အနီရဲရဲ လတစ္စင္းေအာက္မွာ ေလာကတစ္ခုလုံးက ရဲရဲေတာက္ေနသည္။ ေခ်ာင္းေရသည္ အနီေရာင္လႊမ္းျခဳံျခင္းခံေနရသည္။ ေခ်ာင္းစပ္ရွိ သစ္ပင္၊ ျခဳံစပ္စပ္မ်ား၊ ေက်ာက္တုံးမ်ားလဲ ရဲရဲေတာက္ေနသည္။ ေခ်ာင္းစပ္ရွိ အနီေရာင္သဲေသာင္ျပင္ေပၚမွာ ဖိနပ္မပါေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက သစ္ရြက္ေတြမွ အစိမ္းေရာင္နွင္းစက္ တရေဟာ က်ေနၾကသည္ကို ေငးၾကည္႕ေနသည္။ ျခဳံပုတ္ေအာက္က နွင္းရည္ငတ္ျပတ္ေနဟန္ရွိေသာ ညငွက္တစ္ေကာင္က နႈတ္သီးကို အက်ယ္ၾကီးဟျပီး နွင္းစက္မ်ားကို ျမိန္ရွက္စြာ ေသာက္သုံးေနသည္။ ျပီးေတာ႕ အစိမ္းေရာင္နွင္းရည္မ်ားကို လည္ဇလုပ္နွင္႕ သယ္ေဆာင္ျပီး အသိုက္ျမဳံမွာ အစာကိုေစာင္႕ေနေသာ ငွက္ကေလးငယ္မ်ားထံသို႕ ပ်ံသန္းသြားသည္။
ဖိနပ္မပါေသာ အမ်ိဳးသမီးက လည္ပင္းမွာပတ္ထားေသာ ေရာင္စုံပု၀ါကို ျဖဳတ္လိုက္ျပီး လမင္းထံသုိ႕ လက္ကမ္းလိုက္သည္။ သူမ၏ ဆံႏြယ္ေတြ ညေလထဲမွာ ကစင္႕ကလ်ား လြင္႕ေမ်ာေနၾကသည္။ မိုးေကာင္းကင္လမင္းထံမွ အနီေရာင္ အလင္းတန္းမ်ားက ေရာင္စုံသက္တန္႕မ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းသြားျပီး သူမထံသို႕ ေရာင္စုံအလင္းမ်ားက လွပစြာ ခုန္ဆင္းလာၾကသည္။ ထိုေရာင္စုံအလင္းမ်ားထဲတြင္ ခ်စ္ရည္လူးေနၾကသည္႕ ငါးကေလးနွစ္ေကာင္၊ အနီရဲရဲ ေဒါင္းရုပ္ပါေသာေခါင္းစည္းတစ္ခုနွင္႕၊ ရုပ္တုတစ္ခု။
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
ေဆာင္းရာသီ အိုလံပစ္အားကစားပြဲေတာ္ကို က်မလက္ရွိေနေနေသာျမိဳ႕မွာ က်င္းပဖို႕ တစ္နွစ္ေတာင္ မလိုေတာ႕ပါဘူး။ ကေနဒါ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ စတီဗင္ဟာပါက အရင္လ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၂ရက္ေန႕တုန္းက အိုလံပစ္အားကစားပြဲေတာ္ဖြင္႕ရန္ တစ္နွစ္တိတိပဲ လိုေတာ႕တဲ႕ အထိမ္းအမွတ္နဲ႕ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြ လုပ္ၾကဖို႕ တိုက္တြန္းပါတယ္။ အျခားျမိဳ႕နယ္ေတြေတာ႕ မသိဘူး၊ က်မ ေနတဲ႕ ျမိဳ႕နယ္ကေတာ႕ ဂရုေတာင္ စိုက္ပုံမရွိပါဘူး။ တရုပ္ျပည္မွာဆိုရင္ အိုလံပစ္ပြဲေတာ္မတိုင္ခင္ တစ္နွစ္ပတ္လုံး ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြ က်င္းပ ၾကတယ္ေျပာၾကတယ္။ ဒီျမိဳ႕ကလူေတြကေတာ႕ မတုန္မလႈပ္ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။ အိုလံပစ္ပြဲေတာ္ကစားပြဲမွာ လာကစားမယ္႕ အားကစားသမားေပါင္း ၂၈၀၀ တည္းဖို႕ ေနရာလိုပါေနပါတယ္။ ဒီေတာ႕ အဲဒီအားကစားသမားေပါင္း ၂၈၀၀ တည္းခုိဖို႕ အိုလံပစ္ရြာဆိုတဲ႕ အေဆာက္အဦးတစ္ခုကို နာမည္ၾကီးစတင္လီပန္းျခံနားမွာ ေဆာက္ဖို႕ စဥ္းစားၾကတယ္။ လိုအပ္တဲ႕ ဘတ္ဂ်က္ေငြေဒၚလာသန္း၇၅၀ကို နယူးေယာက္ျမိဳ႕အေျခစိုက္ Fortress Investment Group က ေခ်းေငြထုတ္ေပးမယ္၊ Millennium Development Corp. က နို၀င္ဘာ ၂၀၀၉ မွာ အိုလံပစ္ရြာကို အျပီးေဆာက္မယ္၊ ပြဲေတာ္ျပီးရင္ ျမိဳ႕ေနလူေတြကို ျပန္ေရာင္းမယ္ စတဲ႕ အကုန္လုံးအဆင္ေျပမယ္႕ အၾကံနဲ႕ ဒီရြာၾကီးကို စျပီးေဆာက္ၾကပါေတာ႕တယ္။
ဒီရြာထဲမွာ ေက်ာင္းေတြ၊ ေစ်းေတြ၊ ကစားကြင္းေတြ၊ ကေလးထိန္းတဲ႕ေနရာေတြအျပင္၊ အေဆာက္အဦးမွာသုံးတဲ႕ ပစၥည္းေတြက ပတ္၀န္းက်င္ကို ထိန္းသိမ္းတဲ႕ ပစၥည္းေတြ (environmental friendly parts) ေတြလို႕ဆိုၾကပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး ဗင္ကူးဗားျမိဳ႕ရဲ႕ အေကာင္းဆုံးေနရာေတြထဲမွာပါတဲ႕ အခုလိုအဆင္႕ျမင္႕ကြန္ဒိုေတြကိုလဲ upper-middle အလႊာေတြေလာက္ပဲ ၀ယ္နိုင္လိမ္႕မယ္လို႕ က်မ ထင္ပါတယ္။
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
ဂုဏ္တင့္ပါရဲ့ …
ထံု၀င့္ကာ ပင္ျမင့္ထက္ရယ္က
ေတာ္၀င္ရာ ေဂၚသဇင္ လႊြာ မဟုတ္ေပမယ့္
ခ်စ္တဲ့သူေပးလာဆက္ေတာ့ေလ …
လန္းေနရင္ေထြးကာယုလို ့
မလန္းေစႏြမ္းေနဦးေတာ့
အခ်စ္ေရ …
စိတ္မွာေႏြးလို ့ရယ္
ေမႊးၾကဴျမဲကြယ္။
(သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးက ကာရန္ရွာေပးပါသည္)
ျမန္မာျပည္ကအျပန္ အရင္တစ္ခါေတြတုန္းကလိုပဲ ေကာင္းနိုးရာရာ စာအုပ္ေလးေတြ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ႕တယ္။ အခ်ိဳ႕စာအုပ္ေတြက ဖတ္ဖူးျပီးသားေပမယ္႕လဲ စာအုပ္စင္မွာ ထားခ်င္တာနဲ႕ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ က်မ ရန္ကုန္ကိုေရာက္ေနခ်ိန္မွာ အင္း၀စာအုပ္တိုက္ကလဲ အမ်ိဳးသမီးစာေရးဆရာမမ်ားရဲ႕ စာအုပ္ေရာင္းပြဲ က်င္းပေနတာနဲ႕ ၾကဳံေတာ႕ အင္း၀ စာအုပ္ဆိုင္ထဲ ၀င္သြားလိုက္တာနဲ႕ လူေတြက ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး၊ စာအုပ္ေတြကလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ။
က်မရဲ႕ အျပန္ခရီးေဆာင္အိတ္ထဲမွာ ဒန္အိုးေတြရယ္၊ ပန္းပုေတြရယ္၊ စာအုပ္ေတြရယ္နဲ႕ ျပည္႕သိပ္ေနေတာ႕၊ စာအုပ္ေတြကိုေတာ႕ မပိမျပားမေခါက္သြားေအာင္ အ၀တ္နဲ႕ပတ္ျပီး သယ္လာခဲ႕တယ္။ ကေနဒါျပန္အေရာက္ ရာသီဥတုေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ အိမ္ေရွ႕ခန္းမီးပုံေဘးမွာ ၀ယ္လာတဲ႕ စာအုပ္ေတြကို တစ္အုပ္ျပီးတစ္အုပ္ ဖတ္ၾကည္႕တဲ႕အခါမွာ၊ ကိုယ္ၾကိဳက္မယ္ထင္ထားတဲ႕၊ ကိုယ္အရမ္းေမွ်ာ္လင္႕ထားတဲ႕ စာအုပ္ေတြက ထင္သလိုမဟုတ္ဘဲ၊ ကိုယ္လုံး၀ မေမွ်ာ္လင္႕ထားတဲ႕ စာအုပ္ေလးေတြက စိတ္ကို လာျပီး ထိေတြ႕ပါတယ္။
အေပၚမွာ ျပထားတဲ႕ ေကာင္းေက်ာ္ (စီးပြားေရးတကၠသိုလ္) ရဲ႕ အယ္ဒီတာမ်ားနွင္႕ ေတြ႕ဆုံျခင္း ဆိုတဲ႕ စာအုပ္ေလးကေတာ႕ Ocean Superstore က ၀ယ္လာတာပါ။ က်ပ္ငါးရာလားပဲေပးရပါတယ္။ ငါးဆယ္ဆင္႕ေပါ႕ေနာ္..။ အဲဒီငါးဆယ္ဆင္႔ပဲေပးရတဲ႕ စာအုပ္ပါးပါးေလးဟာ ဗဟုသုတေတြအမ်ားၾကီး က်မကို ေပးလိုက္လို႕ စာဖတ္သူမ်ားနဲ႕ အနည္းငယ္မွ်ေ၀လိုပါတယ္။ (ဆိုလိုတာ.. အခ်ိဳ႕အရာေတြကို ေငြေၾကးနဲ႕ တန္ဘိုးျဖတ္လို႕မရဘူးလို႕ ဆိုလိုခ်င္တာပါ)။
ပထမဦးဆုံး အယ္ဒီတာ ခင္ေမာင္တိုး (မိုးမိတ္)နဲ႕ ေတြ႕ဆုံခန္းမွာ ဆရာ႕ကို စာေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္လာေအာင္ ေစ႕ေဆာ္ခဲ႕တာေတြကေတာ႕ ျမ၀တီမဂၢဇင္း၊ စာေရးဆရာၾကည္ျမ နဲ႕ ေတာင္ငူ အလြတ္သင္ဆရာဘ၀ အေတြ႕အၾကဳံေတြက ေစ႕ေဆာ္ခဲ႕တာလို႕ ဆိုပါတယ္။ ဆရာ အသက္ ၁၂နွစ္အရြယ္တုန္းက ဖတ္ခဲ႕ရတဲ႕ ျမ၀တီမဂၢဇင္း အတြဲ(၁)၊ အမွတ္ (၁)ဟာ ၂က်ပ္ေပးရတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ ဆရာ႕ရဲ႕ စာေရးဆရာ ဘ၀အေတြ႕အၾကဳံေတြကို ဆက္ဖတ္ရပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာ ဆရာ႕ကို ေမးခြန္းတစ္ခု အင္တာျဗဴးသူက ေမးပါတယ္။ မဂၢဇင္းေတြ ပန္း၀င္ေကာင္းေအာင္ ဘယ္လိုအမွာစကားေျပာခ်င္ပါသလဲတဲ႕…။
ဆရာက ေျဖပါတယ္…။
“စာေပစိတ္နဲ႕ စာေပလုပ္ငန္းမလုပ္ပါနဲ႕။
စာေပစိတ္မရွိဘဲနဲ႕ စာေပစီးပြားေရးလုပ္ပါ။
ေအာင္ျမင္ပါလိမ္႕မယ္။ ဒါ…… အမွန္ပဲဗ်ာ။”
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
မေရာင္းရလို႕ စက္ရုံတစ္၀ိုက္က စမ္းသပ္တဲ႕ ကြင္းထဲမွာ ဒီအတိုင္းပုံထားရတဲ႕ Nissan ကားေတြ .. လုပ္သား ၁၂၀၀ ေလ်ာ႕ပစ္မယ္လို႕လဲ သိရပါတယ္။
ဒါကေတာ႕ တိုက်ိဳဆိပ္ကမ္းမွာ တင္ပို႕ရန္ အပုံလိုက္ေစာင္႕ေနတဲ႕ ဟြန္ဒါကားေတြ နဲ႕ .. ျဗိတိန္နိုင္ငံက ဂ်ဲဂြာကားေတြလဲ မေရာင္းရလို႕ စက္ရုံလုပ္သား ၄၅၀ေလာက္ အလုပ္ျပဳတ္မယ္ေျပာေနၾကပါတယ္။ ေအာက္မွာဆက္ၾကည္႕ၾကပါရွင္။
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
(ဒီလင္ခ္႕)ကို က်မဆိုဒ္ေဘးမွာ တင္ထားတာေတာ႕ ၾကာပါျပီ။ ဒါေပမယ္႕ စာဖတ္သူမ်ား ပိုျမင္သာေအာင္ ဒီမွာ တင္ထားေပးတာပါ။
