္တယ္ဆိုရင္ေတာ႔လဲ မလုပ္သင္႔တာကို က်ဳးလြန္သူတစ္ေယာက္ေပါ႕။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လူဟာ မိမိကိုယ္ကိုမိမိ အသိဆုံးျဖစ္ပါတယ္။

သူေသဆုံးသြားပါျပီ။ သူဘယ္လိုပုံစံပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ကို ခ်စ္ခင္ေလးစားျပီး သူ႔သီခ်င္းေတြကို ျမတ္နိုးသူေတြကေတာ႔ ကမၻာအနွံ႕ရွိေနဦးမွာပါပဲ။

…စာၾကြင္း…

အသက္ ၆၂နွစ္ရွိျပီျဖစ္တဲ႔ Charlie’s Angel မင္းသမီး Farrah Fawcett လဲ ဒီကေန႔မနက္ပိုင္းကပဲ ကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ ေသဆုံးသြားခဲ႔ပါတယ္။ ေကာင္းရာသုဂတိလားၾကပါေစ။

ေက်ာင္းေဘးက နံရံေတြနားမွာ ကပ္ေပါက္ေနတဲ႔ စြယ္ေတာ္ရြက္ေတြက ေလျပင္းျပင္း မိုးျပင္းျပင္းေအာက္မွာ ယိမ္းထိုးေနၾကသည္။ ေက်ာင္းနံရံနွင္႔ကပ္ေနေသာ ေရေျမာင္းထဲမွာ မိုးေရေတြက တရေဟာ စီးဆင္းေနသည္။ ခပ္ေ၀းေ၀းက ေရျပင္ေပၚမွာ သစ္ရြက္ေတြ၊ သစ္ကိုင္းေတြ နွင္႔ မိုးေပါက္ေတြ က်ဆင္းေနသည္။ မိုးလြတ္သည္႔ေနရာမွာ နံရံနွင္႔ေက်ာကပ္ေနေအာင္ထိုင္ျပီး မိုးစက္ေတြကို ေခါင္းေမာ႔ၾကည္႔ေနမိသည္။ မိုးေကာင္းကင္ေပၚမွာ အရွိန္ျပင္းျပင္းသက္ဆင္းလာေနေသာ မိုးစက္ပြင္႔မ်ားကို အၾကာၾကီး မမွိတ္မသုန္ၾကည္႔ေနပါက၊ မိမိကိုယ္ခႏာက ဟိုင္းေ၀းလမ္းမၾကီးေပၚမွာ အရွိန္ျပင္းစြာ အလ်ားလိုက္ရွပ္တိုက္ေျပးျပီးပ်ံသန္းေနသလို ခံစားလာရတတ္သည္။ မ်က္နွာေပၚမွာ ဆံပင္ေတြၾကားထဲမွာ လက္ေမာင္းေတြေပၚမွာ မိုးစက္ေပါက္မ်ားေတြ၏ ေအးျမေသာအေတြ႔အထိကို ခံစားေနရသည္။ မိုးလြတ္ေသာ ေရေျမာင္းေဘာင္သည္ဘက္မွာ ပုဆိုးတိုတို၀တ္ထားေသာ သဲၾကိဳးဖိနပ္တစ္စုံက ျငင္သာစြာလာရပ္သည္။ ပြင္႔လင္းလြတ္လပ္စြာ ရယ္ေမာတတ္ေလေသာ သူငယ္ခ်င္းေယာကၤ်ားေလးတစ္ဦး။

“တစ္ေယာက္ထဲ ဘာထိုင္လုပ္ေနတာလဲ”

“ဘာမွမလုပ္ပါဘူး”

“ညေန ငါတို႔နဲ႔ လွည္းတန္းဘက္ ခဏလိုက္ခဲ႔မလား”

“ဘာအတြက္လဲ”

“လိုက္ခဲ႔စမ္းပါဟာ နင္ကလဲ”

“အင္းအင္း”

ပုဆိုးတိုတို၀တ္ထားေသာ မႏၱေလးသဲၾကိဳးဖိနပ္က ထြက္ခြာသြားသည္။

ညေနေစာင္းထိ ရန္ကုန္မိုးက သဲသဲမဲမဲ။ ေက်ာင္းဂိတ္မွာ လူေတြ၊ ထီးေတြ၊ ရြံ႕ဗြက္ေတြ၊ ေလျပင္းျပင္းနဲ႕သစ္ရြက္ေၾကြေတြ။ ဘတ္စ္ကားေတြက အရမ္းၾကပ္ေနသည္။ ဆိုက္လာေသာ ဘတ္စ္ကားတစ္စင္းေပၚသို႔ မည္သုိ႔မည္ပုံေရာက္သြားသလဲ မမွတ္မိေတာ႔။ ေရွ႕ခုံမွာ ကိုပြင္႔လင္းနွင္႔ ေနာက္ထပ္သူငယ္ခ်င္းေယာကၤ်ားေလးတစ္ဦး။ နွစ္ေယာက္လုံးက အျဖဴေရာင္လည္ကတုံးကုိယ္စီနွင္႔။ ကိုယ္ကေတာ႔ ေနာက္ခုံမွာ။ သူငယ္ခ်င္းေယာကၤ်ားေလးေတြနွင္႔ ရင္းရင္းနွီးနွီး ရယ္ေမာရိုက္ပုတ္ကာ၊ စေနာက္ျပီး မေနတတ္သည္႔အတြက္၊ စကားလဲမေျပာဘဲ ဘတ္စ္ကားမွန္မွတဆင္႔ စီးက်ေနေသာ မိုးေရတြဲမ်ားကို ေငးၾကည္႔ေနမိသည္။ လွည္းတန္းကို ဘာအတြက္လိုက္လာရမွန္းလဲ မေမးမိ။ ေဘးနားမွာ ကပ္ထိုင္ေနေသာ ဆံပင္ရွည္ရွည္ေက်ာင္းသူတစ္ဦး၏ ဆံပင္ထဲကို အမွတ္တမဲ႔ၾကည္႔လိုက္မိသည္။ သူမ၏ဆံပင္ထဲမွာ သန္းဥမ်ားကို ျမင္ေနရသည္။ ေယာင္ယမ္းေခါင္းငုံ႔ျပီး သူမအေပၚမွာ ဂရုဏာသက္မိသည္႔တစ္ခ်ိန္ထဲ ကိုယ္ကို ျပဴတင္းေပါက္ဘက္ကို ကပ္လိုက္မိသည္။ ျပီးေတာ႔ ဘာသာလုပ္ရပ္ကို မေက်မနပ္ခံစားေနရသည္။

ေရွ႕ခုံတန္းမွာ ထိုင္ေနေသာ အျဖဴေရာင္လည္ကတုံးနွစ္ေယာက္ထဲက မ်က္ခုံးေမႊးေကာင္းေကာင္း၊ မ်က္ဖန္နက္နက္ကိုယ္ေတာ္က ကိုယ္႔ကို တစ္ခ်ိန္လုံး လွည္႔ၾကည္႔ေနသည္။ “ဟဲ႔.. နင္ငါ႔ကို ဘာလို႔ တစ္ခ်ိန္လုံးလွည္႔ၾကည္႔ေနတာလဲ” ဟု မေမးမိ။ စိတ္ထဲမွာလဲ ဘာမွမရွိ။ မိုးစက္မ်ားကိုသာ ထုံေပေပ စိုက္ၾကည္႔ေနသည္။ ေနာက္ဆုံးမေနနိုင္ေတာ႔သည္႔သူက စကားကို ေဘာက္ဆတ္ဆတ္ေျပာလာသည္။

“ဟဲ႕…. **** ”

“ဟင္”

မိုးစက္မ်ားကို ေငးေနရာမွ သူ႔မ်က္နွာကို လွမ္းၾကည္႔လိုက္သည္။

“ဒီေန႔ငါ႕ေမြးေန႔၊ အဲဒါနင္သိလား”

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

ေခ်ာမြတ္ျပီး ေကြ႕ေကာက္ေသာ၊ အရိပ္ေကာင္းေသာ ကားလမ္းမတစ္ခုေပၚမွာ ကားေလးက တရိပ္ရိပ္ေျပးလႊားေနသည္။ ကားလမ္းေဘးက က်ယ္ျပန္႔ေသာ ေရျပင္က်ယ္ၾကီးနွင္႔ လမ္းတစ္ဘက္တစ္ခ်က္က ၾကီးမားစိမ္းစိုေသာ သစ္ပင္မ်ားကို က်မ ေငးၾကည္႔ေနမိသည္။ ကားေလးက ဂိတ္၀တစ္ခုကိုေက်ာ္ျဖတ္ျပီး တကၠသိုလ္ေက်ာင္း၀င္းၾကီးတစ္ခုထဲသို႔ ေရာက္လာသည္။ ပထမဦးစြာျမင္လိုက္ရသည္က ၾကီးမားျပီးခမ္းနားေသာ အေဆာက္အဦးၾကီးတစ္ခု။ သစ္လြင္ေသာေဆးမ်ားသုတ္ထား၍ ပိုျပီးထည္၀ါေနသည္။ အေဆာက္အဦးၾကီးေရွ႕မွာေတာ႔ နွင္းဆီနီ၊ ၀ါ၊ ျဖဴ၊ ပန္းေရာင္၊ လိေမၼာ္ေရာင္ စသျဖင္႔ ေရာင္စုံနွင္းဆီဥယ်ာဥ္ၾကီး။ ဥယ်ာဥ္ၾကီး၏အလယ္မွာေတာ႔ ေက်ာက္ျဖဴျဖင္႔ ထုဆစ္ထားေသာ၊ ပြင္႔ေနေသာစာအုပ္ၾကီးတစ္အုပ္။ ထုိစာအုပ္ထဲမွ ေရပန္းမ်ားက လွပစြာဖ်ာထြက္ေနသည္။ ဥယ်ာဥ္ၾကီးတစ္၀ုိက္ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ား စာဖတ္သူဖတ္၊ အုပ္စုလိုက္ထုိင္ျပီး ျငိမ္သက္စြာ စကားေျပာသူေျပာျဖင္႔ စည္ကားေနသည္။ အေဆာက္အဦးၾကီးေဘးမွျဖတ္ျပီး သစ္ပင္စိမ္းမ်ား စနစ္တက်တန္းစီစိုက္ထားေသာ လမ္းမအတိုင္း ကားကို ေျဖးညွင္းစြားေမာင္းလာၾကသည္။ ေက်ာင္းလမ္းမၾကီး၏ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ကမၻာေပၚတြင္ေက်ာ္ၾကားလွေသာ ဤတကၠသိုလ္ၾကီး၏ စာၾကည္႔တိုက္မ်ား၊ ျပတိုက္မ်ားက၊ သုေတသနအေဆာက္အဦးမ်ားက ခန္႔ထည္စြာ တည္ရွိေနၾကသည္။

“Wow!”

ကားေနာက္ခန္းမွာ တစ္လမ္းလုံး ျငိမ္သက္စြာပါလာေသာ အငယ္ဆုံးသားဆီမွ အသံတစ္ခ်က္ထြက္လာသည္။

“သား.. ဒီတကၠသိုလ္ၾကီးကို သေဘာက်ေနျပီမဟုတ္လား”

သားထံမွာ ရယ္သံ ခပ္တိုးတိုး ထြက္လာသည္။

“သား… ဒီေက်ာင္းကို မင္းအကိုနဲ႔အစ္မလို ၀င္နိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားပါသားရယ္။ ဒီတကၠသိုလ္က ကမၻာေပၚမွာအေကာင္းဆုံးနံပါတ္ခ်ိတ္ထားတာ သုံးနွစ္ဆက္တိုက္ရွိေနျပီ။ ေနာက္ျပီး နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အစဥ္အလာရွိတဲ႔တကၠသိုလ္။ ဒီေက်ာင္းကဘြဲ႔ရသြားတဲ႔သူေတြဆိုရင္ ကမၻာေပၚမွာဘယ္နိုင္ငံသြားသြား လက္မေထာင္နိုင္ျပီသားရဲ႕၊ ပညာေရးပိုင္း၊ အေတြးအေခၚပိုင္း၊ လႈမႈဆက္ဆံေရးအပိုင္း၊ က်မ္းမာေရး၊ တီထြင္ၾကံဆနိုင္မႈ ဘယ္ေထာင္႔ကၾကည္႔ၾကည္႔ ဒီေက်ာင္းထြက္ေတြဆို လူသားေတြကိုအက်ိဳးျပဳနိုင္ၾကတာခ်ည္းပဲ။ နိုင္ငံအနွံ႕က ေတာ္ေပ႕၊ တတ္ေပ႕ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ ဒီေက်ာင္း၀င္ဖို႔ကို နွစ္ရွည္လမ်ား ၾကိဳးစားေနၾကတာ။ သားလဲၾကိဳးစားပါသားရယ္”

“It’s quite competitive to get accepted by this university, Mom.”

“၀င္ခြင္႔ရဖို႔ေတာ႔ခက္တယ္သား၊ ဒါေပမယ္႔ ၾကိဳးစားရင္ျဖစ္ပါတယ္သားရယ္၊ မင္း အကိုနဲ႔အမေတာင္ ၀င္ေသးတာပဲ၊ ဒီတိုင္းျပည္က ေက်ာင္းေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကမၻာ႔အေကာင္းဆုံးေတြထဲမွာ ပါေနတာပဲ။ ေနာက္ျပီး မင္းကို အေမေျပာရတာလဲေမာျပီ။ အဂၤလိပ္စကားခ်ည္းပဲ ေျပာမေနပါနဲ႔ဆိုတာ၊ ဗမာလိုေလးလဲေျပာပါဦး”

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

ေႏြရာသီအလွတရားရဲ႕ ရိုက္ခတ္မႈက ဖန္သားျပင္နဲ႕ အေ၀းၾကီးကို တြန္းပို႔ေနတယ္။ ဗလာနတၳိဦးေနွာက္က ခံစားခ်က္ေတြျပည္႔ေနတဲ႔ရင္ကို ေလွာင္ျပဳံးျပဳံးျပတယ္။

“စာေပေရးသူေတြ ေရးစရာမရွိတဲ႔ တစ္ေန႔မွာ မိႈင္းကုန္သြားတဲ႔ မီးပုံးပ်ံလို ထိုးဆင္းသြားမွာ ေသခ်ာတယ္…”
ဆရာမၾကီး ေစာမုံညင္းက အနားမွာ ခပ္တိုးတိုးလာေျပာတယ္။

“ေရးစရာမရွိတာထက္ ေရးခ်င္စိတ္မရွိတာပါ ဆရာမၾကီး”

ေနာက္ဘက္ျခံထဲက ပန္းသီးပင္ေအာက္မွာ အျဖဴေရာင္စာရြက္တစ္ရြက္ တိတ္တဆိတ္ထိုင္ေနတယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြက စာရြက္ေပၚကို ခုန္ဆင္းသြားတယ္။ ငွက္ကေလးက ေလေျပကိုခ်စ္တယ္၊ ေလေျပက နွင္းဆီကို နမ္းတယ္၊ နွင္းဆီက ပိတုန္းေလးကို ေမွ်ာ္တယ္။ ပိတုန္းေလးက ခ်ယ္ရီပြင္႔ကို က်ီစယ္ေနတယ္။ ခ်ယ္ရီပြင္႔ေပၚမွာ နားရင္း နွင္းဆီဘက္ကို မ်က္ေစာင္းထိုးေနတဲ႔ ပိတုန္းတစ္ေကာင္ကို ဘယ္သူမ်ား နားလည္ေပးမလဲ၊ ကဲ႔ရဲ႕ရႈံခ်ၾကမွာ။ စာရြက္ျဖဴက တစ္ေယာက္ထဲ ဖုန္းၾကီးစာရြတ္္သလို ေလေျပ၊ နွင္းဆီ၊ ပိတုန္းနဲ႔ ခ်ယ္ရီေတြအေၾကာင္း တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနတယ္။

“ကိုယ္႔ကို နားလည္ေပးပါကေလးရယ္…. ”
ငိုက္ျမည္းေနတဲ႔ ဖန္သားျပင္ထဲက ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ႕ေနတဲ႔ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္က တေရးနိုးထဆိုတယ္။

“သြားစမ္းပါ….”

သက္ျပင္းကိုတစ္ခ်က္ရိႈက္ျပီး ဖန္သားျပင္က နားပိတ္လို႔ ျပန္လည္ငိုက္ျမည္းေနလိုက္တယ္။ နားပိတ္ျပီး ငိုက္ျမည္းေနေပမယ္႔ လတ္ဆတ္ေနတဲ႔ ရင္ခုန္သံကို ဘာသာျပန္ၾကားေနရတယ္။

“I’ll be your dream I’ll be your wish I’ll be your fantasy….”

ကႏြဲ႕ကလ်နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ႔ ဒီသီခ်င္းရဲ႕အဆိုေတာ္၊ က်ားက်ားယားယားမဟုတ္တာကို ခ်ယ္ရီရြက္ကေလးက နႈတ္ခမ္းေစ႔လို႔ၾကည္႔ေနတယ္။

မ်က္မွန္ေနာက္က စူးရွရွ မ်က္၀န္းေတြ၊ မရယ္မျပဳံး နႈတ္ခမ္းေတြနဲ႔ လက္ပိုက္လို႔မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ႔ ရွဥ္႔တစ္ေကာင္ကို ပန္းတစ္ပြင္႔က သူ႔လက္ဖမိုးေပၚ ယုယုယယတင္ျပီး အၾကာၾကီး ေငးေနတယ္။ “ခ်စ္လိုက္တာ.. မထိရက္၊ မတို႔ရက္၊ ခ်စ္တယ္” ပန္းပြင္႔ရဲ႕စကားအဆုံးမွာ မ်က္မွန္နဲ႔ ရွဥ္႔ေလးက ခြက္ထိုးခြက္လန္ ရယ္ေမာျပီး ပ်က္ရယ္ျပဳလုိက္တယ္။ “စိတ္ကူးမယဥ္စမ္းပါနဲ႔…” “မဟုတ္..မဟုတ္ဘူးေလ၊ မင္းနဲ႔ငါ.. အရင္ဘ၀က.. ၾကင္သူေတြမ်ား ျဖစ္ခဲ႔သလားလို႔ပါ” ပန္းေလးက ေခါင္းငုံ႔ျပီး မ၀ံ႕မရဲေျပာရင္း မ်က္ရည္ေတြကို သူ႔ရိုးတံနဲ႔ ခုိးသုတ္လိုက္တယ္။ “ငါ..မင္းကိုဘယ္ေတာ႔မွ စကားျပန္ေျပာလိမ္႔မယ္မထင္နဲ႔” ခပ္ဆတ္ဆတ္ေျပာရင္း ရွဥ္႕ကေလးက ေတာအုပ္ထဲ ေျပး၀င္သြားတယ္။ “ျဖစ္သင္႔တာကို လုပ္ပါအခ်စ္ရယ္…” ပန္းပြင္႔က ခပ္တိုးတိုးေျပာရင္း၊ သူ႔ပြင္႔လႊာေတြကို တစ္ခ်ပ္စီေခၽြခ်လိုက္တယ္။

ခပ္လွမ္းလွမ္းက ပန္းျခံေထာင္႔ေက်ာက္တုံးေပၚမွာ ဦးဆန္းထြန္းနဲ႔ ဒဂုန္ဦးစန္းေငြတို႔ ထိုင္ေနၾကတယ္။

“အိပ္ေတာ႔… ညနာရီျပန္ ၂ခ်က္ေလာက္ထိ စာေတြထိုင္ထိုင္ေရးေနလို႔ က်ဳပ္တို႔အေသေစာခဲ႔တာ၊ အေပ်ာ္စာေရးသူ မင္းအေနနဲ႔ဆိုရင္ ဒီထက္ေစာအိပ္သင္႔တယ္။”

“လူ႔ျပည္မွာေတာ႔ ေန႔လည္ ၂ခ်က္ပဲရွိပါေသးတယ္”
ေစာဒကတက္သံေၾကာင္႔ ဆရာမၾကီး စိတ္တိုသြားတယ္။

“ေၾကာင္အိုရင္ ၾကြက္မေလးစားတာလား၊ ေခ်ာင္ထိုးခ်င္ၾကတာမ်ားလား၊ တို႔ေတာင္ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲေတြမွာ ေသာင္းခ်ီရေနတာကို တခ်ဳိ႕က တကယ္ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ပါရဲ႕လား၊ ပူေဇာ္ခံခ်င္လို႔မ်ား လိမ္ေျပာသလားတဲ႔ ျဖစ္ရပုံေတြ”

“လူေတြက အဲသလိုပဲေျပာသလား ဆရာမၾကီးရယ္၊ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲေတြ မေရာက္တာေတာင္ နစ္ေပါင္းၾကာလွေပါ႕။ ခုလဲ ေစာဒကတက္တာ မေလးစားတာမဟုတ္ရပါ၊ ခုဟာက ေန႔လည္ ၂ခ်က္ပဲရွိေသးတာကိုေျပာတာပါ…”

ပြင္႔ဖတ္ေတြ တစ္စစီေၾကြေနတဲ႔ ပန္းရိုးတံက ရွိသမွ်ခြန္အားနဲ႔ လူးလဲထရင္း ဆရာမၾကီး ရင္ခြင္ထဲမွာ ငိုခ်လိုက္တယ္။ ခ်ဳံပုတ္ထဲက ရွဥ္႔ေလးကေတာ႔ ခပ္ေ၀းေ၀းကိုထြက္ခြာသြားခဲ႔ျပီ။ ခ်ဳံပုတ္စပ္မွာေတာ႔ အနက္ေရာင္ မ်က္မွန္ေလးတစ္လက္ တိတ္ဆိတ္စြာ လွဲေလွ်ာင္းက်န္ရစ္ခဲ႔တယ္…။

အပူခ်ိန္က ၂၈ ဒီဂရီ….
ငွက္ကေလးေတြက ေတးဆိုေနတယ္။
ထင္းရူးပြင္႔ေလးေတြ ေလထဲမွာ လြင္႔ေမ်ာသြားတယ္။
ေကာင္းကင္ၾကီးက ျပာလြင္ေတာက္ပေနတယ္။
သစ္ရြက္ေတြ ေလအေ၀ွ႕မွာ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ အေရာင္လက္ေနတယ္။
ကန္႔လန္႔ကာေတြက အတားအဆီးမဲ႔ လူးလြန္႔ေနတယ္။
အိမ္ေတြေနာက္က ၾကိဳးတန္းေတြေပၚမွာ ေနလွန္းထားတဲ႔ အ၀တ္ေတြ ေလထဲမွာ လြင္႔ေနတယ္။
ေရခဲေခ်ာင္းေရာင္းတဲ႔ ကားေတြဆီက သီခ်င္းသံေတြ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ၾကားေနရတယ္။
ကေလးေလးေတြက ေရခဲေခ်ာင္းကားနားမွာ ရစ္သီရစ္သီလုပ္ေနၾကတယ္။
ပတ္၀န္းက်င္က ျမက္ခင္းေတြေပၚမွာ ေယာကၤ်ားေတြက ျမက္ရိတ္စက္ေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနခ်ိန္….
မိန္းမေတြက ကတ္ေၾကးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ပန္းျခဳံေတြနားမွာ အလုပ္ရႈပ္ေနတယ္။
အခ်ိဳ႕ကေလးေလးေတြက ျမက္ပန္းေလးေတြကို ေလနဲ႔မႈတ္ျပီး ၀တ္မႈန္ေလးေတြကို လိုက္ဖမ္းေနတယ္။

ျခံေတြထဲက အလွျပ ေရာင္စုံပန္ကာေလးေတြ၊ ဆည္းလည္းေလးေတြဆီက သာယာနာေပ်ာ္ဘြယ္ အသံေတြက လြင္႔ပ်ံ႕ေနတယ္။
ဟိုဘက္အိမ္ေတြက မဆလာနဲ႔ ခ်က္တဲ႔ ဟင္းနံ႕ေတြ၊ မုန္လာဥနီနဲ႔ခ်က္ထားတဲ႔ ဟင္းေတြ၊ ဘယ္ရီဘိန္းမုန္႔နံ႕ေတြကလဲ ေမႊးပ်ံ႕ေနတယ္။

ညေတြမွာ ျခံေတြထဲက အလွမီးေလးေတြက တဖ်တ္ဖ်တ္လင္းလာၾကတယ္။ (ဆက္ဖတ္ရန္…)

ကုမ္ရာသီဖြားမိန္းကေလးမ်ားအေၾကာင္းကို ဟိုတစ္ေန႔ကဖတ္ရင္း စိတ္ထဲကေန ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ေျပာမိတဲ႔ စကားေတြကို ခ်ေရးၾကည္႔တာပါ။

ကုမ္ရာသီဖြားတဲ႔ မိန္းကေလးေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕အေဖာ္ေယာကၤ်ားေလးေတြထက္ေတာင္ ပိုျပီး strong ျဖစ္တယ္တဲ႔ (အဲဒါဘာကိုေျပာတာလဲမသိ၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာလား၊ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာလား၊ ကိုယ္႔မွာ ဗလေတြလဲ မရွိပါဘူး။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ပိုမာတယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ဟုတ္သလိုလိုရွိသား၊ ဒါလည္းမျဖစ္နိုင္ေသးပါဘူး။ ကိုယ္႔ကို အလိုလိုက္ထားတာျဖစ္မွာပါ။ ေယာကၤ်ားေတြက မိန္းမေတြအေပၚ နိင္ထက္စီးနင္းလုပ္ခ်င္ရင္ အလြယ္ေလးျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ဂ်င္းတဲလ္မန္းေတြနဲ႔ပဲေတြ႔ေနလို႔လား၊ ေၾသာ္.. မိန္းမ၊ မိန္းမ။ ကိုယ္႔ကိုအလိုလိုက္ရင္ေတာ႔ အဲဒီေယာကၤ်ားဟာ ဂ်င္းတဲလ္မန္းျဖစ္သြားပါပေကာလား)

ကုမ္ရာသီဖြားမိန္းမတစ္ေယာက္ဆိုတာကို သူတို႔ရဲ႕ ၀တ္စားဆင္ယင္ပုံၾကည္႔တာနဲ႔ကို သိနိုင္တယ္။ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းနဲ႔အညီ ၀တ္ခ်င္မွ၀တ္မယ္။ ကိုယ္နဲ႔အဆင္ေျပတယ္ထင္ရင္ ၀တ္လိုက္တာပဲတဲ႔။ (အဲဒါေတာ႔မွန္တယ္။ ဥပမာ… ဖက္ရွင္ျဖစ္ေနတဲ႔ ေဒါက္ၾကီးစီးျပီး အရမ္းေတာ႔ လွေနပါရဲ႕၊ ေျခနာလို႔ ေထာ႔နဲ႔နဲ႔ၾကီးျဖစ္ေနတာမ်ိဳး၊ Paris Hilton လို လွခ်င္လို႔ လွည္းဘီးမ်က္မွန္ၾကီး၀တ္ျပီး မျမင္မစမ္းျဖစ္ေနတာမ်ိဳးေတာ႔ မျဖစ္လိုဘူး၊ ကိုယ္နဲ႔အဆင္ေျပျပီး လြတ္လပ္ေပါ႕ပါးတဲ႔ ၀တ္စားဆင္ယင္ပုံကို နွစ္သက္တာေတာ႔ အမွန္ပဲ)

ဒါေပမယ္႔ ဘာ၀တ္၀တ္ သူတို႕က ၾကည္႕ေကာင္းေနတယ္တဲ႔ (အဟြန္း… ဒါကေတာ႔ လူတိုင္းနီးပါး ကိုယ္႔ကိုကိုယ္လွတယ္ထင္တတ္ၾကတယ္။ ကိုယ္ေတာ႔မပါဘူးကြယ္)

a bit offbeat and unusual ဆိုပါလား (ၾကြက္ေတြစုျပဳံေျပးေနတဲ႔အထဲ ၀င္မေျပးခ်င္လို႔၊ သူတို႔ေျပးလမ္းရဲ႕ အျပင္ဘက္ကေန ရပ္ၾကည္႔ေနတတ္ေတာ႔လည္း ေနရင္းထိုင္ရင္း ကိုယ္ဟာ offbeat and unusual ျဖစ္သြားပါပေကာ)

အရမ္းကိုအနုပညာဆန္ျပီး ဆန္းသစ္တီထြင္တတ္တယ္။ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာ အလုပ္သုံးေလးခုကို ေကာင္းမြန္စြာ လုပ္နိုင္တယ္တဲ႔ (အဲ… ၀န္ခံလိုက္ရင္.. ကိုယ္ဟာ မသူေတာ္ လုံးလုံးျဖစ္ပါျပီ)

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

ဒီကုန္တိုက္ထဲကိုေရာက္တိုင္း သူ႔ကို ေတြ႕ေလ႕ရွိတယ္။ မ်က္နွာသြယ္သြယ္၊ ေမးရိုးကားကားမွာ ဆံပင္ရွည္ကို နဖူးေနာက္ကို အကုန္သပ္တင္ျပီး ေနာက္မွာစည္းထားတတ္တယ္။ ရွပ္အက်ီ ၤလက္တိုရိုးရိုး အျမဲ၀တ္ေလ႔ရွိျပီး မ်က္နွာခ်ိဳခ်ိဳရွိတဲ႔သူဟာ လူနီေသြး ပါပုံရတယ္။ သူက ဒီကုန္တိုက္ထဲက သူလိုေစ်း၀ယ္ေနက်၊ မ်က္မွန္းတန္းေနက် သူေတြကို ျပဳံးျပေလ႔ရွိတယ္။ သူ႔ရဲ႕အ၀တ္အစားေတြက ေျပာင္ေရာင္မေနပါဘူး။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိတယ္ဆိုရုံပဲရွိတယ္။ သူ႔ကို ဆိုင္တန္းေတြနားမွာေတြ႔တတ္သလို၊ စားစရာေတြေရာင္းတဲ႔ ေနရာနားတစ္၀ိုက္မွာလဲ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ စားပြဲတစ္ခုခုမွာ ေသာက္စရာေဖ်ာ္ရည္လို၊ ေကာ္ဖီခြက္လို တစ္ခုခုကိုခ်ျပီး ေအးေအးလူလူ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ႔လည္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ စကားလက္ဆုံက်ေနတတ္တယ္။

တစ္ေန႔ေတာ႔ ပို႔စကဒ္ေတြေရာင္းတဲ႔ ဆိုင္ထဲတစ္ခုထဲမွာ ပို႔စကဒ္လွလွေလးေတြကို ၾကည္႔ေနတုန္း ဆိုင္ထဲမွာ ေရာက္ေနျပီးသား သူ႔ကိုလွမ္းေတြ႕လိုက္တယ္။ သူက ပို႔စကဒ္တန္းရဲ႕ ဟိုးဘက္ေထာင္႔မွာ ပို႔စကဒ္ေလးတစ္ခုကို လွမ္းယူျပီး ျပဳံးျပံဳးေလး ငု႔ံၾကည္႔ေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆိုင္အလုပ္သမားေလးက သူ႔အနားကို ကပ္လာတယ္။ ျပီးေတာ႔ စကားတစ္ခြန္းေျပာလိုက္တယ္။

“၀မ္းနည္းပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားကို ဒီဆိုင္ထဲမွာ လက္မခံနိုင္ေတာ႔ပါဘူး”

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

UBC (University of British Columbia) မွ စီးပြားေရးကထိကတစ္ဦးျဖစ္တဲ႔ ေပါလ္အိုရီယိုပုလိုစ္က၊ ၂၀၀၈ ခုနွစ္တုန္းက Resume’ အတု ၇၀၀၀ နီးပါးကို ကေနဒါနိုင္ငံ၊ တိုရန္တိုျမိဳ႕က အလုပ္ရွင္ေတြဆီ အြန္လိုင္းမွတဆင္႔ ပိုခဲ႔တယ္။ တိုရန္တိုကိုပို႔ရတဲ႔အေၾကာင္းကေတာ႔ ကေနဒါမွာ တိုရန္တိုက ျမိဳ႕ေနလူဦးေရ အမ်ားဆုံးျမိဳ႕ျဖစ္လို႔လို႔ ဆိုပါတယ္။ အလုပ္ေလွ်ာက္သူေတြရဲ႕ အမည္ေတြကို အဂၤလိပ္အမည္၊ အေရွ႕တိုင္းသားအမည္ စသျဖင္႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းျပီး တင္ရုံသာမက၊ အခ်ိဳ႕အလုပ္ေလွ်ာက္သူေတြကို ျဗိတိန္နိုင္ငံမွာ အလုပ္အေတြ႕အၾကဳံရွိသူ၊ အာရွမွာအေတြ႔အၾကဳံရွိသူ၊ ကေနဒါမွာ အလုပ္အေတြ႔အၾကဳံရွိသူ စသျဖင္႔ ေျပာင္းျပီးလဲ တင္လိုက္တယ္။

အဂၤလိပ္အမည္ေတြနဲ႔ အလုပ္ေလွ်ာက္သူ ၁၀၀မွာ ၁၆ေယာက္က အလုပ္ရွင္ေတြဆီက ဆက္သြယ္မႈကို ရတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အာရွအမည္ေတြနဲ႔ အလုပ္ေလွ်ာက္သူေတြကေတာ႔ ၁၀၀မွာ ၁၁ ေယာက္က အလုပ္ရွင္ေတြထံမွ ဆက္သြယ္မႈကို ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဆိုလိုတာက အဂၤလိပ္အမည္ေတြနဲ႔ အလုပ္ေလွ်ာက္သူေတြဟာ အာရွအမည္ေတြနဲ႔ အလုပ္ေလွ်ာက္သူေတြထက္ အလုပ္ရွင္ေတြထံက ဆက္သြယ္မႈကို ၄၀ရာခိုင္နႈန္းပိုရတယ္လို႔ ဆိုလိုတာပါ။

ပါေမာကၡေပါလ္ကေတာ႔ အလုပ္ရွင္ေတြက မသိစိတ္နဲ႔ ဒီလိုမ်ိဳးခြဲျခားမႈကို လုပ္မိတာလို႔ဆိုပါတယ္။ မိမိနဲ႔အေသြးအေရာင္တူသူနဲ႔ အတူတူအလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ႔ လူ႔သဘာ၀၊ ေနာက္ျပီး အဂၤလိပ္နာမယ္နဲ႔လူေတြဟာ အဂၤလိပ္စကား ပိုမုိကၽြမ္းက်င္မယ္လို႔ မသိစိတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သိစိတ္နဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ထင္မိလို႔ အဂၤလိပ္အမည္နဲ႔လူေတြကို ေတြ႔ဆုံဖုိ႔ ကမ္းလွမ္းတယ္လို႔ သူကထင္ပါတယ္။ အိႏိၵယ-ကေနဒီယန္ စီးပြားေရးအုပ္စုရဲ႕ ဥကၠ႒ကေတာ႔ discrimination က ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဂၤလိပ္အမည္ေျပာင္းျပီး အလုပ္ေရွာက္ရင္ေတာင္ အင္တာျဗဴးရရင္ အလုပ္ရွင္ဟာ မိမိဘာလူမ်ိဳးဆိုတာကို သိမွာပဲလို႔ သူကဆိုပါတယ္။ က်မရဲ႕အျမင္မွာ discrimination ကေတာ႔ တိုင္းျပည္တိုင္းမွာရွိပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ဘာသာမတူလို႔၊ အယူ၀ါဒမတူလို႔၊ ဥစၥာပစၥည္းပိုင္ဆိုင္မႈမတူလို႔၊ အသားအေရာင္မတူလို႔ စသျဖင္႔ ခြဲျခားမႈကေတာ႔ တိုင္းျပည္တိုင္းမွာရွိၾကတယ္၊ လူမ်ိဳးစုတိုင္းမွာရွိတယ္။ လူတိုင္းရဲ႕ မသိစိတ္ထဲေကာ သိစိတ္ထဲမွာေကာ ရွိပါတယ္။

{ဒီေနရာမွာ က်မ အျဖစ္တစ္ခု ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ က်မတို႔ ငယ္ငယ္ ရွစ္တန္းတုန္းက သခ်ၤာဆရာမက ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ သခ်ၤာစတြက္တာနဲ႔ ေအာက္က ေက်ာင္းသူေတြအားလုံးက ဆရာမ အသင္ေတာင္မေစာင္႔ဘဲ ဆရာမနဲ႔အတူတူ တြက္ေတာ႔တာပါပဲ။ ေအခန္းကလဲျဖစ္ေတာ႔ တန္းလုံးကၽြတ္နီးပါး ဆရာ၀န္လိုင္း၀င္မယ္႔အငွာေတြနဲ႔ေပါ႕ အဲဒီေခတ္ကဆရာ၀န္လိုင္းက ျမန္မာျပည္မွာ အမွတ္မ်ားတယ္… ကေနဒါမွာေတာ႔ ဆရာ၀န္ျဖစ္မွ လူျဖစ္တာမဟုတ္ပါဘူးဆိုေတာ႔ ဆရာ၀န္လိုင္းကို အမွတ္မ်ားတာတစ္ခုထဲနဲ႔ ၀င္ခြင္႔မရပါဘူး။၊ ျမန္မာျပည္မွာလဲ ဆရာ၀န္ျဖစ္မွ လူျဖစ္တာမဟုတ္ပါဘူး.. အဲရႈပ္ကုန္ျပီ။ ကၽြန္မဆိုလိုတာ အျခားျမင္႔ျမတ္ေသာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈေတြမ်ားစြာရွိပါတယ္လို႔ ဆိုလိုတာပါ (ျမင္႔ျမတ္ေသာ၊ နိမ္႔က်ေသာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈရဲ႕ အဓိပၸာယ္ဖြင္႔ဆိုမႈကေတာ႔ မိမိေပၚမွာပဲ မူတည္ပါလိမ္႔မယ္ — ရွင္းရင္ပိုရႈပ္တယ္ဆိုတာ အဲဒါပါပဲ :P)  အဲသလို… ဆရာမက ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ သခၤ်ာတြက္ျပီးတာနဲ႔ ေအာက္က ေက်ာင္းသူေတြအားလုံးကလဲ အကုန္တြက္ျပီးေနျပီ။ ၾကာလာေတာ႔ ဆရာမက ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္လာတယ္။ သူက သင္စရာကို မလိုဘူးျဖစ္ေနေတာ႔ တစ္ရက္မွာ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ ေျမျဖဴေလးကိုေထာက္ျပီး ဘာမွမေရးခင္ အတန္းသူေတြကို ဟန္ပါပါလွည္႔ၾကည္႔လိုက္တယ္။ လသာ၂က ဆရာမဆိုေတာ႔ အမ်ားအားျဖင္႔လဲ ေဟာတ္တယ္ေပါ႕ေနာ္။ ခါးမွာ လက္ကိုင္ပု၀ါေလးကို ဒိုင္းမြန္းပုံျဖစ္ေအာင္ ေခါက္ျပီးညွပ္ထားလိုက္ေသးတယ္။ သူတို႔တစ္ခါမွ အဲဒီလက္ကိုင္ပု၀ါေတြကို ယူျပီး ေခြ်းသုတ္တာမေတြ႕ဖူးပါဘူး။ ပဲေပါ႕..။ အဲသလိုပဲေလးနဲ႔လွည္႕ၾကည္႔ျပီး “ကဲ… မမတို႔ ရွင္တို႔ေဘာပင္ေတြကိုခ်ျပီး နားေထာင္ပါ။ နားမေထာင္ရင္ က်ိန္လိုက္မယ္ေနာ္…”တဲ႔။ တစ္တန္းလုံးက ဂရုမစိုက္ဘူး။ ဆရာမက “ကဲ.. ဒါဆို စာေမးပြဲက်ပါေစဟယ္” တဲ႔။ ငါဟဲ႔ဆရာ၀န္ေလာင္းေတြလို႔ မာန္ကေလးေတြနဲ႔ ဘယ္သူကမွ ေဘာပင္မခ်ဘူး။ က်မကေတာ႔ အဲဒီမာန္ေၾကာင္႔မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ဆရာမကို မ်က္လုံးျပဴးျပီးၾကည္႔ေနတာပါ။ စာေမးပြဲက်တယ္ဆိုတာ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးကိုး။ အဲဒီမွာ ဆရာမက “ဒါဆို ညည္းတို႔ေတြ ဆရာမေျပာတာ နားမေထာင္ပဲ သခ်ၤာအျပိဳင္လိုက္တြက္ရင္ မုဆိုးဖို ကုလားၾကီးနဲ႔ရပါေစဟယ္..” တဲ႕။ အဲဒီမွာ ေဘာပင္ေတြဟာ စားပြဲေပၚကို အကုန္က်သြားေတာ႔တာပဲ။ အဲဒီနားမွာ ဦးထီးသာရွိလို႔ကေတာ႔ “ပ်ဳိတယ္အိုတယ္ဆိုတာ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ႔ အယူအဆေတြပါဆရာမရယ္….” လို႔ ေျပာေလမလားမသိ။ ဆရာမက အဲဒီအျဖစ္ကို သူ႕သူငယ္ခ်င္းတျခားဆရာမေတြနဲ႔ ေျပာေျပာျပီးရယ္တယ္။  အတန္းထဲက က်န္သူအမ်ားစုလဲလိုက္ရယ္တယ္။ အဲသလိုရယ္တဲ႔အထဲမွာ က်မ မပါဘူး။ ငယ္ငယ္ေလးထဲက racial jokes ေတြမွန္း မသိခင္ထဲက တစ္ခုခုမမွန္ဘူးဆိုတာ သိေနတဲ႔စိတ္နဲ႔ ရယ္ခ်င္စိတ္လဲမရွိလို႔ မရယ္ဘူး။ အခုျပန္ေတြးရင္လဲ ဆရာမလုပ္သူေတြကို နုနယ္တဲ႔ကေလးေတြေရွ႕မွာ သူတပါးရဲ႕ ကိုယ္နဲ႔မတူတဲ႔ ျဖစ္တည္မႈတစ္ခုကို အေျခခံျပီး ဒီလိုဟာသေတြကို မေျပာေစခ်င္ပါဘူး}

(ဆက္ဖတ္ရန္…)