Avatar ရဲ႕ ကြဲျပားသြားတဲ႔ genre
ရုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ Genre ေတြဟာ Adventure | Sci-Fi လို႔ဆိုလိုက္ရင္ ငယ္စဥ္တုန္းကေတာ႔ စိတ္၀င္တစားၾကည္႔ျဖစ္တယ္။ ဒီရုပ္ရွင္ကိုေတာ႔ လူေျပာမ်ားေနေပမယ္႔ Genre ထဲမွာ Adventure | Sci-Fi အျပင္ fantacy နဲ႔ action ပါေနေတာ႔ သိပ္ၿပီးစိတ္မ၀င္စားမိခဲ႔ပါဘူး။ preview မွာလည္း ထူးဆန္းတဲ႔တိရစာၦန္ေတြနဲ႔ ပစ္သတ္တိုက္ခုိက္ေနတာေတြရယ္ ကြန္ျပဴတာဂိမ္းပုံစံျဖစ္ေနတာရယ္ကို သတိထားမိတယ္။ တစ္ခါ 3D လို႔ ဆိုေပမယ့္လည္း အျခားျဖစ္ရပ္မွန္ documentary 3D ေတြေလာက္ ေကာင္းပါ့မလား၊ animation ေတြသိပ္မ်ားေနမလား စတဲ႔အေတြးေတြနဲ႔…..
…… ဟုိတစ္ပတ္စေနေန႔က ရပ္ရွင္ရုံထဲေရာက္သြားခဲ႔တယ္။ ေစာေစာေလးႀကိဳေရာက္လို႔ ခုံမွာထိုင္ၿပီး ကေလးေတြပဲ လာၾကည္႔မွာပဲ.. ဟုတ္ေကာဟုတ္ေသးရဲ႕လားဆိုၿပီး ေတြးေနမိျပန္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ရုံထဲကို မ်က္မွန္အိတ္ေလးေတြကိုင္ၿပီး လူေတြ တစ္ဖြဲဖြဲ ၀င္လာၾကတယ္။ ဒီၿမိဳ႕က ရုပ္ရွင္ရုံေတြဟာ သာမန္အခ်ိန္ေတြမွာ လူတစ္၀က္ရွိရင္ေတာင္ကံေကာင္း။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ႔ ရုံႀကီးတစ္ရုံထဲမွာ ရုံေသးေလးေတြ အခုႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိေတာ႔ အျခားကားေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ကိုလည္း တစ္ျပိဳင္နက္ျပေလ႔ရွိေတာ႔ ရုံတစ္ရုံမွာ လူအနည္းငယ္ပဲရွိတတ္တယ္။ အခုကေတာ႔ လူေတြ တစ္ဖြဲဖြဲ၀င္လာလိုက္တာ လွ်ံေတာင္က်ေတာ႔မယ္။ ပရိသတ္ကေတာ႔ ထင္ထားတဲ႔အတိုင္း တစ္၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္က ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြမ်ားတယ္။ Rated 14-A ဆိုေပမယ္႔လည္း အသက္ရွစ္ႏွစ္၊ ဆယ္ႏွစ္ေလးေတြလည္း ပါတယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာ ESL ေက်ာင္းလာတက္ပုံရတဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ကိုရီးယန္းေယာကၤ်ားေလးေတြနဲ႔ မိန္းကေလးေတြ အေယာက္အစိတ္ေလာက္ ထိုင္ေနတဲ႔ အတန္းနဲ႔ ေရွ႕တန္း၊ ေနာက္တန္းေတြမွာ ၀င္ထိုင္ၾကတယ္။
ရုပ္ရွင္မစခင္ အျခားရုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ preview ေတြအားလုံးကလည္း ကေလးကားေတြ။ ရုပ္ရွင္စေတာ႔ 3D မ်က္မွန္ကိုတပ္၊ ခုံကိုေက်ာမွီၿပီး စိတ္လႈပ္ရွားျခင္းမဲ႔စြာ ၾကည္႔ေနလိုက္တယ္။
သိပ္မၾကာပါဘူး…
ယာဥ္ပ်ံႀကီးထဲက cryo vault ထဲက cryo capsules ေတြ၊ ဆြဲငင္အားသုညမွာ လြင့္ေမ်ာေနတဲ႔ med tech. ေတြ၊ ေအာ္ပေရးရွင္းစင္တာထဲက ကြန္ျပဴတာခုံေတြ၊ ဘိုင္အိုဓာတ္ခြဲခန္းထဲမွာရွိတဲ႔ amniotic အရည္ထဲက လူနဲ႔အဲဒီလေပၚက လသားေတြရဲ႕ DNA ေတြကိုေပါင္းစပ္တီထြင္ထားတဲ႔ ကိုယ္ခႏၵာေတြ၊ အထူးသျဖင့္ Dr. Grace Augustin (Sigourney Weaver) နဲ႔ Colonel Miles Quaritch (Stephen Lang) တို႔ရဲ႕ အေတြ႕အႀကဳံရင့္က်က္ေနတဲ႔ သရုပ္ေဆာင္မႈေတြ၊ ေျပာင္ေျမာက္တဲ႔စကားေျပာေတြနဲ႔ ရုပ္ရွင္က ရုပ္လုံးၾကြလာတယ္။
ဒီရုပ္ရွင္ကားရဲ႕ Genre ဟာ Action/Adventure/Suspense/Thriller/Scifi/Fantasy လို႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ္႔ လူေတြရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ ဘ၀အေတြ႕အႀကဳံေတြေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ရုပ္ရွင္ရဲ႕genre အေပၚယူဆခ်က္ေတြဟာ ဆန္႔က်င္စြာကြဲျပားသြားၾကမွာေသခ်ာတယ္။ ၾကာၾကာဆက္ၾကည္႔ရင္ ကိုလိုနီစိတ္ဓာတ္ဆိုင္ရာ ခ်ယ္လွယ္အျမတ္ထုတ္မႈအပိုင္းေတြကိုပါ ထည္႔သြင္းထားတာကို ေတြ႕ျမင္လာႏိုင္တယ္။
အဲဒီအထဲမွာမွ ပန္ဒိုရာလေပၚက ရွိသမွ်အရာမွန္သမွ်ကို ခ်ယ္လွယ္ခြင့္ရထားတဲ႔ ပုဂၢလိကကုမၸဏီတစ္ခုရဲ႕ Resources Development Administration ေခါင္းေဆာင္Parker Selfridge ရဲ႕ စစခ်င္းေျပာလိုက္တဲ႔
“နယ္ခံေတြကို လွည္႔စားႏိုင္ဖို႔ သူတို႔လို ေနတတ္၊ စားတတ္၊ ေျပာတတ္၊ ဆိုတတ္ရမယ္…” ဆိုတဲ႔ စကား။
You’re supposed to be winning the hearts and minds of the natives. Isn’t that the whole point of your little puppet show? If you look like them, if you talk like them, they’ll trust you?
ဆိုတဲ႔ စကားလုံးေတြနဲ႔တင္.. anti-colonialism /anti-capitalism လႈံ႕ေဆာ္လိုက္တယ္၊ လမ္းခင္းလိုက္တယ္ဆိုတာ သိသာေနတယ္။
Isn’t that the whole point of your little puppet show? You walk like them, you talk like them. We build them a school, teach them English, but after how many years the relations with the indigenous are only getting worse.
မင္းရဲ႕မထိေရာက္တဲ႔ ရုပ္ေသးပြဲပဲ။ နယ္ခံေတြအတြက္ ေက်ာင္းေတြေဆာက္ေပးထားတယ္၊ အဂၤလိပ္စာသင္ေပးတယ္.. သူတို႔လိုေနထိုင္စားေသာက္တယ္၊ ဒါေတာင္မွ ဆက္ဆံေရးေတြအဆင္မေျပလာဘူး လို႔ Selfridge က စကားကို တင္လိုက္တယ္။
အဲဒီခ်ိန္မွာ “Yeah, well that tends to happen when you use machine guns on them”. လို႔ Dr. Grace Augustine က စကားကို ခ် လိုက္တယ္။
ပထမအခန္းမွာတင္.. သူတို႔ေတြရဲ႕ စကားအတင္အခ်ေတြကိုၾကည္႔လိုက္တာနဲ႔ ေနာက္ဆုံးလူျဖဴတစ္ေယာက္ေယာက္ကပဲ ေခါင္းေဆာင္လုပ္မယ္၊ နယ္ခံမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလုံးသားကို အႏိုင္ရမယ္၊ ၿပီးေတာ႔ နယ္ခံေတြကိုေခါင္းေဆာင္မႈျပဳၿပီး အျမတ္ထုတ္သမားေတြ (လူဆိုးေတြကို) ျပန္ၿပီး တိုက္ထုတ္ေတာ႔မယ္႔ရုပ္ရွင္ တစ္ခုျဖစ္မွာကို ႀကိဳျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ (အခ်ိဳ႕ေသာ ျမန္မာရုပ္ရွင္ကားေတြလို.. ျမိဳ႕သားကအၿမဲ ပညာတတ္၊ ရုပ္ေခ်ာ၊ စိတ္သေဘာေကာင္း၊ သူေတာ္ေကာင္းျဖစ္ၿပီး နယ္ကမိန္းကေလးရဲ႕ ႏွလုံးသားကိုေကာ၊ မိသားစု၊ တစ္ရြာလုံးရဲ႕ခ်စ္ခင္မႈေတြကို ရၿပီး၊ မိန္းကေလးကို တစ္ဖက္သတ္ႀကိဳက္ေနရွာတဲ႔ နယ္သားေလးကပါ ေလးစားၿပီး အခ်စ္ကိုစေတးေပးလိုက္ရတဲ႔ ရုပ္ရွင္ဆန္ဆန္မ်ိဳးသရပ္ေဖာ္ထားမယ္ဆိုတာ ျမင္ႏိုင္ပါတယ္)
