♫ ♥●••·˙ထြက္ရွိၿပီးေသာ စာအုပ္အခ်ိဳ႕˙·••●♥♫
မိုင္တိုင္၂၀
20.jpg
ၾကယ္စင္ဆယ္႔တစ္
11.jpg
လမင္းရိႈက္သံ
 moon1.jpg
ဆုံမွတ္
11.jpg
မိေတာ
mitaw2.jpg
moon2.jpg သက္တံ ၁၀စင္း
rainbow.jpg
ကႀကိဳးႏွစ္ဆယ္႔တစ္
21.JPG
yellowflowersfront.jpg မိေတာ
mitaw2.jpg
moon2.jpg
စာအုပ္မ်ားကို အြန္လိုင္းမွ ၀ယ္ယူလိုလွ်င္..

♫♥●••·˙က်မစာေရးသူသည္... ျဖစ္ရပ္မွန္၊ စိတ္ကူးယဥ္၊ မွ်ေ၀ခံစားမႈ မ်ားႏွင့္... ေကာင္းကင္ၾကယ္အေၾကာင္းမ်ားလည္း ေရးပါတယ္ရွင္..˙·••●♥♫

♫♥●••·˙My story telling is reshaped by your attentive imagination˙·••●♥♫

July 29, 2008

သီေရတာနံပါတ္ ၁၄၁၅ (၂)

Filed under: ၀တၳဳ (Novels) — မေလး @ 12:21 am

 E-mail Print

 got this pic from google images.

ေအာ္၀ဲလ္ရဲ႕ ဆင္ပစ္ၿခင္း စာစုေလးကို အတန္းသားေတြနဲ႔ ေ၀မွ်ရန္ သင့္၊ မသင္႔ ကၽြန္ေတာ္ အႀကီးအက်ယ္စဥ္းစားခန္း၀င္ၿပီး ေနာက္ဆုံးေ၀မွ်ရန္ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ အမွန္ေတာ့ ေအာ္၀ဲလ္၏ စာမ်ားကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဖတ္ရႈၿပီးသား ၿဖစ္သည္။ သူ၏ Animal Farm က လူေတြပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစားေနတာလဲ ႀကာခဲ႔ၿပီ။ ဆင္ပစ္ၿခင္းကိုဖတ္အၿပီး ကၽြန္ေတာ္နွင့္ ကၽြန္ေတာ့လူမ်ိဳးုအေပၚမွာထားမည့္ အတန္းသားေတြ၏ အၿမင္ေတြ၊ အေတြးေတြကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုသည္။ အၿမင္သည္ အၿမင္သာၿဖစ္သည္။ ဆိုးသည္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ေကာင္းသည္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ကၽြန္ေတာ္သိလုိသည္။

ထိုေန႔က တစ္တန္းလုံး ထူးထူးၿခားၿခားၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမြးဖြားႀကီးၿပင္းခဲ႔ရာ တိုင္းၿပည္အေႀကာင္းၿဖစ္လို႔ လဲ သူတို႔ပိုလို႔စိတ္၀င္စားေနႀကသည္။ စိတ္၀င္တစားဖတ္ေနေသာ အတန္းသားေတြ၏မ်က္နွာကို တိတ္တဆိတ္ေလ႔လာေနမိ သည္။ သီယာကေတာ့ သူ႔စားပြဲမွာ ထိုင္ရင္း စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ေနသည္။
“မင္းတို႔တစ္မ်ိဳးသားလုံးကို ေစာ္ကားခံထိတယ္လို႔ “မင္း” မခံစားရဘူးလား”
ေဘးနားက အာမခံရုံးမွ အရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း အမ်ိဳးသမီးက ခပ္တိုးတိုးလွမ္းေမးသည္။
“ခံစားရတာေပါ့၊ သိပ္ခံစားရတယ္”


စာစုေလးကို မိနစ္၂၀ေလာက္အတြင္းမွာ သူတို႔ဖတ္ၿပီးသြားႀကသည္။ ေဆြးေႏြးပဲြေပါင္း မ်ားစြာထဲတြင္ သည္ေဆြးေႏြးပြဲက အထူးၿခားဆုံးၿဖစ္သည္။ေတာ္ရုံေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ လွပ ေတာက္ေၿပာင္တဲ႔၊ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕တဲ႔၊ အထက္တန္းစား စကားလုံးေတြနဲ႔ အေလ်ာ႔အတင္း ေစာင္းႀကိဳးညွင္းသကဲ႔သို႔၊ ေၿပာတတ္၊ ဆိုတတ္၊ ေထာက္တတ္၊ ဖြင့္တတ္၊ ပိတ္တတ္တဲ႔ Mid-Career Generation X ေတြ၊ ထိုေန႔က ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ၿခင္း ၀တ္ရုံေတြ ကြာက်ခဲ႔ႀကသည္။

“ဒီရြာေလးရဲ႕ ေသနတ္ကိုင္ထားတဲ႔ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ လမ္းလဲြသြားတာကို ဘာမွ အက်ယ္တ၀င့္ေၿပာေနစရာ မလိုပါဘူး။ ေသနတ္ကိုင္ၿပီးထြက္လာတာ တစ္ကယ္ေတာ့ သူ႔အမွားပဲ”

“ေသနတ္မကိုင္ဘဲ အေၿခအေနကို ေလ႔လာရုံသက္သက္ ထြက္လာေတာ့ေကာ ဘာၿဖစ္မွာမို႔လို႔လဲ”

“ရြာသားေတြက ေသနတ္ၿမင္တာနဲ႔ ဆင္သားပဲၿမင္ေတာ့မွာေပါ႔။ သူတို႔ မိသားစုေတြ ငတ္ေနႀကတာကိုလဲ ထည့္စဥ္းစားႀကဦးေလ”
သူ႔ရဲ႕ ဘိုးဘြားေတြကို အဂၤလိပ္ေတြက ကူလီလို႔ ေခၚလို႔ နာေနတဲ႔ ရဲအရာရွိေပါက္စက ၀င္ေထာက္သည္။

“အာဏာရွိတာနဲ႔ လႊမ္းမိုးႀကီးစိုးနုိင္တာနဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ ေခါင္းေဆာင္လို႔ထင္လိုက္တာ သူမွားသြားတယ္။ ဆင္ေလးကို မသတ္ခ်င္ေပ မယ့္ ရြာသားေတြရဲ႕ တြန္းအားေႀကာင့္ရယ္၊ သူ႔ကိုရြာသားေတြ နဲနဲမ်ား ခင္မင္လာမလားဆိုတဲ႔ အေတြးေႀကာင့္ရယ္ ဆင္ကို သတ္လိုက္တယ္ထင္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဆင္နင္းခံရတဲ႔ ကူလီေနရာမွာ အဂၤလိပ္ကေလးမေလး တစ္ေယာက္ၿဖစ္ေနမယ္ဆုိရင္ေကာ ဆိုတဲ႔ အေတြးလဲ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတယ္” ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ေအးေအးပဲ ေၿပာလိုက္သည္။

“ဒီလူေရးထားတာ အပိုေတြပါ။ ကိုယ့္အၿပစ္ကိို၊ ကိုယ္ေပ်ာ႔ညံ႔တာကို၊ ဒီဆင္ေလးဟာ ရြာသားေတြအတြက္ အလုပ္လုပ္ေပးေနတဲ႔ ဆင္ေလးဆိုတာကို္၊ သတ္စရာမလို္ေႀကာင္း ရြာသားေတြ နားလည္ေအာင္ ရွင္းၿပနိုင္မႈ အရည္အခ်င္းမရွိတဲ႔၊ ခပ္ညံ့ညံ့ၿဗိတိသွ် စစ္ဗိုလ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ မိမိကိုယ္ကို အရွက္ခြဲမိလုိက္ၿခင္းဘဲ”
“ႀကည့္ပါဦး နယ္ခ်ဲ႕ေတြက နယ္ခံေတြကို ၀ါးႀကိမ္လုံးနဲ႔ တင္ပါးကိုရိုက္မွေတာ့ သူလာရင္ ရြာသားေတြက တံေတြးမေထြးလို႔ ဘာလုပ္ရမွာလဲ”
ရုပ္ရည္အလြန္သန္႔ၿပန္႔တဲ႔ မ်က္လုံးၿပာၿပာ ရွာလိမ္းဆိုသူ အိုင္းရစ္မေလးက ၀တၳဳထဲက အဂၤလိပ္စစ္ဗိုလ္ကို ၿပင္းထန္တဲ႔ စကားလုံး ေတြနဲ႔ ေ၀ဖန္လိုက္သည္။ တစ္ခန္းလုံး လႈပ္လႈပ္ရြရြၿဖစ္သြားသည္။ သီေရတာ ညာဖက္ အေပၚေထာင့္မွာ အၿမဲထိုင္ေနက် ဆက္သြယ္ေရးရုံးက စာရင္းကိုင္ အဂၤလိပ္မေလးက ေခါင္းငု႔ံထားသည္။

“ဟာ..ရွာလိမ္း သိပ္သတၱိရွိတယ္ေနာ္”
ကၽြန္ေတာ့ေဘးမွာ ထိုင္ေနတဲ႔ လန္ဂါရာေကာလိပ္ marketing assistant ၿဖစ္သူ ဂ်ပန္မေလးက ခပ္တိုးတိုးလာေၿပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ႀကားထဲက မ်က္နွာအရမ္းပူေနသည္။

“ေရးထားတဲ႔ အသုံးအနႈန္းေတြကိုလဲ ႀကည့္ပါဦး။ လူ၀ါေတြတဲ႔။ ၁၉၃၀ ပတ္၀န္းက်င္က အသုံးအနႈန္းေတြမို႔ ေတာ္ေတာ့တယ္။ ခုေခတ္မွာ ဒါမိ်ဳးလာသုံးလို႔ကေတာ့ ဘယ္ရမလဲ” လူ၀င္မႈႀကီးႀကပ္ေရးမွ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးက ေၿပာသည္။

“ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တစ္ခါမွ လူ၀ါလို႔မထင္ဘူး။ လူညိဳလို႔ပဲထင္တယ္။ ေအာ္၀ဲလ္က လူ၀ါဆိုေတာ့ အံ႔ႀသသြားမိေသး တယ္။ ေနာက္မွသတိရတယ္္။ ေမာ္လၿမိဳင္ဆိုေတာ့ အဲဒီအရပ္ကလူေတြက လူ၀ါေတြေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လူညိဳပါပဲ။ ဘယ္လိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ခင္ဗ်ားတို႔မ်က္စိထဲမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အာရွတိုက္သားေတြကို တစ္ပုံစံထဲ တစ္ေရာင္ထဲလို႔ၿမင္တာ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ခင္ဗ်ားတို႔ အၿဖဴေတြအားလုံးကို တစ္ပုံစံထဲ တစ္ေရာင္ထဲပဲၿမင္တယ္” ႀကိဳးစားၿပီး ရယ္စရာ ေၿပာလိုက္ေပမယ့္ မည္သူမွ် မရယ္ႀက။

“ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒါ သက္သက္ အာဏာၿပတာလို႔ထင္တယ္။ မင္းတို႔ နားေထာင္ရင္ေထာင္ မေထာင္ရင္ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္မယ္ဆို တဲ႔ သေဘာပဲ” စိတ္တိုေနပုံရသည့္ ေဟာင္ေကာင္ဇာတိ တရုပ္အမ်ိဳးသားတစ္ဦးက ၀င္ေထာက္သည္။
“ေအာ္၀ဲလ္ဟာ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ကုိ အလြန္မုန္းတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ကလဲ မတြန္းလွန္ မကန္႔ကြက္နိုင္ဘူး။ ၿမန္မာၿပည္မွာေနရတာလဲ မေပ်ာ္ဘူး …..” အစခ်ီတဲ႔ အပိတ္ မွတ္ခ်က္ေတြကို သူမက ထိန္းၿပီး ေၿပာသြားသည္။

ထိုေန႔က သီေရတာထဲမွာ အိုင္းရစ္ေတြနဲ႔ အဂၤလိပ္ေတြႀကားက မသိမသာ တင္းမာမႈကို ကၽြန္ေတာ္ ခံစားေနခဲ႔ရသည္။

Friday, 25 May 2007 00:26

ဆက္ရန္……

ပထမပိုင္းသို႕…

2 Comments »

  1. ဟာ.. တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ က်ေနာ္လည္း အဲဒီ “Shooting an Elephant” by George Orwell ကို ဒီကုိေရာက္ ျပီးမွ ေက်ာင္းတခုမွာ သင္ရဖူးတယ္ဗ်။ ျမန္မာျပည္မွာေနတုန္းက မဖတ္ဖူးပါဘူး။ ေမာ္လျမိဳင္ဖက္မွာ သစ္ေတာဌာနက ဆင္ တေကာင္ဟာ မုန္ယိုျပီးေတာ့ လူေတြကို နင္းသတ္ေနတယ္ လို႕သတင္းရတယ္။ ရဲအရာရွိ ( စာေရးသူ ) က ဒီဆင္ကိုသတ္ရင္ အမွဳ ရင္ဆိုင္ရမယ္ ဆိုတာသိလ်က္သားနဲ႕ ဆင္သား စားခ်င္ေနၾကတဲ့၊ မ်က္ႏွာျဖဴ ရဲအရာရွိကို ကိုယ့္ထက္ အမ်ိဳးအႏြယ္ ျမင့္ျမတ္ သူလို႕ ေခါင္းေမာ့ ၾကည့္ေနၾကတဲ့ အကၤ်ီမပါ၊ ( ဖိနပ္မစီး ? ) လူဝါရြာသားေတြ ေရွ႕မွာ သိကၡာက်မခံခ်င္တာနဲ႕ ( တနည္း ) တဦးခ်င္း ႏံုခ်ာလွတယ္လို႕ ထင္ရေပမဲ့ စုစုေပါင္းလိုက္ရင္ အင္အားၾကီးလွတဲ့ လူအုပ္ၾကီးရဲ႕ဆႏၵကို မလြန္ဆန္ႏိုင္တာနဲ႕ ဆင္ကို သတ္ပစ္လိုက္ ရေတာ့တယ္လို႕ ေရးထားတာထင္တယ္။ ဟုတ္ခ်င္မွလည္းဟုတ္မယ္။ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ( က်ေနာ္က အဲဒီ လူဝါအုပ္ၾကီးရဲ႕ ဆႏၵကို ေသနတ္ကိုင္ထားတဲ့လူက အရွံဳးေပးလိုက္ရတဲ့ psychology ေလးကိုေတာ့ မွတ္မိေနေသးတယ္။ )

    က်ေနာ့္ဆရာမကလည္း က်ေနာ့္ကို္ ျမန္မာမွန္းသိတဲ့ (ေဒၚစုကိုလည္း ေလးစားတဲ့)သူပါ။ မွတ္မွတ္ရရ ေက်ာင္းသားတေယာက္က အဲဒီတုန္းက ျမန္မာေတြကို ignorant people လို႕ သံုးလို႕ “innocent or content or peaceful people” လို႕ တခုခုျပင္သံုးေပးပါ။ အဲဒါ Aye (က်ေနာ့္ first name) တို႕လူမ်ိဳး၊ Aye တို႕ လူမ်ိဳးက မညံ့ဘူး။ သူတို႕က ဘဝကို ေက်နပ္ ေရာင့္ရဲစြာ ျဖတ္သန္းတတ္တာသာ ျဖစ္တယ္” လို႕ ျပင္ေပးဖူးပါတယ္။

    ဒီ post နဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ကေတာ့ ဒါေလးကို ေနာက္ဆံုး happy ending နဲ႕ ဝတၳဳရွည္တပုဒ္ ေရးပါလို႕ ( ေျမွာက္ေပးတာ မဟုတ္ပါ ) တကယ္ အေလးအနက္ တိုက္တြန္း ခ်င္ပါတယ္။ ဒီဝတၳဳမွာ သူတို႕ အေနာက္က ခ်စ္စရာ/ ေလးစားစရာ norms ေတြနဲ႕ က်ေနာ္တို႕ အေရွ႕ဖက္က လွပတဲ့ norms ေတြကို ေရာစပ္၊ ယွက္ျခယ္ျပဖို႕ အခြင့္ေကာင္း ရႏိုင္ျပီး “စာဖတ္ပရိတ္သတ္” အတြက္လည္း မုခ် အက်ိဳးမ်ားေစလိမ့္မွာပါ မေလး..။ ( အင္း.. နည္းနည္း ရွည္သြားျပီ။ ေတာ္ဦးမွ း))

    Comment by ျပည္ေကာင္းေအာင္ — June 25, 2011 @ 6:50 pm

  2. I like this story.

    Comment by mying tiain-kyaw — November 14, 2012 @ 12:23 am

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL

Leave a comment

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-Share Alike 2.5 Canada License.

က်မစာေလးေတြကို အခ်ိန္ေပးလာေရာက္ဖတ္ရႈေသာ သူမ်ားအားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...လို႔ ေျပာၾကားလိုပါတယ္ရွင္။

♫ ♥●••·˙My story telling is reshaped by your attentive imagination˙·••●♥♫
သည္စာမ်က္နွာေပၚတြင္ရွိေသာ ... ဖန္တီးထားေသာ စာေပ၊ ေဆာင္းပါး စေသာ အနုပညာနွင္႕ ပတ္သက္ေသာစာမ်ား၊ က်မကိုယ္တိုင္ဆြဲေသာ မေတာက္တေခါက္ပန္းခ်ီမ်ား၊ ဓာတ္ပုံမ်ားကို အျခားေနရာတြင္ ကူးယူေဖာ္ျပသည္႔အခါတြင္ အိမ့္ခ်မ္းေျမ့အမည္ႏွင့္ ဆိုက္အမည္ကို "ျမင္သာထင္ရွားေသာေနရာတြင္" ေဖာ္ျပေပးပါရန္ ေလးစားစြာျဖင္႕ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္ရွင္။

♥♥ ...... ♥♥

တစ္ခ်ိန္တုန္းက အမွတ္တယေလးေတြ....

myfeet4.gif

♥♥ ...... ♥♥

myfeet5.gif

---------------