ညေနခင္းေနေရာင္ေအာက္မွာ ငွက္ျပာတို႕ ေတးသီေနသည္။ လမ္းမေပၚက လြင္႕ထြက္လာေသာ ကားမီးခုိးေငြ႕ကို ရႈရႈိက္ရင္း၊ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္မွာ ထိုင္ျပီး ခ်ိဳဆိမ္႕တစ္ခြက္ကို ေသာက္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းကို ေက်းဇူးတင္စကားဆိုမိသည္။
“ရပါတယ္ဟာ နင္ကလဲ၊ အခ်င္းခ်င္းေတြပဲ၊ ေအးေအးေဆးေဆးမွ ျပန္ေပး၊ ငါ႕မွာလဲ ေဘာဒ္အပိုရွိေနတာပဲ၊ နင္လိုခ်င္ရင္ ကင္းဗတ္လဲ ငါလာပို႕ေပးမယ္”
ရင္ဘတ္အိတ္ထဲက လက္သုတ္ပု၀ါ အျပာကို ဆြဲထုတ္ျပီး အဆီျပန္ေနေသာ မ်က္နွာကို လက္သုတ္ပု၀ါနွင္႕ သုတ္ရင္း သူက ဆိုသည္။
“ကင္းဗတ္ေတြေတာ႕ ရွိပါတယ္၊ အခုဟာက ငါက အကီ် ၤ္စေတြေပၚမွာ ဒီဇိုင္းေဖာ္ၾကည္႕ခ်င္တာ”
ေကာ္ဖီနွင္႕ မုန္႕အခ်ိဳ႕တင္ထားေသာ ခေနာ္ခနဲ႕ စားပြဲညိဳေပၚသို႕၊ ေၾကြက်လာေသာ သက္ရြက္ကို အသာဖယ္လိုက္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။
ညေနေစာင္းမို႕ ဆိုင္က လူက်ေနသည္။ စကားေျပာသံ၊ ရယ္ေမာသံ၊ သီခ်င္းသံေတြနဲ႕ အတူ ပတ္၀န္းက်င္က အသက္၀င္လႈပ္ရွားေနသည္။ ပုဏရိတ္ပင္တို႕ျခားထားေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ အျပင္ဘက္က လမ္းေပၚမွာ ရုံးမွ ျပန္လာေသာလူမ်ား၊ ညေနခင္းလမ္းေလ်ာက္ထြက္သူမ်ား၊ စက္ဘီးစီးေနေသာ ကေလးမ်ားနွင္႕လဲ စည္ကားေနသည္။
“ဒီမွာေလ ငါ လက္ေဆာင္ရလာတဲ႕ ၀ါေခ်ာရဲ႕ အ၀တ္ေတြေပၚမွာ ပန္းခ်ီဆြဲနည္းစာအုပ္”
သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ မ်က္လုံးေတြက ၀င္းလက္သြားသည္။
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
ပန္းရနံ႕ေတြကိုိုသယ္ေဆာင္လာတဲ့ ညေလေျပက ျပဴတင္းေပါက္ကတိတ္တဆိတ္၀င္ေရာက္လာတယ္္္။ အိမ္ေရွ႕လမ္းတစ္ဘက္ ေရကန္ႀကီးဆီက လိႈင္းၾကက္ခြပ္ေလးေတြ လေရာင္ေအာက္မွာ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႕လက္ေနၾကတယ္။ ကန္ေဘာင္တစ္ေလွ်ာက္အုံ႕ဆိုင္းေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြေၾကာင္႔ လေရာင္ကေတာ့ ခပ္ေရးေရးေလးပဲ။
ညေနေစာင္းေတြမွာ ဒီကန္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္လူစည္ကားေနက်။ ညနက္လာရင္္ေတာ့ အဲဒီကန္ရိုးဟာ ဟုိတုန္းက သူနဲ႕သူ႕ သူူငယ္ခ်င္းတို႕ စုရာအရပ္ကေလးတစ္ခုေပါ့။
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္တဲ႕ အနက္ေရာင္ေကာင္းကင္ၾကီးကို
အသည္းတေအးေအး ရင္တဖိုဖိုနဲ႕ ကိုယ္… ငုံ႕ၾကည္႕လိုက္တယ္…..။
ေကာင္းကင္ေမွာင္ၾကီးထဲမွာ မရဲတရဲလင္းတဲ႕ၾကယ္အိမ္ေတြကို
နဂါးေငြ႕မွ်င္တန္းေတြကရုံ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေလး ျခဳံလို႕ထားၾကတယ္…။ (ဆက္ဖတ္ရန္…)
မတ္လထုတ္ ခ်ိဳးလင္းျပာ အမ်ိဳးသမီးစာေစာင္မွ ကၽြန္မရဲ႕ ၀တၳဳတိုေလးကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပထားတာပါရွင္..။
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
♥●••.. ေမာင္….••●♥
သစ္ရြက္ေျခာက္ေၾကြသံေတြၾကားမွာ
ေငြလရယ္က ခပ္တိုးတိုးသာ…
ေမ႕ပါးမွာ ဆံႏြယ္ပြတ္တိုက္
တိမ္းခိုက္ေလေျပ ပန္းငိုက္ကာေၾကြ
ေမ….
လြမ္းလိႈက္လို႕ေနပါတယ္ေလ……
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
ကၽြန္မဘေလာ႕ဂ္ေလးလဲ ခပ္မွ်င္းမွ်င္းေလးနဲ႕ အသက္ဆက္ေနတာ ၾကာပါျပီ….
လူေတြေသေၾကငတ္ျပတ္ေနခ်ိန္မွာ သိဂၤါရ ရသေျမာက္တဲ႕ အေတြးေတြလဲ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ေနတာလဲၾကာပါျပီ…
ဘေလာ႕ဂ္ေပၚမွာလဲ ဘာမွတက္ေရးခ်င္စိတ္မရွိေတာ႕ပါဘူး…
ဒီအတိုင္းဆက္ထားရင္ ကၽြန္မဘေလာ႕ဂ္ အသက္ဆက္ေတာ႕မယ္မထင္…
မစို႕မပို႕ဆန္ေလးဆီေလး သူတို႕တစ္လုပ္စာစားလိုက္ရတာ ကၽြန္မတြက္ကေတာ႕ ကုသိုလ္ရတယ္လို႕ လုံး၀မခံစားရပါဘူး… လူေတြဒီေလာက္ဒုကၡေရာက္ေနလို႕ တတ္နိုင္သမွ်ေတာ႕ လႈေနတယ္ဆိုျပီး မိမိကုိယ္ကို ေျဖသိမ္႕တဲ႕ အေတြးမ်ိဳးေလာက္နဲ႕တင္ ကၽြန္မတို႕ ဘာမွလုပ္လို႕မရပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ အသက္ဆက္ရွင္ေနရတာဟာ အဓိပါယ္မဲ႕ေနသလိုလဲ ခံစားမိပါတယ္…။
ဘေလာ႕ဂ္ကို ဒီအတိုင္းပစ္ထားေတာ႕လဲ လာလည္ေနၾကေသာသူေတြကို အားနာမိတာတစ္ေၾကာင္း၊ ဘေလာ႕ဂ္လဲ အသက္ထြက္ေတာ႕မွာတစ္ေၾကာင္းေၾကာင္႕ ဘေလာ႕ဂ္ကို အသက္ဆက္တဲ႕အေနနဲ႕ မေန႕တစ္ေန႕က ရိုက္လာတဲ႕ ဓာတ္ပုံအခ်ိဳ႕ကိုေ၀ငွလိုက္ပါတယ္ရွင္။
(ဆက္ဖတ္ရန္…)
