တိတ္ဆိတ္ေနက် ေနရာေလးတစ္ခုက ရုတ္တရက္ စကားသံေတြ၊ ဖုန္းျမည္သံေတြ၊ ျငင္းခုံသံေတြနဲ႕ ဆူညံသြားသည္။ ဖိနပ္သံေတြ တရွပ္ရွပ္နဲ႕အတူ စကတ္တို၊ စကတ္ရွည္၊ ေဘာင္းဘီရွည္ေတြ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္နွင္႔ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးက ပ်ားအုံကို တုတ္နွင္႔ထိုးလိုက္သလို ျဖစ္ေနသည္္။ အျမဲတမ္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္းထားတတ္တဲ႔ စားပြဲတစ္ခုေပၚမွာလဲ သတင္းစာေတြ၊ ရုံးထုတ္စာရြက္ေတြ အပုံလိုက္ ေရာက္လာသည္။
“သိပ္လဲ စိတ္မပူၾကပါနဲ႕ ငါတို႔ရဲ႕ အဆုပ္ေတြက မကၠဆီကိုက အဆုပ္ေတြထက္ ပိုအားေကာင္းပါတယ္”
“အင္း ေလပိုသန္႔ေတာ႔ ငါတို႔အဆုပ္ေတြ ပိုအားေကာင္းတယ္ ထင္ရေပမယ္႔ Nova Scotia မွာ case ေလးခု BC မွာ case၂ခု၊ စုစုေပါင္း ေကစ္ေျခာက္ခု ျဖစ္ေနျပီ။ ေနာက္ဘယ္ေလာက္ ထပ္တိုးလာမယ္မသိဘူး”
“ကေနဒါမွာ လူေပါင္း သန္းသုံးဆယ္႔သုံးသန္းမွာမွ ေကစ္ေျခာက္ခုထဲက မဆိုးပါဘူး”
“ဒါေပမယ္႔ အရမ္းျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ပ်ံ႕ေနတယ္”
“အျမဲတမ္း ပ်ားပန္းခတ္ေနတဲ႔ မကၠဆီကိုျမိဳ႕က လမ္းမေတြလဲ တေစၦေျခာက္ထားသလို တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနတယ္တဲ႕”
“ဘယ္သူေျပာတာလဲ”
“မကၠဆီကိုေရာက္ေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဒီမနက္ပဲ ဖုန္းဆက္လာတာ”
“မကၠဆီကိုလဲ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ၊ ဟိုတစ္ေလာကပဲ ဂိုဏ္းကိစၥေတြနဲ႕ လူသုံးေထာင္ေသတယ္၊ ခု ၀က္တုပ္ေကြးနဲ႕ လူေတြထပ္ေသျပန္ျပီ”
“သူတို႔ရဲ႕ေလေတြက မသန္႔ေတာ႔ အဆုပ္ေတြကလဲ အားမေကာင္းေတာ႔ဘူးထင္တယ္”
“အခုလဲ သတင္းငွာနေတြကလဲ ဖုန္းေတြ တဂြမ္ဂြမ္ဆက္ေနျပီ”
“အဲဒါေတြေတာ႔ သတင္းငွာနေတြရဲ႕ ေမးခြန္းေတြကို ကိုင္တဲ႔ ငွာန တာ၀န္ယူပေစေတာ႔”
“အဲဒါထားလိုက္ပါဦး၊ အခု ဆရာ၀န္ေတြကဘယ္ sample ကို ဘယ္လိုယူရမလဲ မသိဘူးျဖစ္ေနတယ္၊ nose culture လား throat culture လား”
“Pathologists ေတြ အေရးေပၚ အစည္းေ၀းက ထုတ္လိုက္တဲ႔ ေလာေလာဆယ္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြေကာ…”
“Swine virus က Influenza A Virus နဲ႕ တူတူပဲမဟုတ္ဘူးလား”
“strain အသစ္လို႔ဆိုေနၾကတယ္၊ Influenza A/H1N1 ရဲ႕အခြဲဆို”
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
ခုတေလာတစ္ကယ္ကို ေရာဂါထၿပီး ေႏြဦးနဲ႔ပတ္သက္တာေတြခ်ည္းပဲေရးေနမိတာ ဒီနွစ္ေဆာင္းက အရင္နွစ္ေတြထက္ ပိုျပီးၾကမ္းတမ္းေနခဲ႔လို႔ပါပဲ။ အခု တင္မယ္႔ပုံေတြကို ေဆာင္းရာသီၾကမ္းၾကမ္းကို ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးတဲ႕ သူမ်ားကေတာ႔ နားလည္ပါလိမ္႔မယ္။ ကယ္လီဖိုးနီးယားလို၊ စကၤာပူလို၊ မေလးရွားလို၊ ျမန္မာျပည္လို လွပတဲ႔ ေနေရာင္ျခည္နဲ႕ နီးစပ္သူေတြကေတာ႕ ဒီပုံေတြ အိ္မ္႔ခ်မ္းေျမ႕ ဘာေၾကာင္႔တင္လဲကို နားလည္မယ္ေတာ႔ မထင္ဘူး သာမန္ေနသာတဲ႔ ထူးမျခားနား ေန႕တစ္ေန႕ပဲေလလို႕ ေကာက္ခ်က္ခ်မိမယ္ထင္ပါတယ္။
ရွားရွားပါးပါးေနေရာင္ေႏြးေႏြးက အျပင္မွာေတာက္လက္ေနတဲ႔ ေန႕လည္ခင္းတစ္ခုမွာ၊ ရုံးထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ေဒါက္ျမင္႔ေတြခၽြတ္ လမ္းေလွ်ာက္ဖိနပ္ေတြေျပာင္းစီးျပီး ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားၾကတယ္။ က်မလဲ အလုပ္လုပ္ရင္း က်န္ေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို “ဗီတာမင္ ဒီ” သြားထုတ္လိုက္ဦးမယ္လို႔ ေျပာျပီး ကင္မရာကိုကိုင္လို႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ႕တယ္။ ဒီနွစ္ေဆာင္းက အရင္နွစ္ေတြကထက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကမ္းတယ္။ ၿခံထဲက က်မရဲ႕ အုန္းပင္ပု နွစ္ပင္လုံးေသသြားျပီး က်န္တဲ႔အပင္ေတြလဲ ေတာ္ေတာ္ပ်က္စီးသြားတယ္။ လူေတြလဲ အရမ္းဖ်ားနာတာျပီး တေရွာင္ေရွာင္ ျဖစ္ေနၾကေတာ႔ အကုန္လုံးက ဒီေဆာင္းကို ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္ေနၾကျပီ။ ခုလိုေနေရာင္ထြက္လာေတာ႔ ေဆာင္းရာသီမွာ အိပ္ေမာက်ျပီး နိုးထလာတဲ႔ ဂရစ္ဇလီ၀က္၀ံ grizzly black bear ေတြလို အလွ်ိဳအလွ်ိဳ ေနေရာင္ေအာက္ကို ထြက္လာၾကတယ္။
ဒီကိုေရာက္ခါစကတုန္းက ေနေရာင္ေတာက္လက္တဲ႕ေန႕ေတြဆိုရင္ ဒီမွာေရာက္နွင္႔ျပီး ျမန္မာေတြအပါအ၀င္ အကုန္လုံးက “Oh… what a beautiful day!” တို႕ “သိပ္ကိုသာယာတဲ႔ေန႔ပဲေနာ္.”. တို႔ေျပာရင္ သူတို႕ဘာကိုဆိုလိုေနမွန္း မသိခဲ႔ဘူး။ အထူးသျဖင္႔ ျမန္မာေတြေျပာရင္ စိတ္ထဲကေန.. “ဟြန္း ..သိပ္ပိုျပီး သိပ္ကို ဗိုလ္ဆန္ခ်င္ၾကတာပါပဲလား” ဆိုျပီး ေတြးခဲ႔မိတယ္။ အခုေတာ႔ ေကာင္းကင္ျပာၾကီးရဲ႕တန္ဖိုး၊ ေကာင္းကင္ျပာၾကီးမွာ တိမ္ျဖဴေတြအဆုပ္လိုက္ေရြ႕ေနတဲ႔ တန္ဘိုး၊ ေနေရာင္က ကိုယ္႔အသားေပၚထိေနတဲ႔တန္ဖိုး၊ ေလေျပေႏြးေႏြးေလးေတြ ဆံပင္ထဲတိုး၀င္သြားတဲ႔တန္ဘိုး၊ ေကာ္ဖီဆိုင္အျပင္ဘက္ကခုံမွာ ေနေရာင္ခံရင္း မိုကာပူပူေလးေသာက္ရတဲ႔တန္ဘိုးေတြကို နားလည္လာခဲ႔ျပီ။ ဒါေတာင္ ဗင္ကူးဗားျမိဳ႕ဟာ ကေနဒါမွာ ရာသီဥတုအေကာင္းဆုံး (စနိုးက်တာအနည္းဆုံး၊ အေအးအေပါ႕ဆုံး) လို႔ ဆိုလို႔ရတဲ႔ ျမိဳ႕ပါပဲ။ က်န္တဲ႔ျမိဳ႕ေတြဆို စဥ္းစားသာၾကည္႔ၾကပါေတာ႔။ ကေနဒါအေရွ႕ပိုင္းျမိဳ႕အခ်ိဳ႕ကေတာ႕ အပူအေအးျပင္းထန္တယ္၊ ေႏြဆိုလဲ ဗင္ကူးဗားထက္ ပိုပူတယ္လို႔ သိရပါတယ္။
ဒီလိုေန႔ေတြဆို လူေတြက ေန႔လည္စာကို စိမ္ေျပနေျပမစားေတာ႔ဘဲ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္စားျပီး လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ဖို႕ကို ပိုအားသန္ၾကတယ္။ က်မ ျမိဳ႕ျပကို သိပ္မနွစ္သက္ေတာ႔ ရုံးေတြၾကားမွာ ေဖာက္ထားတဲ႔ ေတာလမ္းေလးအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ဖုိ႔ ရုံးေဘးေပါက္ကေန ေအာက္ဆင္းလာျပီး ေႏြဦးမွတ္တမ္း လိုက္တင္မိေတာ႔တာပါပဲ။
အေပၚကပုံကေတာ႕ ရုံးမွာေဆးလိပ္ေသာက္တတ္သူေတြအတြက္ ရုံးေဘးမွာေဆာက္ထားေပးတဲ႔ တဲေလးပါ။ အဲဒီနားကျဖတ္သြားရင္ ေဆးလိပ္နံ႕ေတြ လိႈင္ထေနတာပါပဲ။ တဲေလးေဘးမွာေတာ႔ ခရုိးကပ္စ္နဲ႕ ဒက္ဖုိေဒး ပန္းေလးေတြ ပြင္႔ေနျပီ။ Japanese Maple ကေတာ႔ အဖုူးနီနီေလးေတြ စထြက္ေနပါျပီ။ တဲေလးပတ္ပတ္လည္က ထင္းရႈးပင္ေတြကေတာ႔ တစ္နွစ္ပတ္လုံး အခုလိုပဲအျမဲစိမ္းစိုေနတာပါပဲ။ ျမင္ေနရတဲ႕ကားကေတာ႔ တရားမ၀င္ရပ္ထားတာ.. အဲဒီနားတစ္၀ိုက္မွာက ရုံးကားေတြပဲရပ္ရတာကို တစ္ေယာက္ေယာက္ လူလည္က်ျပီး ခိုးရပ္ထားတာပဲျဖစ္မယ္။ အဲဒီတဲေလးထဲမွာ ေန႕လည္ဆို ရုံးထဲက အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္လဲ တစ္ခါတစ္ခါ တေယာတီးရင္း ထိုင္ေနတတ္တယ္။
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
ဒီေန႔ ..၂၂ရက္ေန႔
ေလေျပေတြ သင္းပ်ံ႕တဲ႔ေန႕
ခ်ယ္ရီပြင္႔ေတြ ေျမျပင္ေပၚမွာ ပန္းေရာင္သန္းေနတဲ႔ေန႔ …
ေႏြဦးရာသီမို႔ ပရစ္ဖူးေတြထြက္စ သစ္ပင္ၾကီးငယ္ေတြေပၚမွာ
ငွက္ကေလးေတြ ေတးသီလာၾကတယ္….
Coyote ေတြ ျခဳံၾကားထဲက တိုးထြက္လာတယ္။
ျမက္ခင္းေတြေပၚမွာ Canadian geese ေတြ …..
ေရကန္စပ္ ေက်ာက္တုံးေတြေပၚမွာ လိပ္ကေလးေတြ….
ေကာက္ရိုးမွ်င္ေတြၾကားမွာ အေရာင္ရင္႔ရင္႔ Beaver ေလးေတြ…
ေနစာကို အေျပးအလႊားလႈံလာၾကတယ္။
ကမၻာၾကီးရဲ႕ အလွကို ခံစားဖို႔
ျမင္႔ျမတ္တဲ႕ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို ေက်းဇူးတင္ဖို႔
လတစ္လရဲ႕ ၂၂ ရက္ေန႔မွာ…
ငွက္ကေလးအခ်ိဳ႕နဲ႕အတူ
ဘဲငန္းေလးအခ်ိဳ႕နဲ႕အတူ
ၾကက္၀ါေလးတစ္ေကာင္နဲ႕အတူ
ခေရေစ႕ေလးတစ္ေစ႔နဲ႕အတူ
ၾကာပန္းေလးတစ္ပြင္႕နဲ႕အတူ
ကုိယ္လဲ… ေမြးဖြားလာခဲ႔တယ္။
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
အားလုံးေမွ်ာ္လင္႔ေနၾကတဲ႕ သံလြင္အိပ္မက္ အတြဲ၃၊ အမွတ္၂ ထြက္ပါျပီ။
ေဆာင္းပါးမ်ား၊ အက္ေဆးမ်ား၊ ၀တၳဳတို၊ ကာတြန္း၊ ကဗ်ာ၊ အူနာေစမည္႔ေဗဒင္က႑မွ အစ.. ပါေမာကၡေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္နွင္႔ ေတြ႔ဆုံစကားေျပာထားတာေတြအျပင္ “ျမန္မာဘေလာဂ့္ေတြၾကား ေမွးမိွန္ေနတဲ့အခြင့္အလမ္းမ်ား” စတဲ႕ စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေဆာင္းပါးမ်ားကိုလဲ ေဖာ္ျပထားပါတယ္ရွင္…။
ေအာက္က ပန္းခ်ီေလးနဲ႔ကေတာ႔ က်မေရးထားတဲ႔ ၀တၳဳတိုေလးျဖစ္ပါတယ္။
အိမ္ေရွ႕တံခါးကို ေသာ႔ဖြင္႔ျပီး ေဇာ္ရွိန္း အိမ္ထဲ၀င္လိုက္ေတာ႔ ညေန ေျခာက္နာရီထိုးလုျပီ။ အိမ္ခန္းထဲသို႔၀င္ အက်ၤီ အ၀တ္အစားမ်ားကိုလဲျပီး ကြန္ျပဴတာခလုတ္ကို ဖြင္႔လိုက္သည္။ ျပီးေတာ႔ ဂ်ီေတာ႔ခ္ထဲကို ၀င္ထားလိုက္ျပီး အိမ္ေရွ႕ခန္းကို ေဇာ္ရွိန္း ျပန္ထြက္လာခဲ႔သည္။ အိမ္ေရွ႕ခန္းက အေတာ္အတန္ က်ယ္၀န္းျပီး မီးဖိုႏွင္႔ပါ တြဲေနသည္။ မေန႔ကတည္း ကခ်က္ထားေသာ ၾကက္သားနွင္႕အာလူးဟင္းက်န္အိုးကို ေရခဲေသတၱာထဲမွထုတ္ျပီး မီးဖိုေပၚသို႔ တင္ေႏႊးထားလိုက္သည္။ ထမင္းၾကမ္းကိုေတာ႔ ပန္းကန္ထဲထည္႔ၿပီး မိုက္ခရိုေ၀ဖ္ထဲ နွစ္မိနစ္ခန္႔ ထည္႔ေႏႊးထားလိုက္သည္။ ေဇာ္ရွိန္း ငွားထားေသာ တစ္ေယာက္အိပ္ အိမ္ခန္းက ေရ၊ မီး၊ တယ္လီဖုန္း၊ အင္တာနက္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ဖိုး အကုန္အျပီးအစီးမွ တစ္လကို ေဒၚလာ ငါးရာ႔ငါးဆယ္ေပးရသည္။ သည္ျမိဳ႕က ဆင္ေျခဖုံးရပ္ကြက္အခ်ိဳ႕မွာ ေဇာ္ရွိန္းတို႔လို အိမ္ရွင္မ်ားက အိမ္အၾကီးၾကီးေတြကို ေဆာက္သည္႔ အခါ လူငွားမ်ားကို တင္ရန္အတြက္ ေရခ်ိဳးခန္း၊ မီးဖိုမ်ားပါထည္႔ျပီး အခန္းပိုမ်ားပါ တြဲျပီးေဆာက္ေလ႔ ရွိၾကသည္။ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ အိမ္ခန္းမ်ားကို တစ္လေဒၚလာ ရွစ္ရာခန္႕ယူျပီး၊ တစ္ေယာက္ခန္းမ်ားကို ေဒၚလာငါးရာခန္႕ယူေလ႕ရွိသည္။ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ တိုက္ခန္းငွားေနမည္ဆိုပါက၊ တစ္ေယာက္အိပ္ တိုက္ခန္းတစ္ခုကိုပင္ ေရမီး၊ တယ္လီဖုန္း မပါဘဲႏွင္႔ပင္ ေဒၚလာ ခုႏွစ္ရာခန္႔ ေပးရမည္ျဖစ္၍ သည္လိုအိမ္မ်ိဳးက သည္လိုအခန္းမ်ိဳးမွာပဲ ေဇာ္ရွိန္း အခန္းငွားေနလိုက္သည္။
ေဇာ္ရွိန္း ထမင္းဟင္းမ်ားကိုေႏႊးအျပီး ပန္းကန္ထဲတြင္ ပုံလိုက္ကာ ထမင္းစားပြဲေသးေသးေလးတြင္ ထိုင္မစားေတာ႔ဘဲ ကြန္ျပဴတာေရွ႕သို႔ ပန္းကန္ကိုယူကာ ထြက္လာခဲ႔သည္။ ဂ်ီေတာ႔ခ္ကို တစ္ခ်က္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူမ ေရာက္မလာေသး။ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ဆီျပန္ဟင္းက်န္နွင္႔ ထမင္းတစ္လုပ္စားလိုက္၊ ေကာင္းႏိုးရာရာ ဆိုက္ဒ္မ်ားမွ သတင္းမ်ား၊ ဘေလာ႔ဂ္မ်ားကို ဖတ္လိုက္ႏွင္႔ သူမကို ေမွ်ာ္ေနမိသည္။
“ကိုကို”
စပီကာမွ တြမ္ ဆိုသည္႔ အသံကေလးႏွင္႔အတူ ဖန္သားျပင္ေပၚမွာ သူမ အမည္ေဘးက မီးေလး လင္းလာသည္။ ေဇာ္ရွိန္း ရင္ထဲမွာ ေႏြးေထြးသြားသည္။
“ေမွ်ာ္လိုက္ရတာ လမင္းရယ္”
………
………
ဆက္ဖတ္ခ်င္ၾကတယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ဒီကိုသြားပါရွင္..
March of the Penguins ဆိုတဲ႕ documentary ကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၾကည္႔ဖူးျပီး ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ အခ်စ္ဇာတ္လမ္း လို႔ သူတို႔တင္စားထားတဲ႔ ဒီဖလင္ဟာ ၂၀၀၅ တုန္းက အေကာင္းဆုံး documentary ဆုကိုရထားတဲ႔ ဖလင္ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ခံစကားေျပာတဲ႕ သူေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေပမယ္႔ က်မၾကည္႔တုန္းက ေနာက္ခံစကားေျပာသူကေတာ႔ Morgan Freeman ပါ။ Morgan Freeman က က်မ အထင္မွာ စကားေျပာမေကာင္းဘူးလို႔ ဆုိရပါမယ္။ ျပတ္ေတာင္းေတာင္းနဲ႕ စကားေျပာ ဆြဲေဆာင္မႈ မရွိတာေတာင္မွ ဖလင္ရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ေၾကာင္႔ နွလုံးသားကို ထိခတ္တဲ႔ ဖလင္ေလးျဖစ္ပါတယ္။
ကမၻာေပၚမွာ အဆိုးဆုံးရာသီဥတုက်ေရာက္တဲ႕ အႏၱာတိကမွာ က်င္လည္က်က္စားတဲ႔ ပင္ဂြင္းငွက္ကေလးေတြဟာ ပင္လယ္ေတြမွာ ေလးငါးနွစ္ၾကာေအာင္ က်င္လည္က်က္စားျပီး အခ်ိန္တန္လာတဲ႔ တစ္ေန႔မွာ သူတို႔ ေမြးဖြားခဲ႔တဲ႕ ေရခဲျပင္ေတြရွိရာကို အုပ္စုလိုက္ တန္းစီျပီး ခ်ီတက္လာၾကတယ္။ အဲဒီေနရာကို ဘယ္လိုျပန္ေရာက္ေအာင္ သြားသလဲဆိုတာေတာ႔ သိပၸံပညာရွင္ေတြက ခုထိေတာ႔ တိတိက်က်မသိက်ေသးပါဘူး။ ေနေရာင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ၾကယ္ေတြကိုၾကည္႔ျပီး ေရာက္ေအာင္ျပန္သြားၾကတယ္လို႔ ယူဆၾကတယ္။
အဲဒီေနရာမွာ ေဆာ္လမြန္-salmon ( sām’ən လို႔ အသံထြက္ပါတယ္၊ အယ္လ္ သံ မပါပါဘူး) ငါးေတြအေၾကာင္းသြားသတိရလိုက္ပါတယ္။ သူတို႔ေလးေတြဟာလည္း ေမြးကတည္းက တစ္ခါမွ ျပန္မေရာက္ဖူးတဲ႔ ေမြးရပ္ေျမကို ပင္လယ္ေတြ၊ သမုဒၵရာေတြကိုျဖတ္ျပီး ျမစ္လက္တက္ေတြရာေပါင္းမ်ားစြာကို မွန္ေအာင္ျပန္ေရြးျပီး ေမြးရပ္ေျမကို ၾကယ္ေတြကိုၾကည္႔ျပီး ေရာက္ေအာင္ ျပန္လာတယ္လို႔ သိပၸံပညာရွင္ေတြက ယူဆၾကတယ္။
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
က်မရဲ႕ ဒီဆိုက္ေလးကို လူေတြဘယ္လိုေရာက္လာလဲဆိုျပီး ဟုိေန႔က စိတ္ကူးေပါက္လို႔ ေကာင္တာေလးကိုဖြင္႔ၾကည္႔မိေတာ႕ ….
Direct Visit/ Bookmark နဲ႕ လာသူမ်ားက ၄၄%
အိမ္ခ်မ္းေျမ႕၊ ပန္းခေရ၊ ေမာင္၊ သီခ်င္း၊ ကဗ်ာ စတဲ႔ စာလုံးေတြကိုရွာျပီး ေရာက္လာသူေတြက ၆%
ကို၀ီရွီမီ မိသားစု မွ ေရာက္ရွိလာသူေတြက ၅%
ကိုေစးထူး ဆီမွ ေရာက္ရွိလာသူေတြက ၃%
မပန္ ဆီမွ ေရာက္ရွိလာသူေတြက ၃%
မခင္ဦးေမဆီမွ ေရာက္လာသူေတြက ၂%
ေမာင္မ်ိဳး ဆီမွ တဆင္႔ေရာက္လာသူေတြက ၂%
လာလည္ၾကတဲ႕ တိုင္းျပည္ေတြက
စကၤာပူ မွ ၃၃%
ယူအက္စ္ မွ ၂၀%
ကေနဒါမွ ၁၂%
ျမန္မာမွ ၁၂%
ထိုင္း မွ ၅%
ယူေက မွ ၄%
မေလးရွား မွ ၂%
က်န္တဲ႕ ၾသဇီတို႔ ေဟာင္ေကာင္၊ ထိုင္၀မ္ စသည္တို႔က ၁% လို႔ သိရပါတယ္..
အားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ……
ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ သၾကၤန္ျဖစ္ၾကပါေစရွင္…
စာသင္ခန္းတစ္ခုရဲ႕ေရွ႕မွာ ပေရာ္ဖက္ဆာတစ္ေယာက္က ဖန္ပုလင္းအလြတ္ၾကီးတစ္လုံးနဲ႕ရပ္ေနတယ္။ ျပီးေတာ႕ အဲဒီဖန္ပုလင္းၾကီးထဲကို စားပြဲေပၚက ေဂါက္သီးလုံးေတြတစ္လုံးျပီးတစ္လုံးနဲ႔ ျပည္႔ေအာင္ျဖည္႔လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ႔ ေက်ာင္းသားေတြကို ဖန္ပုလင္းက ျပည္႔သြားျပီလားလို႔ေမးတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက ျပည္႔သြားျပီလို႔ ေျဖၾကတယ္။
ပေရာ္ဖက္ဆာက ေက်ာက္စရစ္ခဲဗူးေလးတစ္ဗူးကို ေကာက္ယူလိုက္ျပီး ခုနကေဂါက္သီးေတြနဲ႔ျပည္႔ေနတဲ႕ ဖန္ပုလင္းထဲကို ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြ ေလာင္းခ်လိုက္တယ္။ ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြက လြတ္ေနတဲ႕ ေနရာေတြမွာ ေနရာယူသြားၾကတယ္။ ပေရာ္ဖက္ဆာက ေက်ာင္းသားေတြကို ဖန္ပုလင္းကျပည္႔သြားျပီလားလို႔ ထပ္ေမးတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ျပည္႔သြားျပီလို႔ ထပ္ေျဖၾကတယ္။
ပေရာ္ဖက္ဆာက သူ႕ခုံေပၚကသဲဗူးေလးကို ေကာက္ယူလိုက္ျပီး ေဂါက္သီးေတြရယ္၊ ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြရယ္နဲ႔ျပည္႔ေနတဲ႕ ပုလင္းထဲကို သဲေတြေလာင္းထည္႔လိုက္ျပန္တယ္။ သဲေတြက ေနရာလြတ္ေတြရွိသမွ်မွာ တိုး၀င္သြားၾကတယ္။ ပေရာ္ဖက္ဆာက ေက်ာင္းသားေတြကို ဖန္ပုလင္းက ျပည္႔သြားျပီလားလို႔ ထပ္ေမးတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ျပည္႔သြားျပီလို႔ ထပ္ေျဖၾကတယ္။
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
ေနေရာင္ျခည္က နွင္းဖုံးေတာင္ေတြေပၚကတဆင္႔ ေတာင္ေပၚျမိဳ႕ေလးရဲ႕ လမ္းေတြေပၚမွာ ကစင္႕ကလ်ားျဖာထြက္္…
လမ္းေတြေပၚမွာ ေရခ်ိဳးျပီးထြက္လာသလိုပဲ ကားေတြက မ်က္စိက်ိမ္းမတတ္ အေရာင္ေတြကလက္…
ကားျပဴတင္းေပါက္ေတြ အကုန္ပြင္႕ေနလို႕ ကားေတြထဲက သီခ်င္းမ်ိဳးစုံက ခုံေပါက္ကြဲအက္ေနေတာ႕….
ေႏြဦးေတာင္ ရွက္သြားေတာ႕မယ္ထင္ရဲ႕။
တရုတ္လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကားထဲက ေလးတြဲ႕တြဲ႕ တရုတ္သီခ်င္းက ငိုေတာ႕မလိုလို…
ကုလားလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကားထဲက ဗုံသံကစုံျပီး “ျပာတယ္.. ျပာတယ္..” လို႕ဆိုေနသလိုလို…
ဗီယက္နမ္ လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကားထဲက သီခ်င္းတစ္ပုဒ္က ၾကားရသူေတာင္ ငိုညည္းလိုက္ခ်င္သလိုလို…
အျဖဴတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကားထဲက Celine Dion ရဲ႕ နွာေခါင္းသံက ဟိုးမိုးေပၚက ပ်ံ႕လြင္႕လာသလိုလို….
ဗမာမ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ကားထဲကေတာ႕ ေကာ္ပီသီခ်င္းတစ္ပုဒ္က သံစဥ္ညီေနသလိုလိုနဲ႕…
ေႏြဦးကို စိုျပည္ေစၾကမလုိ႔တဲ႕။
လမ္းမေပၚက ျမီးေကာင္ေပါက္မေလးေတြကေတာ႕…
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
ရွားအိမ္တစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္း ၀ါရ ရဲ႕ အိမ္ေရွ႕ခန္းက ဆိုဖာေပၚမွာ ေက်ာမွီျပီး တီဗြီမွန္သားျပင္ကို စိုက္ၾကည္႕ေနသည္။ တီဗြီမွန္သားျပင္ေပၚမွာ မိန္းမမ်ားကို ျပစားျပီး နာမည္ရလာေသာ “deal or no deal” အစီအစဥ္ထဲက အတိုမ်ားအဟုိက္မ်ားကို ၾကည္႔ေနစဥ္ အိမ္ေရွ႕ခန္းက ဖုန္းက ဆယ္မိနစ္တစ္ခါေလာက္ ျမည္ေနသည္။
“၀ါရ.. ဖုန္းမကိုင္ဘူးလား”
“ငါ႕ဖုန္းေတြ မဟုတ္ဘူး ရွားအိမ္၊ ငါ႕အခန္းေဖာ္ ၀ါသီရ ရဲ႕ ဖုန္းေတြ”
“လာလွခ်ည္လား”
“အင္း.. သူ႕ေကာင္မေလးေတြေလ”
“ေကာင္မေလးေတြ…. ”
“အင္း… အြန္လိုင္း၊ အြန္လိုင္း” ၀ါရက ရယ္က်ဲက်ဲနွင္႕ေျပာသည္။
“သူ႕သမီးက တကၠသိုလ္ေတာင္ေရာက္ေနျပီမဟုတ္လား၊ မိန္းမေကာ”
“ကြဲေနတယ္ေလကြာ… တရား၀င္ကြဲတာေတာ႕မဟုတ္ေသးပါဘူး။ မင္းလဲ လုပ္ၾကည္႔ပါလား၊ အြန္လိုင္းမွာ ေပါတယ္၊ ငါေတာင္ ဂ်ာမဏီမွာေက်ာင္းတက္ေနတဲ႕ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ အဆင္ေျပေနတယ္”
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
၀ါသနာ….ဆိုတာ အားလပ္တဲ႕အခ်ိန္မွာလုပ္နိုင္တဲ႕ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္လည္း စိတ္အပန္းေျပေစတဲ႕ အလုပ္တစ္ခုတဲ႕။
က်မအတြက္ေတာ႕ ၀ါသနာဆိုတာ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းလာတဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ေပၚမွာ မူတည္ျပီးေတာ႕ ေျပာင္းလဲသြားတယ္။
က်မ ငယ္ငယ္က ကိုယ္လက္လႈပ္ရွား အားကစား သိပ္၀ါသနာပါတယ္။ ၾကက္ေတာင္ရိုက္တာ၊ ေတာင္တက္တာ၊ ေဘာလုံးကန္တာေတြကို သိပ္၀ါသနာပါခဲ႕တယ္။ က်မတို႕ ေခတ္တုန္းက မိန္းကေလးေတြ ေဘာလုံးကန္တာ၊ ေတာင္တက္တာေတြဟာ ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုနဲ႕ ဘယ္လိုမွ မသင္႕ေတာ္ခဲ႕ဘူးလို႕ ဆိုရမယ္ေပါ႕ေနာ္။ ေနာက္ၿပီး အိုးပုတ္နဲ႕ ကစားရတာ၊ စာအုပ္တစ္အုပ္အုပ္ယူျပီး သစ္ပင္ေပၚတက္ စာဖတ္ေနရတာ၊ ဂစ္တာတီးရတာ သိပ္၀ါသနာပါခဲ႕တယ္။ အဆိုးဆုံးကေတာ႕ ကရာေတးကစားတဲ႕ ၀ါသနာပါပဲ။ ၀ါသနာသာပါတာပါ၊ တစ္ခါမွ မကစားလိုက္ရပါဘူး။ ရွစ္တန္းေလာက္တုန္းက အေပါင္းအသင္းေတြထဲမွာ ဂ်ဳဒို၊ကရာေတး ေခတ္ထလိုက္ေသးတယ္။ သိတဲ႕အတိုင္းပဲ ဂ်ဴဒို၊ကရာေတး တတ္တဲ႔လူေတြဟာ သင္တန္းေလးစတက္ျပီဆိုတာနဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္တာကိုက ေျမာက္ၾကြေျမာက္ၾကြနဲ႕ ကားၿပီးေလွ်ာက္တတ္ၾကတယ္ေလ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူတို႕ေတြ ဘယ္လိုပဲကားေနကားေန၊ ခါးပတ္နက္ေလာက္အထိ ကစားခ်င္တဲ႕စိတ္ေတြက ခ်ိဳးနွိမ္လို႕မရဘူး။ အကိုေတြကေတာ႕ေျပာတယ္ “မိန္းကေလးျဖစ္ျပီး ပခုံးၾကီးကားျပီး အေပၚပိုင္းၾကီး ၾကီးခ်င္ေနလား” တဲ႕။ ၾကီးခ်င္ၾကီး၊ ကားခ်င္ကား ကိုယ္ကေတာ႕ ကစားခ်င္တာပဲသိတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႕ အေပါင္းသင္းထဲက ခါးပတ္အညိဳအဆင္႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေယာကၤ်ားၾကီးလို ကားျပီး ေျမာက္ၾကြေျမာက္ၾကြျဖစ္ေနရာကေန၊ ရုတ္တရက္ အရမ္းသိမ္ေမြ႕နူးညံ႕ၿပီး အရမ္းမိန္းကေလးဆန္သြားတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္လဲ ဆင္မယဥ္သာေျခလွမ္းကေလးနဲ႔ လႈပ္လီလႈပ္လဲ႔ျဖစ္ေနေတာ႕ ညီအစ္မတေတြ “ဟဲ႕… သူ..ဘယ္လိုျဖစ္သြားရတာလဲ” လို႕ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေမးေနရင္းကေန သိလိုက္ရတာက …. သူ ရည္းစားရသြားလို႕တဲ႕။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မကေတာ႕ အိမ္ေနာက္ဘက္ေျမကြက္လပ္မွာ ကရာေတး အေတာ္အသင္႔တတ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးေတြဆီကေန ေဖေဖ မသိေအာင္ ခုိးျပီးသင္ခဲ႔ဖူးတယ္။
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
