ဒီေန႔ကေတာ႔ အရာရာသာယာလွပလို႔ေနပါတယ္…
နံနက္ခင္းကတည္းက ေတာင္တန္းေတြက ပိုၿပီး ျပာလြင္ေနသလိုလို…
ျမစ္ေရျပင္ကလည္း ပိုၿပီးေတာက္ေနသလိုလို….
အရာရာဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ျပည္႔၀ေနသလိုလို…

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

မေလးေရးသမွ်ေတြကို ေကာင္းသည္ဆိုးသည္ အခ်ိန္ေပးၿပီး လာေရာက္ဖတ္သူမ်ားအားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္လို႔ပါ…

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

လူတစ္ဦး (ဒါမွမဟုတ္) မိသားစု၀င္တစ္စု (ဒါမွမဟုတ္) လူအုပ္စုတစ္စုအတြက္ ရိုင္းျပတဲ႔ စကားတစ္ခြန္း/အျပဳအမူတစ္ခုဟာ အျခား လူတစ္ဦး (ဒါမွမဟုတ္) မိသားစု၀င္တစ္စု (ဒါမွမဟုတ္) လူအုပ္စုတစ္စုအတြက္ ယဥ္ေက်းျပဴငွာတဲ႔ ေႏြးေထြးတဲ႔ စကား/အျပဳအမူတစ္ခု ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

သူဟာ က်မကို ၾကယ္ေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခဲ႔သူ…….

မွတ္မွတ္ယယ အဲဒီေန႔ညက ေကာင္းကင္ႀကီးဟာ ၾကည္လင္ေနတယ္…..
ညေလေတြ တိုက္ခတ္ေနတာ အိမ္ေနာက္ဘက္က မန္က်ည္းပင္ရြက္ေတြရဲ႕ တရွဲရွဲ အသံေတြေတာင္ ျမည္ေနတယ္….
မန္က်ည္းရြက္ေလးေတြဟာ ကြပ္ပ်စ္ေပၚက ဖ်ာေလးေပၚကိုေတာင္ ေၾကြက်လာေသးတယ္…
ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ေခြးေဟာင္သံရယ္…. ပင္လယ္လိႈင္းပုတ္သံရယ္…
ေနာက္…… ဂစ္တာသံ သဲ႔သဲ႔နဲ႔ သီခ်င္းသံ သဲ႔သဲ႔…။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

လာမယ္႔ ဇန္န၀ါရီ ၃ ရက္နဲ႔ ၄ ရက္ညေတြမွာ တစကၠန္႔ကို ၂၅.၅မိုင္ အျမန္ႏႈန္းနဲ႔ ၾကယ္ေတြေၾကြပါမယ္။
တစ္နာရီကို ၾကယ္အလုံး ၄၀ခန္႔ေၾကြပါမယ္.. ဒီ Quadrantids ၾကယ္မိုးေတြက အၿမီးရွည္ပါတယ္။
သူတို႔ေၾကြသြားရင္ ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေၾကြတန္းႀကီးက်န္ခဲ႔တတ္တဲ႔ ၾကယ္မိုးေတြျဖစ္ပါတယ္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

နာရီစင္မ်ားကို က်မ ခ်စ္သည္။

အထူးသျဖင့္ ညေန ေန၀င္ရီတေရာ ငွက္ေတြအိပ္တန္းတက္ခ်ိန္မ်ားမွာ ျပာလြင့္ရီလဲ႔သည္႔ ေကာင္းကင္ယံကို ေနာက္ခံထားၿပီး တိတ္တဆိတ္ငိုက္ျမည္းေနတတ္သည္႔ နာရီစင္ႀကီးမ်ားသည္ က်မ၏ စိတ္အစဥ္ကို ဆြတ္ပ်ံ႕လြမ္းေမာေစတတ္သည္။ နာရီစင္မ်ားသည္ က်မကို အတိတ္ထဲမွာ အိပ္ေမာက်ေနေလာက္ၿပီျဖစ္ေသာ အစုိးရရုံးစိုက္ရာ ၿမိဳ႕ကေလးမ်ား၊ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀မ်ား၊ စိုးရိမ္ပူပန္မႈမဲ႔ေသာ အနာဂတ္မ်ား ႏွင့္ တစ္နည္းတစ္ဖုံ ေပါင္းကူးေပးေနတတ္ေပသည္။
ညင္သာသိမ္ေမြ႔ေသာ ေခါင္းေလာင္းသံေတြ ခ်ိဳၿမိန္ေနတတ္သည္႔ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းေက်ာင္းျဖင့္ လည္ေကာင္း၊ လူသူဆူညံေနေသာ ေစ်းႀကီးမ်ားႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ခမ္းနားႀကီးက်ယ္လွေသာ အစိုးရရုံးႀကီးမ်ားႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း တဆက္တည္းျဖစ္ေနတတ္ေသာ နာရီစင္ႀကီးမ်ားသည္ ရံဖန္ရံခါ ၿမိဳ႕လည္ေခါင္တြင္ ထီးထီးႀကီး အထီးက်န္စြာလည္း ရွိေနတတ္ေသးသည္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္က အကုန္ျမန္လြန္းပါတယ္…
မေလးကို ခ်စ္ေသာ၊ မေလးကို မခ်စ္ေသာ၊ မေလးကို ဘယ္လိုမွ မေနေသာ….
မေလးခ်စ္ခင္ရေသာ… မေလး သိေသာ — မသိေသာ.. စာဖတ္သူ ေမာင္ႏွမမ်ားအတြက္..
ကုန္လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ထဲမွာ အႀကိဳက္ဆုံးပုံေလး အခ်ိဳ႕ကို ေ၀မွ်လိုပါတယ္….

♫ ♥●••·˙ခုံတန္းေလးေတြထဲမွာ ˙·••●♥♫

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

ေခြးေဟာင္သံ၊ ႏွင္းက်သံ
နာရီနိႈးစက္ျမည္သံ၊
ေရက်သံ၊ ဆပ္ျပာတုံးျပဳတ္က်သံ၊
ဆံပင္အေျခာက္ခံစက္ျမည္သံ၊
ဆံပင္မီးပူတိုက္စက္က ေရေႏြးေငြ႔လြင့္ပ်ံ႕သံ။

ေကာ္ဖီစက္ပိတ္သံ၊ ေရေႏြးငွဲ႔သံ၊ ဇြန္းသံ၊
ေဒါက္ဖိနပ္သံ၊ တံခါးအဖြင့္အပိတ္သံ။
ေရခဲျပင္ေပၚက ေဒါက္ဖိနပ္သံ၊ ကားတံခါးဖြင့္သံ၊
စက္ႏႈိးသံ၊ ေသာ႔တြဲနဲ႔ ဒူး ထိသံ။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

အခုေနာက္ပိုင္းေတြမွာ က်မတို႔ ျမန္မာေတြ ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ေတြမွာ ပညာထြက္သင္ၾကတယ္၊ အလုပ္ထြက္လုပ္ၾကတယ္၊ ေရတို/ေရရွည္ တိုင္းျပည္အျပင္မွာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေနၾကတဲ႔အခါမွာ အေအးပိုင္းတိုင္းျပည္ေတြကို ေရာက္လာၾကသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဒီစာစုေလးဟာ အေအးပိုင္းျပည္ေတြမွာ အေနၾကာလာတဲ႔ သူေတြကို မရည္ရြယ္ပါဘူး။ မၾကာေသးခင္ကမွ ေရာက္လာသူေတြအတြက္ ရည္ရြယ္ပါတယ္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

ေနမင္းႀကီးက ပင္လယ္ျပင္ထဲကို ငုပ္လွ်ိဳးေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီ။

က်န္ရွိေနတဲ႔ အလင္းေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ကေလးက တလြန္႔လြန္႔တလူးလူးနဲ႔ …ကမ္းပါးျပတ္တစ္ခုေပၚမွာ ေသာင္တင္ေနတယ္…။

အေမွာင္ထုမွာလည္း အလင္းဆိုတာ ရွိတာကို သိေနတဲ႔ ညငွက္ကေလးက က်ဴကိုင္းရိုးေအာက္မွာ ပုန္းခိုရင္း သူ႔အေတြးနဲ႔သူ ခပ္တိုးတိုးေလး ၿပဳံးေနတယ္။

တစ္ေယာက္တည္း အေတြးေလးနဲ႔ ဘာသာၿပဳံးေနတဲ႔ ညငွက္ကေလးကို ေပါက္ထြက္မတတ္ ဗိုက္ကားေအာင္စားထားတဲ႔ ဖားျပဳပ္ႀကီးက ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန ျပဴး ၾကည္႔ေနတယ္။

ေသာင္ျပင္ေပၚက သင္းကြဲငွက္တစ္ေကာင္ကေတာ႔ ျပာမႈန္ေနတဲ႔ ေကာင္းကင္နဲ႔ပင္လယ္ ခ်ဳပ္ရိုးေၾကာင္းကို ေငးရင္း ရင္ကြဲမတတ္ တစာစာေအာ္ေနတယ္။

ပင္လယ္ထဲက စက္ေလွေလးတစ္စင္းက ခုိးခုိးၿပီး အိပ္ငိုက္ေနတယ္…။ စက္ေလွေပၚမွာ ငါးရွာစားတဲ႔ မိသားစုကေလးက ဂ်ပ္ေစာင္ေလး တစ္ထည္ကို ေ၀မွ်ၿပီး ၿခဳံထားၾကတယ္။

အဖာတရာေစာင္ေအာက္မွာ မိသားစု ပူးကပ္အိပ္ရင္း ေကာင္းကင္ၾကယ္ေတြကို ၾကည္႔ေနရတာ သူတို႔အတြက္ကေတာ႔ ေႏွာင္ႀကိဳးတစ္ေထာင္ နိဗၺာန္ အေဆာင္ေပါ့ကြယ္..။
ပင္လယ္လိႈင္းေလးေတြက သူတို႔ေလွကေလးကို လႈပ္လီလႈပ္လဲ႔ ေရေမြ႔ရာႀကီးျဖစ္သြားေအာင္ တအိအိနဲ႔ က်ီစယ္ေနတယ္။ ဒါကိုအဖာတစ္ရာဂ်ပ္ေစာင္ေအာက္က ကေလးေလးေတြက အလြန္အမင္းႀကီးကို ၾကည္ႏူးေနၾကတယ္။

ခပ္ေ၀းေ၀းက ဥၾသဆြဲသံေၾကာင့္ ကမ္းစပ္မွာ ကပ္ေဆာက္ထားတဲ႔ ရထားသံလမ္းေပၚမွာ ရထားတစ္စင္းျဖတ္သြားေတာ႔မယ္ ဆိုတာကို ကိုင္းပင္ေတြက အသိမွတ္ျပဳလိုက္တယ္။

ေဟာ….
သူလာၿပီ…။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

လာမယ္႔ ဒီဇင္ဘာ ၁၀ရက္ စေနေန႔၊ ၂၀၁၁ မွာ လငပုတ္ဖမ္းပါမယ္။ ျမန္မာျပည္ကေန ည ဂနာရီခြဲမွာစၿပီး ေကာင္းေကာင္းျမင္ရပါမယ္။

လၾကတ္ျခင္း/လငပုတ္ဖမ္းျခင္း ဆိုတာ အားလုံးသိတဲ႔အတိုင္း ကမၻာဟာ ေနနဲ႔လၾကားထဲေရာက္သြားခ်ိန္မွာ ကမၻာရဲ႕အရိပ္က လေပၚက်လို႔ ကမၻာ႔အရိပ္ေလး လေပၚထင္တဲ႔ အခ်ိန္ေလးပါပဲ။
ဒီ ၂၀၁၁ မွာ လ ၂ခါၾကတ္ပါတယ္။ ပထမတစ္ခါက ဇြန္လ ၁၅ရက္ မွာျဖစ္ၿပီး လၾကတ္ခ်ိန္မိနစ္ ၁၀၀ ေတာင္ ၾကာခဲ႔ပါတယ္။

လမင္းႀကီးဟာ သိၾကတဲ႔အတိုင္း ကိုယ္ပိုင္အလင္းမရွိတဲ႔ ေအးစက္စက္ေက်ာက္ဆုိင္ခဲႀကီးပါ။ အဲဒီေက်ာက္ဆိုင္ခဲႀကီးဟာ ကမၻာကို ပတ္ေနတာ ၂၉ရက္ခြဲၾကာရင္ တစ္ပတ္ျပည္႔ပါတယ္။
ကေလးဘ၀ထဲက အေဖ႔ရင္ခြင္ထဲကေနၿပီး ေကာင္းကင္က လုံးလုံး၀ိုင္း၀ိုင္း ဖိုးလမင္းႀကီးဟာ ဘယ္ကေရာက္လာလည္းလို႔ မေလးလို ေတြးမိသူေတြအမ်ားႀကီး ရွိမွာပါ။ လူႀကီးဘ၀ေရာက္လာေတာ႔ ကိုယ္ထက္သိတဲ႔ လူႀကီးေတြထံက လမင္းႀကီး ဘယ္လိုျဖစ္လာလည္းဆိုတဲ႔ သီအိုရီေတြကို ေတြ႕လာရပါတယ္။ ေအာက္မွာ ေ၀မွ်ပါမယ္ေနာ္..။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

ဟိုတစ္ေန႔က အင္တာနက္ေပၚမွာ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ စာတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္မိလုိက္တယ္။ ဖတ္ေနစဥ္မွာေကာ ဖတ္ၿပီးတဲ႔ အခါမွာပါ ေမးခြန္းေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ၿခဳံလႊမ္းလိုက္မိတယ္။

အဲဒီ၀တၳဳထဲမွာ အပ်ိဳႀကီးေတြ နဲ႔ အိမ္ေထာင္သက္ရင့္တဲ႔ အမ်ိဳးသမီးႀကီးေတြကို ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ထားတာကို ေတြ႕ရတယ္။ မိန္းမေတြကို ကားအို-ကားေဟာင္းေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ထားတယ္။ မိန္းမေတြ အသက္ႀကီးရင့္လာတဲ႔အခါမွာ၊ အလွပ်က္တဲ႔အခါမွာ၊ ဗိုက္ႀကီးေတြ ပူလာတဲ႔ အခါမွာ၊ ကားအိုကားေဟာင္းေတြကို ဖ်က္သိမ္းဖုိ႔ အစိုးရဆီတင္သြင္းၿပီး ကားသစ္ေတြ သြင္းသလို အဲဒီမိန္းမအိုအိုႀကီးေတြကို အသက္၂၅ထက္ မေက်ာ္တဲ႔ ေမာ္ဒယ္မေလးေတြနဲ႔ လဲလွယ္လို႔ ရမယ္ဆိုရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ အျခားစာေရးဆရာႀကီးတစ္ေယာက္က ကာရာအိုေကဘားကေန ဖုန္းဆက္ၿပီး ခပ္ေထြေထြေလး ေျပာတယ္ဆိုတာကိုလည္း ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။

အဲဒီေနမွာ…. ဒီစာေရးဆရာႀကီးရဲ႕ စာအုပ္ေတြကို အျမတ္တႏိုး၀ယ္သိမ္းၿပီး စာအုပ္စင္မွာ တင္ထားဖူးသူအေနနဲ႔ သူ႕ကို ကာရာအိုေကဘားမွာ အခ်ိန္သုံးေနလိမ့္မယ္လို႔ မထင္ထားခဲ႔မိတာဟာ ကိုယ္႔ရဲ႔ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုလားလို႔ ပထမဆုံး ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ေမးလိုက္မိေတာ႔တာပါပဲ။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

လာမယ္႔ ႏို၀င္ဘာ ၁ရ - ၁ဂ ရက္ေတြမွာ Lenoids ၾကယ္မိုးရြာတဲ႔ ေန႔ (ၾကယ္ေတြေၾကြမယ္႔ေန႔) ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္နာရီမွာ ၾကယ္ေပါင္း ၄၀ထိ ေၾကြမွာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီၾကယ္ေၾကြျခင္းဟာ Temple Tuttle ဆိုတဲ႔ ၾကယ္တံခြန္ေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီၾကယ္တံခြန္ဟာ ေနနားကို ၃၃ႏွစ္မွာ တစ္ၾကိမ္ကပ္လာတတ္တယ္။

ၿပီးေတာ႔ သူ.. အမႈန္အမႊားေတြခ်န္ခဲ႔တဲ႔ လမ္းေၾကာင္းထဲကို ကမၻာက တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ျဖတ္သြားတတ္တယ္။

အထူးသျဖင့္ ႏို၀င္လာလေလာက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ.. ၾကယ္ေတြအစုလိုက္အၿပဳံလိုက္ေၾကြတာကို ျမင္ရေတာ႔တာပါပဲ။

1998 Leonid Fireball
Credit & Copyright: Lorenzo Lovato

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

သူထိုင္ၿပီး တေယာထိုးရန္ ကတၱီပါခုံျမင့္ကို….

စင္၏အလယ္မွာ ထည္၀ါစြာ လွမ္းျမင္ေနရသည္။

သူ၏ကိုယ္ေပၚမွာ ေတာက္ေျပာင္ေသာ အ၀တ္အစားေတြ ႏွင့္ ရႈးဖိနပ္ထိပ္သည္ …..

ကဇတ္ရုံေခါင္မိုးက ေရာင္စုံမီးေရာင္ေတြကို အေရာင္ဟပ္ေပးေနသေယာင္။

ကတၱီပါကန္႔လန္႔ကာ အနီႀကီးက အေပၚကို ပင့္မရန္ အားယူေနၿပီ။

သူ .. မျမင္ဖူးခဲ႔ေသာ ပရိသတ္ႀကီးကို သူျမင္ရေတာ႔မည္။ သူ၏ ခရမ္းရင့္ေရာင္တေယာသံေတြၾကားမွာ မိန္းမူးခဲ႔ေသာ၊ ေက်နပ္ခဲ႔ေသာ၊ ခ်ီးက်ဴးခဲ႔ေသာ၊ ပရိသတ္ႀကီးကို သူ ေတြ႕ရေတာ႔မည္။

ခရမ္းရင့္ေရာင္ တေယာ ကေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္တြယ္ၿပီး ….

ကတၱီပါကန္႔လန္႔ကာအနီႀကီးကို ျဖတ္ကာ မီးေရာင္ေတြ ေအာက္ကို သူထြက္ခဲ႔သည္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

စမ္းေခ်ာင္းေလးက တိတ္ဆိတ္ျငင္သာစြာ စီးဆင္းလို႔ေနသည္။ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ ေအာ္ျမည္သံကလြဲလို႔ အရာအားလုံးက ျငင္သာသိမ္ေမြ႔ေနသည္။ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲမွာ ေက်ာက္တုံးေတြကို ေရစီးပြတ္တိုက္သံ၊ သစ္ရြက္ေမ်ာပါသြားသံ.. ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ေပါေလာေမ်ာပါလာတဲ႔ ပူစီေပါင္းကေလးေတြ ေဖာက္ ကနဲ ေပါက္သြားသံေတာင္ ၾကားရေတာ႔ မေလာက္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လို႔။

စမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးက လမ္းကေလးအတိုင္း သူမ ေလွ်ာက္လာခဲ႔သည္။ ရြက္ေၾကြေတြကို ျဖတ္နင္းလိုက္တိုင္း ရြက္ေျခာက္ေၾကမြသံေတြက သူမေျခေထာက္ေအာက္မွ ခပ္တိုးတိုး တိုးထြက္လာေနသည္။ ေျခဖမိုးအနားထိ ၀ဲက်ေနသည္႔ ဂါ၀န္အနားစမွာ ရြက္ေျခာက္ အစအနတို႔ေတာင္ ကပ္ပါလာေန၏။

သူမလက္ထဲမွာ လွပတဲ႔ ပန္းစည္းကေလး တစ္စည္း။ ပန္းစည္းေလးထဲမွာ ႏွင္းဆီပန္းအ၀ါေတြလည္း ပါသည္၊ အမည္မသိ ပန္းျဖဴျဖဴေတြလည္း ပါသည္၊ ရိုးတံသြယ္သည္႔ အစိမ္းေရာင္ပန္းေတြလည္း ပါသည္။ ပန္းစည္းကေလးကို သူမ ငုံ႔ၾကည္႔လိုက္ရင္း ခပ္တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္သည္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

ဒီႏွစ္တစ္ေႏြလုံး ၾကယ္ေတြ ေငးေနတာ ေဆာင္းကူးေရာက္တာေတာင္ အရွိန္က မေသေသးေတာ႔ ဒါကိုပဲ ဆက္ေရးခ်င္ေနပါတယ္။

သိၿပီးတဲ႔လူေတြ အေနနဲ႔ကေတာ႔ ဆန္းမွာ မဟုတ္၊ မသိခ်င္တဲ႔ လူေတြအတြက္ကလည္း စိတ္၀င္စားစရာ မဟုတ္ႏိုင္ေပမယ္႔ ၾကယ္ေတြကေန ျပန္မလာခ်င္ေသးဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။

မေလးမွာ… စိတ္၀င္တစားနဲ႔ ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ထူးထူးဆန္းဆန္း သိလာသမွ်ကို အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔ အရွည္ႀကီး သူ႔ကို ေျပာျပတတ္တယ္၊ တေလွ်ာက္လုံးလည္း သူက စိတ္အရမ္းကို၀င္စားေနတဲ႔ပုံနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္တယ္။ နားေထာင္ေနရင္း ေကာ္ဖီကိုလည္း စိမ္ေျပနေျပ ေသာက္ေနေသးတယ္၊ သူ႔ၾကည္႔ရတာ မသိရင္ တဆင့္ေ၀မွ်မႈေတြထဲမွာ လုံး၀ နစ္ျမဳပ္ေနပုံမ်ိဳး။ အစအဆုံးလည္း နားေထာင္ၿပီးေတာ႔ သူက ……

“အဲဒီေတာ႔… ဘာျဖစ္သတုန္း…” လို႔ ေမးပါေလေရာ….

ေျပာရသူမွာ.. ရယ္ရမလို/ငိုရမလိုနဲ႔ ေကာ္ဖီေတာင္ သီးပါတယ္။

သူက ဆက္ေျပာပါတယ္…

“အခုေန.. အဲဒီ နာဆာက သိပံၸပညာရွင္တစ္စုရယ္.. အိုရီသမားတစ္စုရယ္နဲ႔ လူမရွိ၊ စားစရာမရွိတဲ႔.. ကၽြန္းတစ္ကၽြန္းေပၚ သြားထားလိုက္ခ်င္တယ္၊ ဒါေတြ ေငးႏိုင္ ေျပာႏိုင္ ေဆြးေႏြးႏိုင္ၾကဦးမယ္လို႔ ကိုယ္မထင္ဘူး…” တဲ႔။

“ဒါဆို human knowledge ကို လစ္လွ်ဴရႈထားၾကမွာလား… ကဲ… ေျပာပါဦး”

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

ၾကယ္ေတြကို က်မ ခ်စ္တယ္။

ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးကို ေမာ႔ၾကည္႔လို႔ ၾကယ္ေတြ ၿဂိဳလ္ေတြကို ေငးရတာဟာ အတၱကင္းတဲ႔ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈ တစ္ခုပါ။ ဒီခံစားခ်က္ကို မ်ိဳးေစ႔ပ်ိဳးေပးခဲ႔တာကေတာ႔ က်မ မိဘေတြပါ။ ညေနေစာင္းေတြ ညစာစားအၿပီး အိပ္ေနာက္ဘက္က မန္က်ည္းပင္ေအာက္က ေရေႏြးၾကမ္း၀ိုင္းက စခဲ႔တာလို႔ ဆိုလို႔ရပါတယ္။ ေကာင္းကင္ေပၚက စိန္ပြင့္ေတြဟာ မိသားစု စကား၀ိုင္းထဲမွာ အၿမဲပါခဲ႔တယ္။

ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက ၾကယ္ေတြ အစုလိုက္အၿပဳံလိုက္ေၾကြတာကို မႀကဳံခဲ႔ဖူးပါဘူး။ သတင္းေတြမွာ ဖတ္ရတဲ႔ နာဆာသတင္းေတြဟာလည္း ကိုယ္နဲ႔ အလြန္ပဲ အလွမ္းကြာခဲ႔ပါတယ္။ မၾကာခဏဆိုသလို အာကသထဲမွာ ဂလက္ဆီအသစ္ေတြ ရွာေတြ႔ျပန္ၿပီ၊ ေနစၾကၤာ၀လာထဲမွာ ၿဂိဳလ္သစ္ထပ္ေတြ႔ျပန္ၿပီ၊ black hole ေတြ ဘယ္လိုဘယ္ပုံေတြ႔ျပန္တယ္၊ ဘယ္ၿဂိဳလ္မွာ လ ေတြထပ္ေတြ႔ျပန္ၿပီဆိုတဲ႔ သတင္းေတြက ခဏတာ စိတ္လႈပ္ရွားစရာျဖစ္ေစေပမယ္႔ ရွာေတြ႔တဲ႔ သူတို႔ဘ၀နဲ႔ သတင္းေပးခံရသူ ကုိယ္တို႔ဘ၀ဟာ ဘာမွ မဆိုင္သလို ခံစားရပါတယ္။

ၾကယ္ဆိုတာလည္း တစ္ခါတစ္ေလမွ ေၾကြတယ္လို႔ ထင္ခဲ႔မိတယ္။ တစ္ကယ္တမ္းေတာ႔ ၾကယ္ေတြဟာ အၿမဲကိုေၾကြေနတာပါ။ ၾကယ္တံခြန္ေတြဟာ တစ္စင္းမဟုတ္ရင္တစ္စင္း ကမၻာနားမွာ အၿမဲျဖတ္ျပန္တတ္ၾကတာပါ၊ ႏွစ္တစ္ႏွစ္မွာ ၾကယ္ေတြ ၿပဳံလိုက္ အနည္းဆုံး သုံးခါ ေၾကြတတ္ပါတယ္။

ဒီကိုေရာက္ေတာ႔လည္း ေရာက္ေရာက္ခ်င္းတစ္ႏွစ္မွာသာလွ်င္ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚ ပက္လက္လွန္ၿပီး ၾကယ္ေတြအစုလိုက္ေၾကြတာကို ေငးျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္ေတြေနာက္ လိုက္ရင္း… ဘ၀စာမ်က္ႏွာေတြကို ခပ္ျမန္ျမန္လွန္ေနရတာနဲ႔ ေကာင္းကင္ႀကီးကို နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ေမာ႔ေငးလို႔ စိတ္ကူး မယဥ္ျဖစ္ခဲ႔ေတာ႔ပါဘူး။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

ေရွးဦးဘေလာဂါေတြက မေလးအိမ့္ခ်မ္းေျမ့ကို ပန္းသီးငပိခ်က္ရယ္လို႔ ခ်စ္စႏိုးအမည္ေပးခဲ႔ဖူးပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ မေလးအိမ့္ခ်မ္းေျမ့ရဲ႕ ပန္းသီးပင္ေတြနဲ႔ ပန္းသီးေတြကိုသာ ျမင္ဖူးၾကေပမယ္႔ သူမရဲ႕ပန္းသီးငပိခ်က္ကိုေတာ႔ သူတို႔ မျမင္ဖူးၾကပါဘူး။
ဒီေန႔ေတာ႔ အမွတ္တယအေနနဲ႔ အားလုံးစားရန္ ပန္းသီးငပိခ်က္အား ဘေလာဂ္ေပၚအေရာက္ ေခၚလာခဲ႔ပါေတာ႔တယ္။
အရင္ဆုံး ပန္းသီးေတြကို ေရေဆးၿပီး လွီးပါတယ္..

(ဆက္ဖတ္ရန္…)