♫ ♥●••·˙ထြက္ရွိၿပီးေသာ စာအုပ္အခ်ိဳ႕˙·••●♥♫
မိုင္တိုင္၂၀
20.jpg
ၾကယ္စင္ဆယ္႔တစ္
11.jpg
လမင္းရိႈက္သံ
 moon1.jpg
ဆုံမွတ္
11.jpg
မိေတာ
mitaw2.jpg
moon2.jpg သက္တံ ၁၀စင္း
rainbow.jpg
ကႀကိဳးႏွစ္ဆယ္႔တစ္
21.JPG
yellowflowersfront.jpg မိေတာ
mitaw2.jpg
moon2.jpg
စာအုပ္မ်ားကို အြန္လိုင္းမွ ၀ယ္ယူလိုလွ်င္..

♫♥●••·˙က်မစာေရးသူသည္... ျဖစ္ရပ္မွန္၊ စိတ္ကူးယဥ္၊ မွ်ေ၀ခံစားမႈ မ်ားႏွင့္... ေကာင္းကင္ၾကယ္အေၾကာင္းမ်ားလည္း ေရးပါတယ္ရွင္..˙·••●♥♫

♫♥●••·˙My story telling is reshaped by your attentive imagination˙·••●♥♫

May 4, 2016

မိခင္ဧရာဝတီအတြက္ ေရးတဲ႔စာ

‘မငိုပါနဲ႔ ဧရာဝတီ’ ဒုတိယပိုင္းလို႔ ဆိုလို႔ရပါတယ္။
Sunday Special -April 24th 2016

mirrordaily.JPG

i.jpg

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

April 6, 2016

When inner conifer needles turn yellow or brown

Filed under: personal - for my garden — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 3:37 pm

DON’T PANIC: Nothing’s wrong, and they’re not all dying in unison, I promise. Though we commonly call them “evergreens,” conifers such as pine, arborvitae, spruce and Hinoki cypress (above) lighten their load of old needles in late summer and fall, with a show of yellowing or browning that can scare a gardener at first.This phenomenon should not be confused with browning at the tips or overall yellowing or browning that can happen at other times—such as from winter desiccation; from the effects of roadside salts; from pests and diseases (including diplodia tip blight in some pines or phomopsis in spruce and non-resistant junipers); or from drought. (See what road-salt damage and winterburn look like by comparison in these photos.)

The browning I noticed in late July on my Eastern red cedar in the front yard (Juniperus virginiana) is suddenly showing up as gold or rusty-brown or a progression from one to the other on many other conifer species. The Eastern white pines (Pinus strobus), above, with their long needles, are always the most dramatic, turning what looks like mostly gold. Hard to believe the plant will be OK.

But in fact needle-drop is a normal part of the life cycle, though the rate varies by species, and can also accelerate if environmental stresses like dry conditions or pest infestation have affected the tree or shrubs in a given season.

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

March 6, 2016

ကိုယ္ႏွင့္ကိုယ္သာ ယွဥ္ၿပိဳင္ရာ

Filed under: အေတြးအျမင္, ေဆာင္းပါး, ဓာတ္ပုံ (Pictures) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 10:08 am

  me.jpg

ဒီမွာက အစိုးရ ေက်ာင္းေတြမွာ က်မတို႔ငယ္စဥ္ကလို ေရႊတံဆိပ္၊ ေငြတံဆိပ္၊ ေၾကးတံဆိပ္ခ်ီးျမင့္တဲ့ ပညာရည္ခြၽန္ဆုေပးပြဲေတြ မ႐ွိပါဘူး။
ၾကဳံလုိ႔ေျပာရမယ္ဆိုရင္.. ဆရာကန္ေတာ့ပြဲေတြလည္း မ႐ွိပါဘူး (မ႐ွိရဘူး မဆိုလိုပါဘူး။ သူ႔တိုင္းျပည္နဲ႔သူ ႐ွိသင့္ပါတယ္။ မ႐ွိေၾကာင္းသာ ေျပာျပျခင္းပါ.. အဖြားေတြ အေဒၚရင္းေတြကိုိယ္တိုင္ ဆရာမမ်ား၊ ေက်ာင္းအုပ္မ်ားျဖစ္ပါတယ္)
အတန္းေတြထဲမွာလည္း အေတာ္ဆုံးဆိုတာ မ႐ွိသလို အညံ့ဆုံးဆိုတာလည္း မ႐ွိပါဘူး။ ဘာသာရပ္တစ္ခုခ်င္းစီမွာ Grade A, B, C စသည္ပဲ ခြဲပါတယ္။ ကိုယ္က သခ်္ာမွာ A ရေသာ္လည္း Health မွာ C ရခ်င္ရမယ္။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက သခ်္ာမွာ B ရေသာ္လည္း သိပၸံမွာ A ရခ်င္ရမယ္။

ရီပို႔ကဒ္ေပးရင္လည္း စာအိတ္ေလးကိုယ္စီနဲ႔ ေပးပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲ A ေတြခ်ည္းပဲရသလား၊ B ဘယ္ႏွစ္ခုလည္း C ဘယ္ႏွစ္ခုလည္း အခ်င္းခ်င္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ႐ွဲခ်င္႐ွဲၾကေပမယ့္၊ အတန္းထဲမွာကေတာ့ ဘယ္သူအေတာ္ဆုံးဆိုတာ မ႐ွိပါဘူး။
႐ွိခဲ့ရင္ေတာင္ ဆရာ/ဆရာမေတြမွာ ကေလးေတြ စိတ္ႀကီးဝင္ေအာင္ သို႔မဟုတ္ စိတ္အားငယ္ေအာင္ ျပဳမူေျပာဆိုျခင္း မ႐ွိ/မ႐ွိရပါဘူး။

အတန္းသားအခ်င္းခ်င္း သူတစ္လူငါတစ္မင္း စာၿပိဳင္တာ မ႐ွိေတာ့ပါဘူး။ ၿပိဳင္မယ့္ၿပိဳင္ ကိုယ့္ေပပါနဲ႔ကိုယ္ၿပိဳင္ ရတာျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္တီထြင္ႏိုင္တဲ့ ဥာဏ္နဲ႔ကိုယ္ ၿပိဳင္ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ကိုယ္သာ ၿပိဳင္ျခင္း ျဖစ္သြားပါၿပီ။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

March 3, 2016

တန္းစီျခင္း

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — မေလး @ 11:58 am

လူေတြ တန္းမစီတဲ႔ အေၾကာင္းေတြဖတ္ေနရလို႔ ရယ္စရာအေၾကာင္းေလးေတြ မိေတာ သတိရမိတယ္။

(၁)
ရန္ကုန္ Ocean မွာ အသီးအႏွံ၊ သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္ စသည္.. မၾကာခဏဝယ္ျဖစ္ေတာ႔ checkout counter မွာ တန္းစီေနတဲ႔တစ္ရက္ ေရွ႕မွာတစ္ေယာက္ရွိေနေတာ႔ space ေပးတဲ႔အေနနဲ႔ နည္းနည္းခပ္ခြာခြာ ရပ္ေနမိတယ္။ အဲဒါအေနာက္က ရပ္ေနတဲ႔တစ္ေယာက္က အရမ္းလိုက္ကပ္ေနေတာ႔ မေနတတ္ေတာ႔လို႔ ေရွ႕ကိုနည္းနည္းတိုးေပးတယ္။ တိုးေပးတိုင္း ေနာက္က အရမ္းလိုက္ကပ္၊ ေရွ႕ကိုတိုးေပးလိုက္၊ ေနာက္ကကပ္လာလိုက္နဲ႔ ေရွ႕ကတန္းစီေနသူနဲ႔ထိေတာ႔မယ္။ ေနာက္က အစ္မႀကီးကို မိေတာ လွည္႔ၾကည္႔ၿပီး အရမ္းကပ္ေနၿပီဆိုတာကို အမူအယာနဲ႔အခ်က္ျပမိတာမွာ ပိုဆိုးသြားတယ္။ မိေတာရဲ႕ ခါးကိုလာကိုင္ၿပီး ေရွ႕ကိုတိုးဖို႔သူက လုပ္ေသးတာ။ တစ္ခါမွ ခါးကိုကိုင္တာ မႀကဳံဖူး၊ ယားကလည္း ယား။ သူ႔ကို မ်က္လုံးျပဴးၿပီး တစ္ခ်က္ထပ္လွည္႔ၾကည္႔တယ္။

အဲဒီအစ္မႀကီးကို မိေတာက အမူအယာနဲ႔ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း အခ်က္ျပတာ၊ အဲဒါလည္း မရဘူး။ ေရွ႕ကတစ္ေယာက္ၿပီးသြားလို႔ ေကာင္တာက တစ္ေယာက္ လုပ္လက္စေလးေတြ လက္စသပ္ပါေစဦးဆိုၿပီး မိေတာ ေစာင့္၊ လက္ထဲက ပစၥည္းေလးေတြ ေကာင္တာေပၚတင္ဖို႔ ဟန္ျပင္ရုံရွိေသးတယ္။ သူက မိေတာကိုေက်ာ္ၿပီး သူ႔ပစၥည္းႏွစ္ခုကို တင္လိုက္တယ္။
မိေတာလည္း ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ သူ႔ကို ၾကည္႔ေနေတာ႔.. အံမယ္.. သူက ဆတ္ကနဲေမးေငါ့ျပေသးတာ.. တင္ေလေပါ့.. မင္းပစၥည္းနဲ႔ ငါ့ပစၥည္း အတူတူေရာတင္ၾကမယ္ဆိုတဲ႔ ပုံစံ။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

February 23, 2016

ေႏြဦးေပါက္ရင္…

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 3:00 pm

♪♫~ ယဥ္ေက်းစြာနဲ႔ အျငင္းအခုံမ႐ွိ သံေယာဇဥ္ျဖတ္တဲ့နည္း..~♪♫

car.jpg

လမ္းပဲေလ်ွာက္ေတာ့မယ္..

car2.jpg

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

February 18, 2016

ပညာတတ္ - မိေတာ

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 12:21 pm

ထိုေန႔က ကိုရင္ႏွင့္မိေတာသည္ ကားဆီအကပ္ေလးႏွင့္ ေက်ာက္တန္းဘက္မွ ျပန္လာၾကေလသည္၊။ ဆီအကပ္ဆို၍ မိေတာသည္ ဆီကုန္ေနေၾကာင္းအခ်က္ျပမီး လင္းေနသည္တိုင္ ႏွစ္ရက္ခန္႔ေမာင္းတတ္သည့္ အက်င့္ေလးက ႐ွိတတ္ေသးသည္။

တစ္ခါကလည္း ကေနဒါအေနာက္အလယ္ပိုင္း ေဒသမွ ကမ္း႐ိုးတန္းဘက္သို႔ ဟိုင္းေဝးလမ္းႀကီးေပၚ စကားတေျပာေျပာေမာင္းလာၾကရာဝယ္ ေနာက္ခုံမွ ဂ်ဴနီယာေတာ၏ အသံကထြက္လာေလသည္။

`ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ဆီတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ဦးေနာ္´

သူေျပာမွ ဆီကိုၾကည့္ရာ အကပ္ေလးပဲက်န္ကာ မီးနီျပေနသည္ကို သတိထားလိုက္မိေလသည္။

`ဆီဆိုင္က ေနာက္ကၿမိဳ႕မွာ က်န္ခဲ့ၿပီ..
လမ္းေဘးက ဆိုင္းပုဒ္မွာေရးထားတာ ေနာက္ထပ္ဆီဆိုင္ေရာက္ဖို႔ ××××ကီလိုမီတာ လိုဦးမယ္ဆိုရင္ ခုႏႈန္းတိုင္းေမာင္းမယ္ဆို
ေနာက္ထပ္ဆီဆိုင္ေရာက္ဖို႔ အနည္းဆုံး ေလးငါးနာရီေမာင္းရဦးမယ္၊ ေလာက္မယ္မထင္ဘူး´

မိဘႏွစ္ပါးကို ျပန္လည္တြက္ခ်က္ျပေနသျဖင့္ စကားေကာင္းေနၾကသည္မွာ ဆီကုန္မွန္းေတာင္ မသိလိုက္သျဖင့္ ႐ွက္သလိုလိုျဖစ္႐ုံမက၊ သူမကို စိတ္ထဲက ခ်ီးက်ဴး၊ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ စိတ္ေတြပူကာ ေ႐ွ႕ဆက္ေမာင္းရမလား၊ ေနာက္ျပန္လွည့္ရမလား တြက္ေနမိသည္။ ေနာက္တစ္ဆိုင္ထိေရာက္ဖို႔ အကြာအေဝးႏွင့္ က်န္မည့္ဆီ၊ လမ္းကလည္း တဝက္နီးနီးကို လြန္လာသည္မို႔ ျပန္လွည့္လ်ွင္ၾကာမည့္အခ်ိန္ႏွင့္ က်န္မည့္ဆီကို တြက္ရေတာ့သည္။

ကိုရင္လည္း မိေတာကဲ့သို႔တြက္ခ်က္အၿပီး ေနာက္ျပန္လွည့္ရန္ ဆုံးျဖတ္ၾကရာဝယ္၊ ျပန္လွည့္စရာလမ္းမ်ားပင္မ႐ွိ၊ အလယ္တြင္ ေခ်ာက္ႀကီးမ်ားသာ႐ွိေသာ တစ္လမ္းသြားမ်ား ျဖစ္ေနေလသည္။

ေနကလည္းဝင္ေတာ့မည္။ ကေနဒါညေနခင္း၏ အေအးဓာတ္ကလည္း တိုးဝင္လာ၊ ေတာေကာင္တို႔ အရိပ္အေရာင္မ်ားပင္ ျမင္ေနရသည္။ ယခင္ကဆို ေနဝင္ရီတေရာ ေရေသာက္ဆင္းေသာ ဒရယ္ႀကီးမ်ား သမင္၊ ေခ် စသည္မ်ား၊ လမ္းကူးေနေသာ ဝက္ဝံႀကီးမ်ားကို အ႐ွိန္ေလ်ာ့ခ်ၿပီး ရင္သပ္႐ွဴေမာ ၾကည့္ရသည္မွာ အေမာ။

ယခုေတာ့ ေၾကာက္ေနမိသည္။
ဒီညဆီကုန္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဝက္ဝံေတြၾကား အိပ္ရေလေတာ့မလား မသိဟု ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ ေတြးမိေတြးရာ ေတြးရင္း ကိုရင္သင္ေပးသည့္အတိုင္း ကေနဒါေခ်ာက္ႀကီးမ်ားကို ရင္တမမျဖင့္ ဖရီး႐ိုက္ဆင္းရင္း ျပန္ေကြ႔ႏိုင္မည့္ လမ္းကို ႐ွာရေသးသည္။

ေနာက္ဆုံး ဝက္ဝံမ်ား ေတာေကာင္မ်ား လမ္းျဖတ္ကူးရန္ ေဆာက္ေပးထားေသာ လိႈင္ေခါင္းထဲမွတဆင့္ ေကြ႔ပတ္ကာ လာရာလမ္းအတိုင္း ျပန္လွည့္ကာ ဆီျပန္ထည့္ရေသာ အျဖစ္။

ထိုေန႔ကလည္း ေက်ာက္တန္းဘက္ကအျပန္၊ မိေတာနားမလည္ေသာ ဂ်ပန္လား၊ ကိုရီးယားသံလား မိန္းမအသံတစ္သံက ကားထဲတစ္ေနရာမွ ေတာက္ေလ်ာက္ ထြက္ေနသျဖင့္ ကိုရင့္ကို ေမးရာဝယ္…

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

December 15, 2015

မိေတာႏွင့္ ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိမေလးမ်ား

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 5:30 am

 tharnge.jpgရုံးခြင့္ယူေသာၾကည္လင္သာယာေသာ နံနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ဂ်ဴနီယာေတာႏွင့္ ဂ်ဴနီယာသာေအးကို မိေတာ ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ေလသည္။
ေက်ာင္းမပို႔ခင္တြင္ အိမ္ေနာက္ဘက္မွ ႏို႔ပုံးအေဟာင္းမ်ား၊ စကၠဴကတ္ထူဘီစကြတ္ပုံးေလးမ်ား၊ သတင္းစာမ်ားထားသည္႔ ‘ျပန္လည္သုံးစြဲမည္႔’ recycle ပုံးျပာကို တစ္ခ်က္ၾကည္႔မိေသးသည္။ ပုံးထဲတြင္ ထားသည္႔ ပစၥည္းမ်ားမွာ စီစီရီရီေျခရာလက္ရာမပ်က္ျဖစ္ရွိေနသျဖင့္ ေက်နပ္သြားေလ၏။ ထုိပုံးအျပာထဲသို႔ထည္႔မည္႔ ပစၥည္းမ်ားကို မထည္႔ခင္တြင္ မိေတာသည္ ေရျဖင့္ ေသခ်ာစြာေဆးေၾကာတတ္သည္။ စားစရာအနံ႔အသက္မ်ားရလွ်င္ Raccoon ဟုေခၚေသာ ေတာေၾကာင္ကဲ႔သို႔ အေကာင္နက္ႀကီးမ်ားက ဘီစကြတ္စကၠဴပုံးေဟာင္းမ်ားကို လာလာဆဲြတတ္ေသာေၾကာင့္ပင္။ ႏို႔ပုလင္း၊ ႏို႔ပုံးမ်ားကို ေသခ်ာစြာေရစင္ေအာင္ ေဆးေသာ္လည္း ထိုအေကာင္ႀကီးမ်ားက တစ္ခ်ိန္လုံးလာလာဆြဲေနသျဖင့္ ေနာက္ဘက္တြင္ ပြယထေနကာ ရွင္းရလင္းရအလုပ္ရႈပ္သျဖင့္ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္လာေသာ တစ္ေန႔တြင္ မွ်ဥ္ခ်ဥ္ပုလင္းေဟာင္းတစ္လုံးကို ဆပ္ျပာျဖင့္ ေသခ်ာစြာ မေဆးေတာ႔ဘဲ၊ အဖုံးေလးကိုအသာဟကာ ပုံးထဲတြင္ ထည္႔ထားလိုက္သည္။ ထို႔ေန႔မွစၿပီး မွ်ဥ္ခ်ဥ္နံ႔ကိုခံႏိုင္ရည္ရွိပုံမရေသာ ကေနဒီယန္ raccoon မ်ားသည္လည္း မိေတာ၏ recycle ပုံးအနားကို မကပ္ရဲေတာ႔။

ထိုသို႔… အိမ္ေနာက္ဘက္မွာ ရွင္းလင္းေနသျဖင့္ စိတ္ခ်မ္းသာေနေသာ မိေတာသည္ ဂ်ဴနီယာေတာႏွင့္ ဂ်ဴနီယာသာေအးကို လက္ဆြဲကာ ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ေလသည္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

October 28, 2015

မက္

Filed under: ကဗ်ာ (Poems) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 11:36 am

လေရာင္…
ညေလ…
ရြက္ေၾကြ….

ဂီတ
တေယာ…
ေစာင္းညွင္း…
ေရခပ္ဆင္း..

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

September 22, 2015

စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေအာက္ ႏွင္းဆီသီးစားသုံးသူမ်ား

Filed under: အေတြးအျမင္, ေဆာင္းပါး — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 12:39 pm

st3.jpg 

စာေရးသူလည္း စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေအာက္က စာေရးဆရာမကိစၥ စိတ္စြဲေနလို႔၊ အိပ္မက္ထဲထိေတာင္ ထည့့္မက္မိတယ္။ ေနာက္ရက္မွာေတာ႔ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ရိပ္ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သတင္းရလာတာက အဲဒီစေတာ္ဘယ္ရီပင္ရိပ္ဟာ အထင္ကရ ဆရာႀကီးတစ္ဦးရဲ႕ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ထဲကလို႔ ၾကားသိလာရပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ျမန္မာျပည္မွာ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ႀကီး မရွိႏိုင္ဘူးဆိုတဲ႔ အဆိုေတြကိုလည္း ၾကားေနရေတာ႔ အဲဒီကိစၥကို ပိုလို႔စိတ္ဝင္စားလာမိျပန္တယ္။
စာေရးသူလည္း စေတာ္ဘယ္ရီပင္အေၾကာင္း ဆရာႀကီးဘယ္လိုမ်ားေရးထားသလဲ သိခ်င္ေဇာနဲ႔ သူေရးခဲ႔တဲ႔ ဂႏၱဝင္ဝတၳဳ ႀကီးကို က်ည္ဆန္ရထားထက္ျမန္တဲ႔ႏႈန္းနဲ႔ ဖတ္ပါေတာ႔တယ္။ ဟုတ္ကဲ႔ စာေရးသူ စကားခံထားတဲ႔အတိုင္း အလုပ္တစ္ဘက္နဲ႔မို႔ က်ည္ဆန္ရထားထက္ျမန္တဲ႔ႏႈန္းနဲ႔ တစ္ပုဒ္ထဲေတာင္ မဟုတ္၊ ႏွစ္ပုဒ္၊ တစ္ပုဒ္ကို ႏွစ္ေခါက္စီ ဖတ္ပစ္လိုက္တာ၊ စေတာ္ဘယ္ရီပင္မေျပာနဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီေစ႔နဲ႔တူတာေတာင္ မေတြ႔ခဲ႔ရပါဘူး။

စာေရးသူဖတ္လိုက္တဲ႔ ဝတၳဳေတြကေတာ႔ `ေမ ´.. နဲ႔ .. `ၿမိဳင္´… ပါ။
‘ေမ’ ဝတၳဳဟာျဖင့္ ရန္ကုန္ နဲ႔ ပဲခူးၿမိဳ႕မ်ားမွာ အေျခခံလို႔ စေတာ္ဘယ္ရီပင္နဲ႔ အလွမ္းေဝးေနေသးတယ္လို႔မွတ္ၿပီး အားေလ်ာ႔မိတယ္။ ‘ၿမိဳင္’ ကေတာ့ လား႐ိႈးတစ္ဝိုက္မွာ ဇာတ္လမ္းအေျခတည္လို႔ စေတာ္ဘယ္ရီနဲ႔ နီးစပ္လာသလိုရွိေပမယ္႔လည္း ဝတၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြဟာ စေတာ္ဘယ္ရီသစ္ပင္ေအာက္ ခ်ိန္းေတြ႔စရာမလိုေအာင္ ေခတ္ေ႐ွ႕ေျပးလို႔ ျမန္မာဂႏၲဝင္အခ်စ္ဝတၳဳေတြ မ်ားမ်ားစားစားသိပ္မဖတ္ဖူးတဲ႔ စာေရးသူမွာ အနည္းငယ္႐ွက္သလိုလို ဘာလိုလို ျဖစ္ရေပမယ္႔လည္း ဆရာႀကီးရဲ႕ စာေတြဟာ ဆြဲေဆာင္မႈ႐ွိလြန္းလွတာကို စိတ္ထဲကႀကိတ္ၿပီး ခ်ီးက်ဴးလိုက္မိမလိုျဖစ္သြားေသးတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ကိုယ္လိုစာေရးသူတစ္ဦးက ဆရာႀကီးလို စာေရးသူတစ္ဦးကို ခ်ီးက်ဴးသင့္မသင့္ ယဥ္ေက်းမႈအစဥ္လာေတြၾကား ေတြ ကနဲ.. တစ္ခ်က္ျဖစ္သြားလိုက္ေသးသည္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

September 9, 2015

က်မ မသိေသာ..စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေအာက္က စာေရးဆရာမသို႔

Filed under: အေတြးအျမင္, စာစု — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 3:35 pm

စာေရးသူက ငယ္စဥ္ကတည္းက သရက္သီးေလာက္ပဲ ႀကိဳက္ေတာ႔ စေတာ္ဘယ္ရီသီးကို ဂရုမစိုက္မိခဲ႔ဘူး။ စေတာ္ဘယ္ရီခ်ယ္ရီ သီခ်င္း မူရင္း Summer Wine ကိုေတာ႔ ေဖေဖနဲ႔ေမေမက ဖြင့္ရင္ေတာ႔ ႀကဳံလို႔နားေထာင္ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ စေတာ္ဘယ္ရီခ်ယ္ရီေရာရင္ အေတာ္အတန္ ဘာျဖစ္တယ္ဆိုလည္း … အဲဒီသီခ်င္းကို ခံစားလို႔ မရခဲ႔ဘူး။

ရန္ကုန္က အခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေယာကၤ်ားေလးေတြကိုယ္တိုင္ကလည္း ခ်ယ္ရီသီးဆိုတာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမျမင္ဘူးခဲ႔ေတာ႔ စေတာ္ဘယ္ရီခ်ယ္ရီဆိုတာ ကာရန္မိေအာင္ ေရာခ်ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ သီခ်င္းလုပ္ေရးထားတာ၊ စေတာ္ဘယ္ရီနဲ႔ ခ်ယ္ရီကို ေရာၿပီး အရည္ေသာက္လုပ္လို႔ မရဘူးေတာင္ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္း အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔ကို ဆိုခဲ႔ၾကေသးတာ။

ဒီလိုနဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီေတြ၊ ခ်ယ္ရီေတြ အၿပဳံလိုက္ေပါက္တဲ႔ တိုင္းျပည္ကို ေရာက္လာတယ္ဆိုပါေတာ႔။ စာေရးသူအရင္အိမ္ရဲ႕ၿခံေနာက္မွာတင္ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေတြ၊ ခ်ယ္ရီပင္ေတြ အစုလုိက္အၿပဳံလိုက္။ ေျမၾသဇာကလည္း လႊတ္ေကာင္းေတာ႔ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေတြဆိုတာ အျမစ္ကေလးက်တာနဲ႔ အတန္းလိုက္ကို ေပါက္ေတာ႔တာ။ မႏိုင္ႏိုင္ေအာင္ပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔မွာ အိမ္ေနာက္က စေတာ္ဘယ္ရီခင္းထဲမွာ စေတာ္ဘယ္ရီပင္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ ေဆြးေႏြးပြဲေလးတစ္ခုကို နားစြန္နားဖ်ားၾကားလိုက္တယ္။ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေအာက္မွာ စာေရးဆရာမတစ္ေယာက္က ထိုင္တယ္ဆိုလား။ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ဆိုတာက ပုပုေသးေသးေလးကို ဘယ္လိုထိုင္မွာလဲ၊ အဲဒီအခ်စ္ဝတၳဳေရးတဲ႔ စာေရးဆရာမက မဟုတ္တာေတြေရးသလားမသိဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းေျပာေနတာကို နားစြန္နားဖ်ား ၾကားလိုက္တာပါ။

စာေရးသူကလည္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အခ်စ္ဝတၳဳကို သိပ္ဖတ္ဖူးခဲ႔သူ မဟုတ္ဘူးဆိုေတာ႔ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေအာက္က ခုံမွာထိုင္တယ္လို႔ ေရးတဲ႔ စာေရးဆရာမကို ယခုထိ ဘယ္သူမွန္းမသိသလို၊ ဘယ္ဝတၳဳမွန္းလည္း မသိဘူး။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

September 7, 2015

မခ်စ္သင့္ေတာ႔ေပမယ္႔လည္း…

Filed under: ကဗ်ာ (Poems) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 11:48 pm

မခ်စ္သင့္ေတာ႔ေပမယ္႔လည္း…
ခ်စ္ေနမိေသးတာ..၊

မင္းရွိေနတဲ႔ ဒီေနရာေလးကို မလာသင့္ေတာ႔ဘူးဆိုတာ သိေနေပမယ္႔လည္း..
မင္းအရိပ္အေရာင္ေလး ရွိေနရာေနရာေလးကို မၾကာမၾကာ လာလာၾကည္႔ေနမိတာ..၊

ကိုယ္႔ဘဝနဲ႔ကိုယ္ ေပ်ာ္ေနႏိုင္ပါရဲ႕နဲ႔…
မင္းကိုပဲ တစြဲတလန္း တမ္းတေနေသးတာ….၊

ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္လွည္႔မၾကည္႔ဘူးဆိုတဲ႔ အေတြးေတြနဲ႔ စြန္႔လာခဲ႔ေသာ္လည္း…
ႏွစ္ေတြၾကာေနတာေတာင္မွ မေမ႔ႏိုင္ေသးတာ….၊

မင္းေပးလိုက္တဲ႔…
မင္းနဲ႔သက္ဆိုင္ေၾကာင္းသက္ေသျဖစ္တဲ႔..
အနီေရာင္စာအုပ္ကေလးကိုလည္း …
ခုထိ မစြန္႔ပစ္ႏိုင္ေသးတာ….၊

အရင္က ဆိုင္ခဲ႔ဖူးတယ္ဆိုေပမယ္႔…
အခု… မဆိုင္ေတာ႔ဘဲ..လို႔ ကိုယ္႔ကိုကုိယ္တရားခ်ေနရတာေတာင္မွ….
လြမ္းလို႔.. ခ်စ္လို႔…. အားမရႏိုင္ေသးတာ…

ဟုတ္တယ္….
မင္းအေပၚမွာ
မၿပီးႏိုင္မစီးႏိုင္ျဖစ္ေနေသးတဲ႔
ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုပဲ..
ပက္ပက္စက္စက္ကို…
မုန္းတာ……..။

အိမ့္ခ်မ္းေျမ့
(စက္တင္ဘာ ခုႏွစ္ရက္၊ ႏွစ္ေထာင့္တစ္ဆယ္႔ငါး)

August 29, 2015

ဆန္အိတ္ကြဲတစ္လုံး

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 11:45 pm

ဒီေန႔ ေစ်းသြားတယ္။ အာ႐ွဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုပါ။ ဆန္အိတ္တန္းထဲမွာ ဆန္အိတ္မ်ိဳးစုံကို လိုက္ၾကည့္မိတယ္။

တိုင္းျပည္အမ်ိဴးမ်ိဴးက လာတဲ့ဆန္ေတြ။ အိနိ§းယဆန္၊ ထိုင္းဆန္၊ ဗီယက္နမ္ဆန္၊ အာဖရိကဆန္… စသည္။

ဆန္အမ်ိဳးမွာလည္း ဆန္သစ္၊ ဆန္ေဟာင္း၊ ေကာက္ညႇင္းဆန္၊ ဘာစမာတီ၊ ဆန္ညိဳ၊ ဆန္ျဖဴ၊ ဆန္ဝါ၊ဆန္႐ွည္၊ ဆန္တို… စသည္။

အိမ္မွာ ဆန္႐ွိေနေသးေပမယ့္ ၾကဳံတုန္းတစ္အိတ္ဝယ္သြားရင္ေကာင္းမလားဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔… ဆန္မ်ိဳးစုံကို လိုက္ၾကည့္ရင္း…ဆန္အိတ္တန္းအလယ္ေလာက္မွာ ၾကက္တံဆိပ္ထိုင္းဆန္တစ္အိတ္ျပဳတ္က်ေနတာေတြ႕လိုက္တယ္။ ခ်ဳပ္႐ိုးကလည္း အနည္းငယ္ ေျပသြားပုံရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဆန္ေတြ ထြက္က်ေနတယ္။

ကိုယ္လည္း…
ၾကက္တံဆိပ္ ဆန္ထဲက ေကာင္းတဲ့တစ္အိတ္ယူသြားရမလား စဥ္းစားရင္း ရပ္ေနတုန္း ျဖတ္သြားျဖတ္လာအခ်ိဳ႕က ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ ၾကည့္သြားတယ္။ သမံတလင္းေပၚက်ေနတဲ့ ဆန္အိတ္ကိုတစ္လွည့္.. ကိုယ့္ကိုတစ္လွည့္…။
ဒီဆန္အိတ္ျပဳတ္က်တာ ကိုယ္လုပ္တာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ႐ွင္းျပမယ္လို႔ေတာ့ စိတ္ကူးမ႐ွိပါဘူး။

အဲဒီခ်ိန္မွာ… လက္တြန္းလွည္းကို တုန္ခ်ိစြာတြန္းရင္း အဘြားတစ္ဦးက ဆန္တန္းထဲဝင္လာတယ္။
ဆန္အိတ္က လမ္းမအလယ္တည့္တည့္မွာမို႔ လက္တြန္းလွည္းတစ္စင္းနဲ႔ သြားေနတဲ့ အဘြားမွာ အခက္ခဲျဖစ္ေနလို႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေနပဲ ျပန္လွည့္သြားတယ္။

သူ႔လိုအသက္ႀကီးတဲ့ အျခားေစ်းဝယ္လာသူေတြ ဆန္တန္းထဲ ထပ္ဝင္လာရင္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ လက္ထဲကျခင္းကိုေဘးခ်ၿပီး လဲေနတဲ့ဆန္အိတ္ႀကီးနား ငုပ္တုပ္ထိုင္ခ်၊ ဆန္အိတ္ကို တန္းနားျပန္ေထာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ဆန္အိတ္က အိတ္ႀကီးဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးအားယူဆြဲရတယ္။

အဲဒီမွာ.. လင္းယုန္ေျခသည္းမ်ားကို အနီေရာင္ဆိုးေဆးတင္ၿပီး အလွေပါင္းတင္ထားသလား ထင္မွတ္မွားေစေသာ ေျခသည္းခြၽန္းမ်ား႐ွိတဲ့၊ ျဖဴေဖြးသြယ္လ်ွလွပတဲ့ ေျခႏွစ္စုံကေပၚလာတယ္။

ဆန္အိတ္ကို တန္းမွာေထာင္ထားၿပီး မတ္တပ္ထစဥ္မွာပဲ.. ခုနက ေျခေထာက္အလွပိုင္႐ွင္၊ ဆန္စားသူအာ႐ွသူ ႏွစ္ဦးက ၾကမ္းေပၚမွာလည္း မင္းလုပ္လို႔ဆန္ေတြက်ေနေသးတယ္လို႔ ေျပာတယ္။

ဒီေလာက္ပဲ ေတြးတတ္သူေတြမို႔
ဆန္အိတ္ျပဳတ္က်ေနတာ.. တို႔လုပ္တာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေတာ့ ႐ွင္းျပဖို႔စိတ္ကူး မ႐ွိေပမယ့္… သူတို႔ကို ကိုယ္ဖ်တ္ကနဲေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။ သူတို႔က ေဒါက္ျမင့္သံ တခြပ္ခြပ္ေပးလို႔ အနားကထြက္သြားၿပီ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္ေတာ့
က်ေနတဲ့ ဆန္ေတြကို သမင္လည္ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ မိဘေတြေစ်းအဝယ္ အေပ်ာ္လိုက္လာပုံရတဲ့ ကေလးႏွစ္ဦးက ဆန္တန္းထဲ ေဆာ့ရင္းကစားရင္း ေျပးဝင္လာတယ္။ တစ္ေယာက္က ၾကဲျပန္႔ေနတဲ့ ဆန္ေစ့ေတြကို နင္းမိၿပီး ေခ်ာ္လဲမလိုျဖစ္သြားတယ္။

ကိုယ္လည္း မျဖစ္ေခ်ဘူးဆိုႁပီး
ဆန္ေစ့ေတြကို ႐ွင္းလင္းမယ့္သူတစ္ဦးဦး႐ွိေလမလား ဆိုင္တစ္ဆိုင္လံုး တစ္တန္းဝင္တစ္တန္းထြက္လိုက္႐ွာတာ… ေနာက္ဆုံးမွာ ဆိုင္အလုပ္သမားတစ္ဦး သြားေတြ႔တယ္။

မၾကာခင္ကမွ ေရာက္လာပုံရၿပီး၊ အဂ္လိပ္စာ ေကာင္းေကာင္းမတတ္ေသးသူတစ္ဦး
ျဖစ္လို႔ ဆန္အိတ္အေၾကာင္း မနည္း႐ွင္းျပလိုက္ရတယ္။
သူ႔ကိုေတာ့.. ဒီဆန္အိတ္ျပဳတ္က်ၿပီးကြဲတာ.. ကိုယ္လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကိုပါ ေျပာျပလိုက္တယ္။

သင္ခန္းစာေတြရလိုက္တယ္။
အိမ္မွာလည္း ဆန္႐ွိေနေသးတယ္။ တစ္ကယ္ဆို ကိုယ္ဟာ ဆန္တန္းနားေတာင္ သြားစရာ မလိုသူ။
သူ႔ဟာသူ ဆန္အိတ္ျပဳတ္က်တာ တစ္ကယ္ဆို အေနသာႀကီး.. ဒါကို ထပ္ၿပီးဝင္ပါမိျပန္တယ္။ အဲဒီမွာ အေရာင္စုံအေတြးေတြနဲ႔ ကြက္ၾကည့္ၾကည့့္သြားတဲ့လူမ်ိဴးေတြ၊ ဆန္အိတ္ကြဲနားရပ္ေနလို႔ အဲဒီနားကလူရဲ႕ ပေရာဂ ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေတြ႐ွိတတ္ၿပီး တန္းစြပ္စြဲတတ္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ၾကဳံရတယ္။

ဆန္အိတ္ကြဲတစ္လံုးက ကိုယ့္ကို သင္ခန္းစာေတြ ေပး႐ုံမက၊ အေတြးေတြကိုလည္း မ်ားေစခဲ့တယ္။

ေနာက္တစ္ခါဆိုတာ႐ွိခဲ့ရင္
ဒီလိုမ်ိဳး လမ္းေပၚကဆန္အိတ္ကြဲတစ္လုံးကို မျမင္ဟန္ေဆာင္ ေ႐ွာင္သြားခဲ့သင့္လား.. ဆိုတဲ့အေတြး…။

တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ..
အသက္ႀကီးႀကီးေစ်းဝယ္တဲ့ အဘြားႀကီးေတြနဲ႔ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားတဲ့ ကေလးေလးေတြတြက္ အက်ိဳးမမဲ့ႏိုင္ဘူး မဟုတ္လား…. ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ။

ကိုယ္ဘာကို ေရြးဦးမွာလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ။

အိမ့္ခ်မ္းေျမ့

August 26, 2015

ၿမိဳ႕ျပႀကီးနဲ႔ေဝးရာ

Filed under: ခရီးသြားမွတ္တမ္း — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 11:35 am

 

hiking-gear.jpg

ေႏြရာသီဆို ေတာင္တက္လို႔ အေကာင္းဆုံးအခ်ိန္ပါ။
ေတာင္ မတက္တာ ၾကာၿပီ။ ဒီတစ္ခါေတာ႔ ေႏြမကုန္ခင္ တက္မယ္လို႔ စိတ္ကူးမိပါတယ္။ Intermediate hiking gears ေတြပဲ ကိုယ္႔မွာရွိတယ္။ Elevation နိမ့္ရင္ ႐ိုး႐ိုး walking shoes နဲ႔တက္ၿပီး… elevation ျမင့္လာရင္ hiking shoes ဒါမွမဟုတ္ mountain shoes နဲ႔ သြားမယ္ စိတ္ကူးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဖိနပ္ဘူးထဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ mountain shoes အေဟာင္းေလးကို ထုတ္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ဖိနပ္ကအေတာ္ေလးေဟာင္းေနတာ….
ေတာင္ေျခေရာက္မွ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ဆိုင္မွာ အသစ္တစ္ရံ ဝယ္သင့္လား။ဒီထက္ျမင့္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ chains နဲ႔ကိုယ္ တက္ရပါမယ္။ အဲ့ဒါေတြ ႐ိုးသြားရင္ rock climbing ေပါ့။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

August 19, 2015

စိမ္႔ဝင္စီးေမ်ာျခင္းမ်ား (၂)

Filed under: ေဆာင္းပါး — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 3:05 pm

 osmosis3.jpg

 Working hand in hand: Training & Cultural Exchange Programs
(အရပ္သားမ်ားအတြက္ စစ္ဘက္မွ တံခါးဖြင့္ထားေပးျခင္း)

စစ္မႈထမ္းေတြ အရပ္ဘက္ေျပာင္းေရႊ႕လာၾကတဲ႔အခါပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အရပ္ဘက္ကလူေတြ စစ္တပ္ဘက္မွ အေတြ႔အႀကဳံရယူၾကတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အျပန္အလွန္ဖလွယ္မႈေတြအတြက္ ႏွစ္ဘက္လုံးက တံခါးေတြဖြင့္ထားၾကတာကို ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။
MEWDCOM (United States Army Medical Command) ဆိုတဲ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲမွာ အရပ္သားဆရာဝန္ သုံးေသာင္းခန္႔ ပါရွိတယ္ဆိုတယ္။ ထိုအဖြ႔ဲ႔အစည္းဟာ လက္ရွိတာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနဆဲ စစ္သားေတြကိုသာမက၊ တပ္မွအနားယူသြားတဲ႔ စစ္သား ၅သန္းကို ကုသေပးေနတဲ႔ ဆရာဝန္ေတြျဖစ္တယ္။ MEWDCOM သို႔မဟုတ္ Army Medicine Civilian Corps အဖြ႔ဲ႔အစည္းဟာ အေမရိကန္ၾကည္းတပ္လက္ေအာက္မွာ ရွိေနေပမယ္႔လည္း အရပ္သားဆရာဝန္မ်ားဟာ စစ္ယူနီေဖာင္းဝတ္စရာ မလိုသလို၊ အမိန္႔နဲ႔ေျပာင္းေရႊ႕တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခိုင္းေစမႈေတြမွ ကင္းလြတ္သူေတြျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ အရပ္သားေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ တကၠသိုလ္ တက္ရင္း စစ္စည္းကမ္းေလ႔လာလိုသူ၊ စစ္ထရိန္နင္ေတြကို သင္ယူလိုသူေတြရွိတယ္။ အခ်ိန္ျပည္႔ စစ္သား စစ္သမီးလည္း မျဖစ္ခ်င္ဘူး၊ စစ္သင္တန္းလည္း အခ်ိန္ျပည္႔မတက္ႏိုင္ဘူး၊ ဒါေပမယ္႔ စစ္တပ္ရဲ႕အေတြ႔အႀကဳံေတြကို လိုခ်င္တဲ႔ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကို အခ်ိန္ပိုင္း စစ္သား/စစ္သမီးလုပ္ခြင့္ေပးတာေတြကိုလည္း ေတြ႔ရတတ္တယ္။ တစ္ပတ္မွာ နာရီဘယ္ေလာက္ စစ္တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရမယ္ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ထားတဲ႔အတြက္ စစ္တပ္ေတြရဲ႕ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းေတြကို သင္ႏိုင္သမွ်သင္ယူၿပီး အရပ္ရဲ႕လုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားနဲ႔ေပါင္းစည္းကာ ပိုမိုထက္ျမက္လာေအာင္ ႀကိဳးစားခ်င္တဲ႔ လူငယ္ေတြကိုလည္း စစ္တပ္မွ အခြင့္အေရးေပးတတ္တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

August 18, 2015

စိမ္႔ဝင္စီးေမ်ာျခင္းမ်ား

Filed under: ေဆာင္းပါး — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 11:28 am

osmosis.jpg တစ္ေလာက စစ္မႈထမ္းမ်ားကို က်န္းမာေရးဝန္ႀကီးဌာနဘက္ကို ေျပာင္းေရႊ႕ခန္႔အပ္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ႔ အရပ္သားဆရာဝန္ေတြနဲ႔ က်န္းမာေရးဌာနက အျခားဝန္ထမ္းေတြအေနနဲ႔ လက္မခံႏိုင္တဲ႔အေၾကာင္းကို ဖဲႀကိဳးအနက္ကင္ပိန္းေတြ လုပ္ၿပီး ျပသၾကတယ္။
တပ္မေတာ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ က်န္တဲ႔ အရပ္သားလုပ္ငန္းခြင္ေတြမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဝန္ထမ္းေတြဟာ ရာထူးေတြတက္လာၿပီး၊ တစ္ေနရာမွာ bottleneck ျဖစ္လာတဲ႔ အခါမွာ ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ။ ေအာက္ကတက္လာတဲ႔ လူေတြကို ေနရာဖယ္ေပးဖို႔ ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အေတြ႔အႀကဳံဖလွယ္ဖို႔ စစ္ဘက္မွ အရပ္ဘက္ ေျပာင္းေရႊ႕တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခ်င္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ က်န္းမာေရးဌာနသာမက၊ အျခားဝန္ႀကီးဌာနေတြဘက္ကို စစ္မႈထမ္းမ်ားကို ယခုလို ေျပာင္းေရႊ႕ေစခိုင္းလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ေျပာင္းေရႊ႕ရတဲ႔ စစ္မႈထမ္းေတြနဲ႔ အရပ္သားအရာရွိ၊ ဝန္ထမ္းေတြၾကား ဆက္ဆံေရးအခက္အခဲျဖစ္ေစသလို၊ တပ္မေတာ္နဲ႔ လူထုၾကားမွာလည္း ပိုမိုၿပီး သေဘာထားကြဲလြဲစရာျဖစ္ေစႏိုင္တယ္။

ထရိန္နင္ေတြ၊ စည္းကမ္းေတြ မတူတဲ႔ ေနရာႏွစ္ေနရာမွ ဝန္ထမ္းေတြအလုပ္အတူတူလုပ္ရတဲ႔အခါ အရပ္ဘက္ကို ေျပာင္းလာရတဲ႔ စစ္သားေတြမွာလည္း အခက္ခဲေတြရွိမယ္၊ လက္တြဲအလုပ္လုပ္ရမယ္႔ အရပ္သားဝန္ထမ္းေတြမွာလည္း အခက္ခဲေတြရွိမယ္။ သူတို႔ၾကားမွာ မလိုလားအပ္တဲ႔ ပြတ္တိုက္အားေတြျဖစ္လာမယ္၊ အဲဒီအခါမွာ အထိခိုက္အနစ္နာရဆုံးဟာ တပ္မေတာ္နဲ႔ ဝန္ႀကီးဌာနမ်ားက အလုပ္ေကၽြးျပဳတဲ႔ ျပည္သူလူထုပဲျဖစ္တယ္။
အဲဒီေတာ႔ ဘာလုပ္ၾကမလဲ၊ အျခားတိုင္းျပည္ေတြမွာလည္း ဝန္ႀကီးဌာနေတြနဲ႔ တပ္မေတာ္ဆုိတာေတြ ရွိၾကတာပဲ။ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးေတြကို သူတို႔ဘယ္လိုေျဖရွင္းၾကသလဲ။ အေမရိကန္နဲ႔ ကေနဒါက စစ္တပ္ေတြနဲ႔ ဝန္ႀကီးဌာနေတြမွာ အလားတူကိစၥမ်ိဳးေတြကို ဘယ္လိုကိုင္တြယ္ၾကလည္း လက္လွမ္းမွီသေလာက္ ေလ႔လာၾကည္႔တယ္။

ဒီေနရာမွာ အရပ္ဘက္ကိုေျပာင္းသြားတဲ႔ စစ္အရာရွိေတြရဲ႕ အေမးအေျဖဂဏမ်ားကို ဖတ္ရႈေလ႔လာ၊ ထို႔အျပင္.. ဌာနဆိုင္ရာအႀကီးအကဲေတြထဲက စစ္မႈထမ္းေဟာင္း အခ်ိဳ႕ကိုလည္း လက္လွမ္းမွီသေလာက္ ေမးျမန္းစုံစမ္းအင္တာျဗဴးခဲ႔ပါတယ္။

အရပ္ဘက္ကိုေျပာင္းလာတဲ႔ စစ္အရာရွိေတြထဲမွ ေလ႔လာဖတ္႐ႈ/နားေထာင္ရတဲ႔ သုံးဦးရဲ႕အင္တာျဗဴးေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတယ္။ ပထမတစ္ဦးကေတာ႔ Vietnam စစ္ပြဲျပန္ Marine officer တစ္ဦးျဖစ္တဲ႔ ဟားဗတ္ေက်ာင္းဆင္း Marshall N. Carter ပဲျဖစ္တယ္။ သူဟာ စစ္ဘက္မွထြက္ၿပီး New York Stock Exchange မွာ Chairman အျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ႔သူ။ ဒုတိယတစ္ဦးကေတာ႔ Orion International Recruiting မွာ Vice President တျဖစ္လဲ U.S. Marine Corps မွ ဗိုလ္မွဴးႀကီး Brian Henry ဆိုသူ။ တတိယတစ္ဦးကေတာ႔ West Point ဆင္း၊ C.I.A. ဒါရိုက္တာေဟာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး David Petraeus ဆိုသူရဲ႕ အေမးအေျဖေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

June 2, 2015

ေနာင္တ

Filed under: ဘာသာျပန္, ေငြတာရီ, ၀တၳဳ (Novels) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 11:24 pm

က်မရဲ႕ ဘာသာျပန္ဝတၳဳတိုေလးပါတဲ႔ ၂၀၁၅ မတ္လထုတ္ ေငြတာရီပါရွင္…

nwecover.JPG

 

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

May 31, 2015

ဒီည

Filed under: ကဗ်ာ (Poems) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 7:29 pm

curtain.PNG
ဒီည…
တေစၲေတြ နံရံေပၚ တြားသြားတဲ့ ည…၊
ဒီည…
လည္ေခ်ာင္းထဲက ပိုးေကာင္ေတြ အစာငတ္တဲ့.. ည၊
ဒီည…
လက္ေခ်ာင္းထိပ္ေတြ က်င္စက္တို႔ခံရသလို ခံစားခ်က္မဲ့ေနတဲ့ည…၊
ဒီည…
ေကာင္းကင္ကလမင္း ခရမ္းျပာေရာင္ေသြးေတြ အန္ခ်တဲ့.. ည၊
ဒီည..
ျပတင္းေပါက္က ေႏြဦးေလေျပ အ႐ွက္ေျပတဲ့ ည၊
ဒီည..
ေတးသြားေတြ နံရံေပၚက အလွျပလိပ္ျပာေတာင္ပံေတြေပၚ ယစ္မူးတဲ့ည..၊
ဒီည ..
ေခ်ာင္းဆိုးေဆးေတြ… အသက္ငင္တဲ့ ည၊
ဒီည..
စိတ္ဝိညာဥ္ငွက္တို႔ အဆုံးစမဲ့ ေကာင္းကင္ထဲ လြတ္လပ္စြာ လြင့္ထြက္သြားၾကတဲ့ည၊
ဒီည….
ထူးထူးဆန္းဆန္း မင္းကိုမလြမ္းတဲ့ ည၊
ဒီည…
ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ေနက် အခုညကို အျပည့့္အဝျပန္ရတဲ့ည….
….
….
ဒီည…။

May 18, 2015

~~ဒ႑ာရီေတြထဲက သူရဲေကာင္းလင္းယုန္~~

Filed under: my notes, အေတြးအျမင္ — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 12:49 am

 eagle.jpg

(Bald eagles) ေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေၾကာင္းေလးတစ္ခုကို ဖတ္ဖူးေနခဲ႔တာ ၾကာပါၿပီ။ ဒီစာကို ျမန္မာေတြထဲမွာလည္း ဘာသာျပန္ၿပီး ျဖန္႔ေဝၾကတာလည္း ဖတ္ဖူးခဲ႔တယ္။ ျမန္မာေတြထဲမွာေတာ႔ သိမ္းငွက္လုိ႔ ဆိုထားၾကတယ္။ လက္လွမ္းမွီသေလာက္ သိမ္းငွက္က hawk ျဖစ္ၿပီး၊ လင္းယုန္ က eagle ျဖစ္တယ္။ ျမန္မာေတြဘာသာျပန္တဲ႔ အခ်ိဳ႕စာေတြမွာ အဲဒီအေၾကာင္းကိုေရးရာမွာ သိမ္းငွက္ လို႔ သုံးထားၿပီး အခ်ိဳ႕စာေတြမွာ လင္းယုန္လို႔ သုံးထားတယ္။ သိမ္းငွက္နဲ႔ လင္းယုန္ဟာ ဆိုက္ျခင္းလည္း မတူ၊ ဓေလ႔ေတြလည္းမတူေတာ႔ မွားမွာစိုးလို႔ ‘Bald eagles’ ကို ဒီစာမွာ ‘လင္းယုန္’ လို႔ပဲ သုံးခြင့္ျပဳပါ။

လင္းယုန္ေတြဟာ ႏွစ္ေပါင္း ရ၀ေလာက္အသက္ရွင္ၾကေပမယ္႔ အသက္ ၄၀ေလာက္မွာ ဘဝရဲ႕အေျပာင္းအလဲကို လုပ္ၾကတယ္ဆုိတယ္။ ႏႈတ္သီးကိုခ်ိဳး၊ အေတာင္ေတြကို ႏႈတ္ပစ္ၿပီး အသစ္ျပန္ေပါက္တဲ႔အထိ စိတ္ရွည္ရွည္ေစာင့္ၾကတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ အဲသလို ႏႈတ္သီးနဲ႔အေတာင္ ျပန္ေပါက္ဖို႔ကို ငါးလေလာက္ေစာင့္ၾကရတယ္။ ေစာင့္ၿပီးတဲ႔အခါမွာေတာ႔ အသက္ ၇၀ထိ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနထိုင္ၾကေလသတည္းဆိုတဲ႔ စာေတြကို အဂၤလိပ္လိုေကာ ျမန္မာလိုဘာသာျပန္ေတြပါ ဖတ္ရတယ္။

အေမရိကန္ေတြ (အေနာက္ႏိုင္ငံသားအမ်ားစု) ကလည္း အသက္ ၄၀ မွာ ဘဝစတယ္ဆိုၿပီးေတာ႔လည္း သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ဆိုၾကတယ္။ အဲဒါကလည္း ဟုတ္သင့္သေလာက္ဟုတ္တယ္။ ဘဝက ပညာ၊ ေငြ၊ ၾကင္ရာ၊ ဥစၥာ၊ သားသမီး စသည္က အဲဒီအရြယ္ေလာက္မွာ အေတာ္အတန္႔စုံလင္လာၾကတာကိုး။ အဲဒီေတာ႔ သူတို႔ဘဝနဲ႔ လင္းယုန္ဘဝကိုလည္း တန္းညွိၿပီး ခံစားရတာကလည္း ေက်နပ္စရာတစ္ခု ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ကိုယ္႔အေနနဲ႔ကေတာ႔ ဒီပုံျပင္ကို စဖတ္ရၾကားရကတည္းက စိတ္ထဲက မတင္မက် ခံစားရတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ လင္းယုန္ေတြကို လိုက္ေခ်ာင္းလာတတ္ခဲ႔တယ္ဆိုပါေတာ႔။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

April 22, 2015

ကြဲအက္ျခင္းရဲ႕ အလွတရား

Filed under: my notes, အေတြးအျမင္, စာစု — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 11:59 pm

 broken-heart.jpgဟိုတစ္ေန႔က မီးလင္းဖိုအေပၚကတန္းကေလးကို  က်မ ဖုန္သုတ္ေနရင္းနဲ႔ တန္းေပၚမွာ အလွတင္ထားတဲ႔ sake အိုးေလးကို လက္နဲ႔တိုက္မိၿပီး sake အိုးေလး က်ကြဲသြားခဲ႔တယ္။ အဲဒီ အိုးေလးက က်မ ဂ်ပန္သြားတုန္းက အမွတ္တယ ဝယ္လာခဲ႔တာ။ က်မက အဲဒီ sake အိုးအနက္ေလးကို သိပ္ခ်စ္တာ။ အနက္ေရာင္ေပၚမွာ ေရႊေရာင္ပန္းခက္ေလးေတြနဲ႔ သိပ္အႏုပညာဆန္တဲ႔ sake အိုးေလးဟာ အရက္ မေသာက္တတ္တဲ႔ က်မအတြက္ေတာ႔ အိမ္ေရွ႕က မီးလင္းဖိုအေပၚက တန္းျဖဴျဖဴေလးေပၚမွာ အလွျပပစၥည္းေလးေပါ့။

အခုေတာ႔….. မထင္မွတ္ဘဲ မီးလင္းဖိုေရွ႕က ေက်ာက္ျပားေပၚကို ျပဳတ္က်လို႔ ကြဲအက္သြားခဲ႔ရၿပီ။

~~~~~~~

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက… Ashikaga Yoshimasa ဆိုတဲ႔ ရိႈးဂန္းတစ္ဦးက သူႏွစ္သက္လြန္းတဲ႔ ေၾကြပန္းကန္တစ္ခ်ပ္ကို တရုတ္ျပည္ကေန ဝယ္လာခဲ႔တယ္။ သူဝယ္လာတဲ႔ ေၾကြပန္းကန္ေလးဟာ တစ္ေန႔မွာ က်ကြဲသြားခဲ႔တယ္။ သူဟာ ကြဲအက္သြားတဲ႔ ေၾကြပန္းကန္ကို မပစ္ရက္လို႔ တရုတ္ျပည္အထိျပန္ပို႔ၿပီး ပညာရွင္ေတြကို ျပန္ဆက္ခိုင္းခဲ႔တယ္။ တရုတ္ျပည္က ေၾကြပညာရွင္ေတြက ပန္းကန္ကိုျပန္ဆက္ၿပီး ရိႈဂန္းႀကီးဆီ ျပန္ပို႔လိုက္တယ္။ ျပန္ေရာက္လာတဲ႔ ေၾကြပန္းကန္ကိုၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ အက်ည္းတန္တဲ႔နန္းႀကိဳးေတြနဲ႔ ျပန္ဆက္ထားတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ အဲဒီအတြက္ ရိႈးဂန္းႀကီးက ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေက်မနပ္ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္တဲ႔။ အဲဒီအျဖစ္ကိုသိလိုက္ရတဲ႔အခါ.. ဂ်ပန္ျပည္က အိုးခြက္ပညာရွင္ေတြဟာ အက္ကြဲသြားတဲ႔ ေၾကြပန္းကန္ေတြကို လွပစြာ ျပန္ဆက္ႏိုင္တဲ႔ အႏုပညာ/ အတတ္ပညာတစ္ခုကို ရွာေဖြခဲ႔ၾကတယ္။
အဲဒီမွာ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ Kintsugi လို႔ေခၚတဲ႔ အိုးခြက္အႏုပညာတစ္ခုဟာ ေပၚေပါက္လာခဲ႔ရတယ္…။

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

April 14, 2015

ဝိညာဥ္ေျခသံ

Filed under: ကဗ်ာ (Poems) — အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ @ 6:19 am

painting.jpg

 

 

က်မ……
ၾကည္႔မိမွာစိုးလို႔….
အားအင္မဲ႔စြာ ေခါင္းငု႔ံထားခဲ႔…..
အာရုံကို အေဝးကို ပို႔ထားခဲ႔…..
မ်က္လုံးေတြကို စုံမွိတ္ထားခဲ႔……

က်မ…..
လြမ္းမိမွာစိုးလို႔…
ႏွလုံးသားေတြကို အုပ္မိုးထားခဲ႔….
တင္းၾကပ္မႈေတြကို တရားခ်ေနခဲ႔…
ဆံႏြယ္ေတြကို ဆုပ္ေခ်ေနခဲ႔….

(ဆက္ဖတ္ရန္…)

အေဟာင္းေလးေတြဖတ္ခ်င္ရင္.. »

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-Share Alike 2.5 Canada License.

က်မစာေလးေတြကို အခ်ိန္ေပးလာေရာက္ဖတ္ရႈေသာ သူမ်ားအားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...လို႔ ေျပာၾကားလိုပါတယ္ရွင္။

♫ ♥●••·˙My story telling is reshaped by your attentive imagination˙·••●♥♫
သည္စာမ်က္နွာေပၚတြင္ရွိေသာ ... ဖန္တီးထားေသာ စာေပ၊ ေဆာင္းပါး စေသာ အနုပညာနွင္႕ ပတ္သက္ေသာစာမ်ား၊ က်မကိုယ္တိုင္ဆြဲေသာ မေတာက္တေခါက္ပန္းခ်ီမ်ား၊ ဓာတ္ပုံမ်ားကို အျခားေနရာတြင္ ကူးယူေဖာ္ျပသည္႔အခါတြင္ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့အမည္ႏွင့္ ဆိုက္အမည္ကို "ျမင္သာထင္ရွားေသာေနရာတြင္" ေဖာ္ျပေပးပါရန္ ေလးစားစြာျဖင္႕ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္ရွင္။

ေယာက္ စာဖတ္ေနပါတယ္

♥♥ ...... ♥♥

တစ္ခ်ိန္တုန္းက အမွတ္တယေလးေတြ....

myfeet4.gif

♥♥ ...... ♥♥

myfeet5.gif

web site hit counter